Η Μαγδαληνή Μπεκρή απαντά στις ερωτήσεις του E-Daily για την παράσταση «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α» στο Θέατρο Τ, που φέτος θα συνομιλήσει στη σκηνή του Θεάτρου Τ με το «Πράσινο μου το φουστανάκι». Δύο σπουδαία κείμενα της Λένας Κιτσοπούλου, που με τρόπο κωμικό και σαρκαστικό μιλούν για την αδυσώπητη μοναξιά των καιρών μας, θα παρουσιαστούν σε ενιαία παράσταση έως τις 28 Νοεμβρίου 2016.

Τι αγαπήσατε περισσότερο στο κείμενο της Λενας Κιτσοπούλου;

Η Λένα Κιτσοπούλου γράφει με τον τρόπο που ο υπόλοιπος κόσμος μιλάει. Αυτό είναι που αγάπησα περισσότερο στα κείμενά της. Ότι είναι λόγος προφορικός. Με όλα τα υπέροχα χαρακηριστικά του προφορικού λόγου που δεν είναι στημένος, δεν είναι καθώς πρέπει, είναι πρόχειρος και συνειρμικός. Και άμεσος και αυθόρμητος. Το κείμενο της Κιτσοπούλου έχει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά. Είναι λόγος πηγαίος και αυθεντικός. Όσοι γράφουν ξέρουν πόσο δύσκολα παράγει κανείς ένα τέτοιο κείμενο. Εκείνη μοιάζει να το κάνει αβίαστα, απολύτως φυσικά. Σαν να αναπνέει. Επίσης με ενδιαφέρουν τα θέματά της: η μοναξιά του ανθρώπου, η δυσκολία των ανθρώπινων σχέσεων, ο έρωτας, ο φόβος, η εμμονική πολλές φορές ανάγκη μας να συμβεί κάτι σπουδαίο στη ζωή μας, να γίνει κάτι.

Μια αγαπημένη σας φράση από το έργο;

Θα σημειώσω το αγαπημένο μου απόσπασμα. Κάποια στιγμή η ηρωίδα της Μ.Α.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.Σ. μιλάει για τον θείο της το Λιάκο, έναν άνθρωπο που δεν είναι καλλιτέχνης, που δεν είναι φιλόσοφος, που ποτέ δεν είπε ούτε έκανε κάτι σπουδαίο στη ζωή του, που δεν έχει μεταφυσικές ανησυχίες. Έναν άνθρωπο που κανείς δε θα τον θεωρούσε αξιόλογο και δεν θα τον μνημόνευε ποτέ. Ε, λοιπόν η ηρωίδα του έχει αδυναμία για όλους αυτούς τους λόγους που οι άλλοι θα τον περιφρονούσαν. Και κρατάει μπροστά στους θεατές της ενός λεπτού σιγή για να τον τιμήσει. Του αφιερώνει μια ωδή. «Ωδή στο τίποτα, ωδή σ’ αυτόν που κοιτάζει τον ουρανό και δεν έχει καμιάν ανάγκη να τον σχολιάσει. Και ωδή στη μεγαλειώδη αξία του ουρανού που δεν έχει ανάγκη την ποίηση κανενός για να εξακολουθεί να παράγει μπλε χρώμα. Ενός λεπτού σιγή για τα άπειρα λεπτά σιγής της αλήθειας.»

Ανακαλύψατε κάποιο κοινό σας στοιχείο με τους ήρωες που ενσαρκώνετε;

Η αλήθεια είναι ότι δεν νιώθω να έχω πολλά κοινά σημεία με την ηρωίδα που ενσαρκώνω. Εκείνη αρνείται να μεγαλώσει, να ωριμάσει, να συμβιβαστεί. Αρνείται να αποδεχτεί το γεγονός ότι ο χρόνος μας φθείρει και μας αλλάζει. Υμνεί τη νεότητα και σαρκάζει την ωρίμανση Επιλέγει να δώσει τέλος στη ζωή της για να μην αλλοιωθεί. Εγώ από την πλευρά μου έχω αποδεχθεί το γεγονός ότι ζω σημαίνει αλλάζω. Επιθυμώ την αλλαγή, τη θεωρώ ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της ζωής. Για μένα αλλαγή σε σημαίνει αλλοίωση, δε σημαίνει προσαρμογή. Σημαίνει απλά σεβασμό στη ροή και το ρυθμό της ζωής που συνεχώς αλλάζει.
Νιώθω όμως μια μεγάλη συγγένεια με την γυναίκα αυτή στο εξής: έχω διανύσει αρκετές από τις διαδρομές της. Υπήρξα απόλυτη με τον τρόπο που είναι κι εκείνη, μυθοποίησα τον έρωτα και του επέτρεψα να σημαδέψει τη ζωή μου και για χρόνια ολόκληρα διεκδίκησα το δικαίωμά μου να θυμώνω και να συγκρούομαι με πρόσωπα και πράγματα. Απλά έπειτα ήρθε η ζωή και μου επέτρεψε να αλλάξω.

Τι κάνει την παράσταση αυτή ξεχωριστή;

Το γεγονός ότι με το ένα της πόδι πατάει στον ρεαλισμό και με το άλλο στην ποίηση.