Ο Δημήτρης Μεράντζας παρουσιάζει στην γκαλερί a.antonopoulou.art την εγκατάσταση με τίτλο «Περίπατος». Την συγκεκριμένη ενότητα την ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2008 και την ολοκλήρωσε τον Σεπτέμβριο  του 2015.

Ο Μεράντζας πάντα προσπαθεί μέσα από τη δουλειά του να αφουγκραστεί τα προβλήματα της εποχής του. Δίνει έμφαση κυρίως στα προβλήματα βίας σε επίπεδο ατομικό και συλλογικό. Ο ιστορικός τέχνης και επιμελητής του Κ.Μ.Σ.Τ, Γιάννης Μπόλης γράφει «… Ο πόλεμος, η καταστροφή και ο θάνατος, η βαρβαρότητα της μαζικής και οργανωμένης βίας, η σωματική, η ψυχολογική και η συναισθηματική βία, η βία και το παιχνίδι εξουσίας και κυριαρχίας στις διαπροσωπικές και στις σχέσεις των δύο φύλων, η βία σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, η απενοχοποίηση και η νομιμοποίηση της βίας, σΆ έναν κόσμο παγιδευμένο και ανοχύρωτο, αποπροσανατολισμένο και κατακερματισμένο – όλα αυτά εμπεριέχονται και υποδηλώνονται στα έργα του Μεράντζα».

Στην παρούσα έκθεση, επιτοίχια  πορτραίτα (φωτοχημικής ζωγραφικής*) καταλαμβάνουν όλους τους τοίχους της γκαλερί. Τα πορτραίτα απεικονίζουν ένα πρόσωπο, χωρίς  προσδιορισμό φύλου, ηλικίας, εθνικότητας, τόπου και χρόνου, σε μία στιγμή απόλυτης φρίκης και επικείμενου θανάτου.  Είναι τοποθετημένα γύρω-γύρω στους τοίχους της αίθουσας με τρόπο ώστε να  δημιουργείται ένα συμμετρικά ασφυκτικό ανθρώπινο τοίχος.

Στρατιωτικά κράνη, διαφορετικών προελεύσεων και με έντονα τα σημάδια της χρήσης, βρίσκονται στο πάτωμα της αίθουσας σε διαφορετικές θέσεις , δίχως κανενός είδους  συμμετρία. ¶τακτα, σχεδόν ενοχλητικά, δημιουργούν πυκνώσεις και αραιώσεις  παραπέμποντας σΆ ένα συμβολικό ναρκοπέδιο. Σαν χελώνες, άλλες αναποδογυρισμένες και  άλλες όχι, τα κράνη συμβάλουν με ιδιαίτερη ένταση στην περιπετειώδη χορογραφία του  θεατή, εξαναγκάζοντάς τον να ορίσει την δική του, προσωπική, διαδρομή θέασης.

(* Πρόκειται για ζωγραφική πάνω σε ασπρόμαυρα φωτογραφικά χαρτιά.  Δεν χρησιμοποιείται φωτογραφική μηχανή και φιλμ κατά την διαδικασία. Αντί για χρωστικές ύλες (λάδια, μελάνια, ακρυλικά, κ.λ.π) χρησιμοποιούνται τα δύο βασικά χημικά της επεξεργασίας της ασπρόμαυρης φωτογραφίας -η εμφάνιση και η στερέωση. Οι χρωματικές ποιότητες που προκύπτουν οφείλονται στην ανορθόδοξη τεχνική. Η όλη διαδικασία γίνεται σε αντίθεση με το σκοτεινό σε «φωτεινό θάλαμο», κάτω από τον ήλιο, σε εξωτερικό χώρο. Είναι εξΆ ολοκλήρου  φωτοχημική ζωγραφική.)

Ο Δημήτρης Μεράντζας παρουσιάζει στην γκαλερί a.antonopoulou.art την εγκατάσταση με τίτλο «Περίπατος». Την συγκεκριμένη ενότητα την ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2008 και την ολοκλήρωσε τον Σεπτέμβριο  του 2015.

Ο Μεράντζας πάντα προσπαθεί μέσα από τη δουλειά του να αφουγκραστεί τα προβλήματα της εποχής του. Δίνει έμφαση κυρίως στα προβλήματα βίας σε επίπεδο ατομικό και συλλογικό. Ο ιστορικός τέχνης και επιμελητής του Κ.Μ.Σ.Τ, Γιάννης Μπόλης γράφει «… Ο πόλεμος, η καταστροφή και ο θάνατος, η βαρβαρότητα της μαζικής και οργανωμένης βίας, η σωματική, η ψυχολογική και η συναισθηματική βία, η βία και το παιχνίδι εξουσίας και κυριαρχίας στις διαπροσωπικές και στις σχέσεις των δύο φύλων, η βία σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, η απενοχοποίηση και η νομιμοποίηση της βίας, σΆ έναν κόσμο παγιδευμένο και ανοχύρωτο, αποπροσανατολισμένο και κατακερματισμένο – όλα αυτά εμπεριέχονται και υποδηλώνονται στα έργα του Μεράντζα».

Στην παρούσα έκθεση, επιτοίχια  πορτραίτα (φωτοχημικής ζωγραφικής*) καταλαμβάνουν όλους τους τοίχους της γκαλερί. Τα πορτραίτα απεικονίζουν ένα πρόσωπο, χωρίς  προσδιορισμό φύλου, ηλικίας, εθνικότητας, τόπου και χρόνου, σε μία στιγμή απόλυτης φρίκης και επικείμενου θανάτου.  Είναι τοποθετημένα γύρω-γύρω στους τοίχους της αίθουσας με τρόπο ώστε να  δημιουργείται ένα συμμετρικά ασφυκτικό ανθρώπινο τοίχος.

Στρατιωτικά κράνη, διαφορετικών προελεύσεων και με έντονα τα σημάδια της χρήσης, βρίσκονται στο πάτωμα της αίθουσας σε διαφορετικές θέσεις , δίχως κανενός είδους  συμμετρία. ¶τακτα, σχεδόν ενοχλητικά, δημιουργούν πυκνώσεις και αραιώσεις  παραπέμποντας σΆ ένα συμβολικό ναρκοπέδιο. Σαν χελώνες, άλλες αναποδογυρισμένες και  άλλες όχι, τα κράνη συμβάλουν με ιδιαίτερη ένταση στην περιπετειώδη χορογραφία του  θεατή, εξαναγκάζοντάς τον να ορίσει την δική του, προσωπική, διαδρομή θέασης.

(* Πρόκειται για ζωγραφική πάνω σε ασπρόμαυρα φωτογραφικά χαρτιά.  Δεν χρησιμοποιείται φωτογραφική μηχανή και φιλμ κατά την διαδικασία. Αντί για χρωστικές ύλες (λάδια, μελάνια, ακρυλικά, κ.λ.π) χρησιμοποιούνται τα δύο βασικά χημικά της επεξεργασίας της ασπρόμαυρης φωτογραφίας -η εμφάνιση και η στερέωση. Οι χρωματικές ποιότητες που προκύπτουν οφείλονται στην ανορθόδοξη τεχνική. Η όλη διαδικασία γίνεται σε αντίθεση με το σκοτεινό σε «φωτεινό θάλαμο», κάτω από τον ήλιο, σε εξωτερικό χώρο. Είναι εξΆ ολοκλήρου  φωτοχημική ζωγραφική.)