Την ιστορία ενός μετανάστη που παραλίγο να πνιγεί στην σοκολάτα, προσπαθώντας να περάσει παράνομα στην Αγγλία, παρουσιάζει το BBC. Και μπορεί στο πρώτο άκουσμα αυτή η πληροφορία να μοιάζει ονειρική, όμως σε μια δεύτερη ανάλυση αποτελεί έναν πραγματικό εφιάλτη. Όλα ξεκινούν από το λιμάνι του Καλέ, στη βόρεια Γαλλία, από όπου φεύγουν τα τρένα για Αγγλία.

Όπως εξιστορεί ο άνδρας, ήταν μαζί με άλλους 24 ανθρώπους, τους οποίους ο διακινητής τους χώρισε σε ομάδες και τους οδήγησε να μπουν μέσα σε μεγάλα βυτιοφόρα, που επρόκειτο να εισέλθουν στο Ηνωμένο Βασίλειο και ήταν τα μόνα φορτηγά, που δεν ελέγχονταν από ακτίνες Χ. Ενώ ο οδηγός μπροστά κοιμόταν και οι άνθρωποι έπρεπε να κάνουν ησυχία, ο διακινητής έκοψε την αλυσίδα της καταπακτής και την άνοιξε, για να μπουν μέσα. Οι δύστυχοι άνθρωποι, που δεν γνώριζαν το φορτίο του βυτίου, έμειναν έκπληκτοι όταν ανακάλυψαν πως επρόκειτο για μια δεξαμενή γεμάτη με υγρή σοκολάτα!

Μιας και έξω όμως είχε παγωνιά, όταν μπήκαν μέσα στη ζεστή δεξαμενή η αίσθηση ήταν αρκετά ευχάριστη. Αφού όμως πέρασαν 15 λεπτά, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Μιας και η δεξαμενή ήταν πολύ βαθιά, σε περίπτωση που κάποιος έπεφτε μέσα θα βούλιαζε και δεν θα μπορούσαν να τον τραβήξουν επάνω, ενώ ο κίνδυνος αυτός μεγάλωνε ακόμα περισσότερο, αφού οι άτυχοι άνθρωποι κρατιούνταν με το ένα χέρι από την καταπακτή και με το άλλο έπιαναν τον ώμο του διπλανού τους. Οπότε, αν κάποιος δεν κρατιόταν καλά, υπήρχε ο φόβος να πνιγεί στη σοκολάτα. Μάλιστα, το υγρό γλυκό έφτανε μέχρι τον λαιμό τους, ενώ ο διακινητής άφησε ένα μικρό κενό στην καταπακτή, ώστε να μπορούν να αναπνεύσουν.

Η ζέστη γινόταν όλο και πιο ανυπόφορη και οι άνθρωποι έπρεπε να κουνούν συνέχεια τα πόδια τους, ώστε να μην παγιδευτούν στη σοκολάτα, που έπηζε σιγά σιγά. Έτσι, κάνοντας πολλή υπομονή, μόλις οι έλεγχοι τελείωναν, εκείνοι θα μπορούσαν να βγουν από το φορτηγό. ¶λλωστε, η απόσταση από τα τρένα ήταν ευτυχώς 20-30 λεπτά. Για κάποιον λόγο όμως το βυτιοφόρο δεν ξεκινούσε και εκείνοι έμειναν πάνω από 2 ώρες σε αυτήν την κατάσταση, χωρίς να ξέρουν τι να κάνουν και ρίχνοντας κατάρες στον Μπασάρ αλ ¶σαντ, που τους έσπρωξε σε αυτήν την επιλογή. Κάποιοι ξεκίνησαν τα παράπονα για τη ζέστη και ήθελαν να βγουν έξω. Μπορεί ο πρωταγωνιστής της ιστορίας να ήθελε να φύγει, όμως έστω και ένας να το έκανε αυτό, το βυτίο θα γέμιζε από έξω με σοκολάτες και τότε θα τους καταλάβαιναν όλοι. Δύο άντρες, μεγάλοι σε ηλικία, έβαλαν τα κλάματα και τελικά πάρθηκε η απόφαση να φύγουν όλοι μαζί.

Η σοκολάτα είχε πήξει τόσο πολύ, που έπρεπε 7 από τους άντρες να βοηθήσουν ώστε να βγάλουν τον πρώτο, το πιο δύσκολο όμως ήταν να βγάλουν τον τελευταίο, γιατί μπορεί να τον τραβούσαν όλοι μαζί προς τα επάνω, όμως η σοκολάτα τον τραβούσε προς τα κάτω. Τελικά ο άνδρας εκείνος έβγαλε τα παπούτσια του, τα οποία έφτασαν στον πάτο του βυτίου. Έπειτα, όλοι πήραν τον δρόμο του γυρισμού προς το δάσος, στις σκηνές τους, ενώ ήταν καλυμμένοι με σοκολάτα από τα νύχια ως την κορυφή. Μάλιστα, σε όλη την επιστροφή έγλειφαν τα δάχτυλά τους, ενώ άφηναν πίσω τους σοκολατένιες πατημασιές.