Το Art Space Pythagorion της Σάμου είναι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσει την έκθεσή του για το φετινό καλοκαίρι: A World Not Ours.

Ο τίτλος προέρχεται από την ομώνυμη βραβευμένη ταινία του Mahdi Fleifel (2012), η οποία με τη σειρά της δανείζεται τον τίτλο της από ένα βιβλίο του Παλαιστίνιου συγγραφέα Ghassan Kanafani (1936–72). Η ταινία παρουσιάζει τρεις γενιές εξόριστων στον προσφυγικό καταυλισμό Ein el-Helweh στον νότιο Λίβανο, ενώ το βιβλίο μιλά για τη διασπορά και την αναζήτηση ταυτότητας.

Η έκθεση οργανώνεται σε μια περιοχή που βρέθηκε στο επίκεντρο της προσφυγικής κρίσης που ξεκίνησε το 2015, κυρίως ως αποτέλεσμα του πολέμου στη Συρία. Ως ένα από τα τρία πλησιέστερα στις τουρκικές ακτές ελληνικά νησιά, η Σάμος (μαζί με τη Λέσβο και την Κω) είναι στον πυρήνα αυτής της ανθρω­πιστικής τραγωδίας που εξελίσσεται στα παράλια της περιοχής. Με δεδομένη τη φόρτιση του τόπου, είναι σημαντικό για μια έκθεση τέχνης να αναφερθεί σε μια κατάσταση που αποτελεί αδήριτη πραγματικότητα για το νησί και επείγον αλλά ανεπίλυτο ζήτημα για όλη την Ευρώπη. Η έκθεση εστιάζει στο θέμα της προσφυγικής κρίσης και της αναγκαστικής με­τανάστευσης, συγκεντρώνοντας μια ομάδα εικαστικών, φωτογράφων, κινηματογραφιστών και ακτιβιστών που παρουσιάζουν τις σχετικές αντιδράσεις, τις σκέψεις και τις μαρτυρίες τους. Μέσα από τις ποικίλες τους πρακτικές —εγκαταστάσεις, performance, φωτογραφία, φιλμ, φωτορεπορτάζ— οι συμμετέχοντες πηγαίνουν πέρα από τη μονόπλευρη και στερεότυπη παρουσίαση των ΜΜΕ και επισημαίνουν τις περίπλοκες ρίζες ενός από τα πιο επείγοντα ζητήματα της εποχής μας.

Επιστρατεύοντας διάφορες μεθόδους, από τον ακτιβισμό και την απευθείας δράση ως την ποιητική και τη μεταφορά, οι δημιουργοί της έκθεσης στοχάζονται γύρω από τα θέματα του εκτοπισμού και του βιώματος της έλλειψης πατρίδας, της διαρκούς ανασφάλειας, της διασποράς και της υπαρξιακής εκκρεμότητας. Η δουλειά που εκθέτουν είναι αποτέλεσμα μακρόχρονης και εις βάθος έρευνας, επί τόπου εμπλοκής και εμπειρίας από πρώτο χέρι. Τα έργα τους αντικατοπτρίζουν γνήσια ταύτιση και ανιδιοτελή κίνητρα, σε αντίθεση με αυτό που ο Tirdad Zolghadr ονομάζει «poornography»: τη χρήση εικόνων φτώχιας και επισφάλειας από τα ΜΜΕ όσο και από την τέχνη για να προκαλέσουν αίσθηση. Στον χώρο της σύγχρονης τέχνης η προσφυγική κρίση έχει οδηγήσει σε ένα είδος οπορτουνισμού, με κάποιους να σπεύδουν να δημιουργήσουν επιφανειακά έργα με γνώμονα τον εύκολο εντυπωσιασμό, εξασφαλίζοντας ταυτοχρόνως δημοσιότητα για λογαριασμό τους. Η έκθεση αυτή, αντίθετα, περιλαμβάνει καλλιτέχνες που επιλέγουν μια ευαίσθητη, εις βάθος προσέγγιση σε θέματα που συχνά περνούν απαρατήρητα από την επικαιρότητα και εργάζονται με διακριτικότητα, περίσκεψη και ειλικρινείς προθέσεις. Πολλοί από τους συμμετέχοντες προέρχονται από τη Μέση Ανατολή ή τη ΝΑ Ευρώπη, από χώρες που βίωσαν από πρώτο χέρι  τον πόλεμο, το τραύμα, τον εκτοπισμό και την επισφάλεια.


Συμμετέχουν:
Γιάννης Μπεχράκης, Tanja Boukal, Róza El-Hassan, Ninar Esber, Mahdi Fleifel, Μαρίνα Γιώτη, Sallie Latch κ.ά.

Επιμέλεια: Κατερίνα Γρέγου