Για πολλές δεκαετίες θεωρούνταν η πιο εντυπωσιακή κινηματογραφική ντάμα του σινεμά. Η Μαίρη Χρονοπούλου έγραψε δικό της κεφάλαιο στον χώρο του θεάτρου και παράλληλα έζησε μεγάλες δόξες, μεγαλεία και αποθέωση. Ένα ατύχημα όμως που συνέβη πριν πολλά χρόνια και ενώ εκείνη οδηγούσε, θα της άλλαζε τη ζωή δραματικά από τη μια στιγμή στην άλλη, καθώς θα καθηλωνόταν σε αναπηρικό καροτσάκι. 

Ήταν η αρχή ενός εφιάλτη που μετρά πάνω από 15 χρόνια, με απώλειες για εκείνη σε επαγγελματικό και συναισθηματικό επίπεδο.

«Βρέθηκα μόνη. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για μένα πραγματικά. Όλοι γνώριζαν, αλλά δεν χτύπησε κανείς ούτε τηλέφωνο, ούτε ήρθε να με δει. Η κοπέλα που με φρόντιζε, η Ταμάρα, ήταν το στήριγμά μου όλα αυτά τα χρόνια, η οποία όμως έφυγε στην πατρίδα της. Και βέβαια η μητέρα μου, ένας εκπληκτικός άνθρωπος, που στάθηκε βράχος στο πλευρό μου, μέχρι που η ασθένειά της την κατέβαλε και πραγματικά ήταν πολύ δύσκολο όλο αυτό και για 'κείνη και για μένα. Χάνεις το κομμάτι της ζωής σου όταν φεύγει η μάνα, και μάλιστα σε ηλικία 107 χρόνων, ο πόνος δεν αλλάζει. Τώρα δεν έχω άλλα περιθώρια, από το να συνειδητοποιήσω πως απέμεινα εντελώς μόνη. Και όπως έλεγε η Σκάρλετ Ο'Χάρα, πάντα ήλπιζα και βασιζόμουν στην καλοσύνη των ξένων...», καταλήγει συγκινημένη η κ. Μαίρη Χρονοπούλου.