ΑΓΓΕΛΟΣ:
Αυτή δεν είναι η αιτία των βασάνων μας στην Τροία;

ΜΕΝΕΛΑΟΣ:
Δεν είνΆ αυτή. Μας είχαν παραπλανημένους οι θεοί.
Στα χέρια είχαμε ολέθρια εικόνα από νεφέλη.

Ο Ευριπίδης, τραγικά επίκαιρος, στην πιο σκληρή στιγμή της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, αμέσως μετά την τρομερή καταστροφή της Σικελικής εκστρατείας, με τα παραπάνω λόγια, μέσω του μοτίβου του ειδώλου, αναδεικνύει τον παραλογισμό και τη ματαιότητα του πολέμου.

Η ιστορία είναι γνωστή: μια ''μεγάλη ιδέα'', ο λαός τυφλώνεται και την ακολουθεί με πάθος, κατόπιν και πάλι ο λαός θα πληρώσει το πανάκριβο τίμημα – αίμα και ερείπια.

Δεν μπορούμε να ξέρουμε πως είδαν οι Αθηναίοι της εποχής του Ευριπίδη την παράσταση. Αυτό που με συγκίνησε όμως είναι η πληθώρα παρηγορητικών χωρίων, που ενσωματώνονται με τόση φυσικότητα μέσα στη δράση, και το γεμάτο ανάταση τέλος του έργου.

Η ''Ελένη'' σίγουρα δεν είναι τραγωδία, η δημοκρατία πεθαίνει και μαζί της θα χαθεί για πάντα και η τραγωδία. Είναι ένα έργο που στέκεται εκεί και σε προκαλεί. Να αναζητήσεις μαζί με την Ελένη μια δικαίωση.

Μέσα από αυτοσχεδιασμούς και πολύ γόνιμη δουλειά προσεγγίζουμε με σύγχρονο βλέμμα τη βαριά κληρονομιά του αρχαίου δράματος. Το σύγχρονο θέατρο δεν κοιτάζει πίσω κοιτάζει μέσα.
Τάσος Ράτζος

Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης
Διασκευή και σκηνοθεσία: Τάσος Ράτζος
Σκηνικό: Μαγδαλινή Σίγα
Κινησιολογία: Ειρήνη Καλογηρά
Μουσική: Κώστας Βόμβολος
Ενδυματολογία: Ιωάννα Παγιατάκη
Δραματουργία: Δήμητρα Μήτα
Μακιγιάζ: Μαντώ Καμάρα
Μάσκες: Μάρθα Φωκά
Εμψύχωση μάσκας: Σίμος Κακάλας
Συνεργάτης στο διαδραστικό μέρος: Φλώρα Σπύρου
Φωτογραφία: ¶ρης Ράμος

Προώθηση: Τατιάνα Νικολαΐδου

Παίζουν: Δημήτρης Βασιλειάδης, Κίκα Ζαχαριάδου, Δήμητρα Σταματίου, Κώστας Φωτίου.