Ένα ανέλπιστο σύμμαχο βρήκε η Ελλάδα στους αγώνες που δίνει, τόσο για να κατανοηθεί η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα τα τελευταία έξι χρόνια από τις πολιτικές της τρόικας, όσο και στη διεκδίκηση των πολεμικών αποζημιώσεων. Πρόκειται για το σόου «Die Anstalt» (To Ινστιτούτο), που προβάλλεται από ZDF, το δεύτερο κανάλι τηςδημόσιας τηλεόρασης της Γερμανίας.

Η επόμενη εκπομπή, με αντικείμενο την Ελλάδα, η οποία θα προβληθεί από τη γερμανική τηλεόραση αύριο, Τρίτη, έχει ήδη ανέβει στο Ίντερνετ. Από τα 50 λεπτά που διαρκεί το σόου ξεχωρίζουν δύο ενότητες. Στην πρώτη παρουσιάζεται με τον πλέον παραστατικό και σατιρικό τρόπο η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει Ελλάδα, η οποία εμφανίζεται ως μία ταβέρνα η οποία λειτουργεί υπό τις οδηγίες της τρόικας, ενώ στο δεύτερο μέρος θίγεται με πολύ καυστικό και συγκινητικό τρόπο το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Παρών στην εκπομπή είναι και ο επιζών από τη σφαγή στο Δίστομο Αργύρης Σφουντούρης, του οποίου οι Γερμανοί εκτέλεσαν και τους δύο γονείς και αρκετούς συγγενείς.

Το «Die Anstalt», πηγαίνοντας κόντρα στις λαϊκίστικες φωνές της Γερμανίας, έχει επανειλημμένα και στο παρελθόν παρουσιάσει το ελληνικό πρόβλημα από μία διαφορετική οπτική. Στην αυριανή εκπομπή –η οποία αναμένεται να προκαλέσει αντιδράσεις– οι παραγωγοί καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι δεν είναι μόνο οι Έλληνες οι οποίοι πρέπει να πληρώσουν τα χρέη τους, αλλά και οι Γερμανοί, χωρίς τρικ.

Ποιος είναι ο Αργύρης Σφουντούρης

Ο Αργύρης Σφουντούρης γεννήθηκε το 1940 στο Δίστομο. Σε πολύ μικρή ηλικία, στις 10 Ιουνίου 1944, έχασε τους γονείς του, που εκτελέσθηκαν από τα γερμανικά στρατεύματα των SS κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα. Μεταξύ των 218 εκτελεσθέντων, 32 έφεραν το επίθετο Σφουντούρης. Ο μικρός τότε Αργύρης έφθασε στην Αθήνα, όπου περιπλανήθηκε σε διάφορα ορφανοτροφεία επί τρία χρόνια, μαζί με χιλιάδες άλλα ορφανά παιδιά, αθώα θύματα της ιδίας γερμανικής κατοχής.

Το 1949 ήταν ένα από τα 10 παιδιά που ταξίδεψαν στην Ελβετία, στο ίδρυμα Πεσταλότσι, που σκοπός του είναι να στεγάζει παιδιά χωρίς οικογένεια. Γρήγορα ξεχώρισε για την ευστροφία του. Φοίτησε στο Γυμνάσιο και στη συνέχεια στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης Μαθηματικά, Πυρηνική Φυσική και Αστροφυσική. Παράλληλα έγραφε ποιήματα και δοκίμια. Μετέφρασε στη γερμανική γλώσσα διάφορους Έλληνες ποιητές, όπως Καβάφη, Σεφέρη, Ρίτσο, Ελύτη κ.ά.

Την περίοδο της δικτατορίας στην Ελλάδα, εκδίδει στην Ελβετία ένα πολιτιστικό περιοδικό στην ελληνική και γερμανική γλώσσα. Διδάσκει σε διάφορα γυμνάσια της περιοχής της Ζυρίχης. Μετά από 40 χρόνια αποφασίζει μια ριζική αλλαγή στη ζωή του. Πηγαίνει στο Νεπάλ, στη Σομαλία και στην Ινδονησία, όπου για 10 περίπου χρόνια βοηθάει ενεργά στην αναδιοργάνωσή τους. Επιστρέφοντας στην Ευρώπη βρίσκει τη Γερμανία ενωμένη, καθώς εν τω μεταξύ οι κάτοικοι του Βερολίνου είδαν το τείχος που τους χώριζε από τον δυτικό κόσμο να πέφτει, δημιουργώντας μία καινούργια κατάσταση στη χώρα.

Με την επανένωση της Γερμανίας αρχίζει μία περίοδος με δυνατότητες απολογισμού και καταμέτρησης των θυμάτων πολέμου. Ο Αργύρης Σφουντούρης οργανώνει το 1994 στους Δελφούς μία «Σύνοδο για την Ειρήνη», στην οποία κάλεσε και Γερμανούς πολιτικούς, εκ των οποίων όμως δεν παρευρέθη κανείς. Μετά από πολλές ανεπιτυχείς απόπειρες για συζήτηση με τις γερμανικές Αρχές, το 1995 μαζί με τις τρεις επιζώσες αδερφές του ζητούν δικαίωση με νόμιμη διαδικασία. Η καταγγελία και οι ακόλουθες εφέσεις δεν έφεραν κανένα θετικό αποτέλεσμα και οι υποθέσεις ακόμα εκκρεμούν στο δικαστήριο της πόλεως Καρλσρούε της Γερμανίας.

Πριν από μερικά χρόνια, ο Ελβετός σκηνοθέτης Stefan Haupt αποφάσισε να ανεβάσει την «Ασκητική» του Νίκου Καζαντζάκη στη Ζυρίχη. Χρειαζόταν έναν Έλληνα, όχι απαραιτήτως ηθοποιό, για να διαβάσει αποσπάσματα του έργου. Συναντήθηκε με τον Αργύρη Σφουντούρη, ο οποίος –συμπτωματικά– ήταν ο μεταφραστής της «Ασκητικής» στα γερμανικά. Έτσι, δημιουργήθηκε η ταινία «Ένα Τραγούδι για τον Αργύρη».