Ένα σύγχρονο love story σε πρωτότυπο κείμενο με μακρινές αναφορές στην διαχρονική σαιξπηρική ιστορία αγάπης.

Η ιστορία του Ρωμαίου και της Ιουλιέττας στροβιλίζεται στο χώρο και στο χρόνο και γίνεται το οδοιπορικό δύο νέων στη σύγχρονη, θορυβώδη πόλη. Γύρω τους το αστικό τοπίο σπαράζεται από γενικευμένη εμφύλια διαμάχη την ώρα που γίνεται το σκηνικό μέσα στο οποίο οι δύο νέοι ερωτεύονται σταδιακά, βιώνοντας σιωπηλά τα τραγικά ημιτόνια της αγάπης. Το τραγικό ζευγάρι μόλις που προλαβαίνει να ερωτευτεί και οδηγείται στην αυτοκτονία. Η μόνη τους ελπίδα βρίσκεται στον άλλο κόσμο.Το κείμενο του R.I.P. μιλάει για πόλεμο, μιλάει για μέλλον, μιλάει για νέους χωρίς αγάπη και χωρίς πάθος. Είναι συγχρόνως ένα ρέκβιεμ κι ένα κάλεσμα σε επανάσταση. Γιατί η απελπισία φτάνει σε τέτοιο ύψος μερικές φορές που είναι πιο ισχυρή από το θάνατο. Κι ύστερα το κορίτσι και το αγόρι πηγαίνουν στΆ αστέρια.

Η παράσταση R.I.P είναι μια διακοπή στο χρόνο και τον ήχο της πόλης. Απευθύνεται σε μια αγύμναστη εσωτερική λειτουργία, την ευαισθησία. Οι δύο νέοι βρίσκονται σε μια τομή ανάμεσα στον έντονο ρυθμό της πόλης και μια ησυχία αταίριαστη με τον έξω κόσμο. Η λεπτή σχέση που διαμορφώνεται ανάμεσά τους πλησιάζει με σεβασμό την εσωτερική δημιουργία του έρωτα. Δεν μπορεί να εντυπωσιάσει, ούτε να φωνάξει για νΆ ακουστεί, χρειάζεται την ευαίσθητη προσοχή του θεατή.

Η Κατερίνα Λούρα και ο Δημήτρης Κουρούμπαλης σε συνεργασία με τη Φρόσω Κορρού, μετά την επιτυχία της παράστασης R.I.P. στο BIOS και στο Ελληνικό Φεστιβάλ, την επαναπροσεγγίζουν προσαρμόζοντάς την στο Δώμα του θεάτρου του Νέου Κόσμου.

Κείμενο: Κουρούμπαλης

Σκηνοθετική δημιουργία: Φρόσω Κορρού, Δημήτρης Κουρούμπαλης, Κατερίνα Λούρα

Χορογραφίες – Επιμέλεια κίνησης: Φρόσω Κορρού

Μουσική: Lost Bodies

Σκηνικά: Θόδωρος Πολίτης

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Κοστούμια: ¶γγελος Μέντης

Παραγωγή: So7, Θέατρο Δέντρο

Παίζουν: Κατερίνα Λούρα, Δημήτρης Κουρούμπαλης

Το διάταγμα του ηγεμόνα διαβάζει ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης

Στην παράσταση χρησιμοποιήθηκαν λέξεις και φράσεις από το κείμενο του Σαίξπηρ στο πρωτότυπο (ΑΆ Πράξη σκηνή 1) και στις μεταφράσεις των Δ. Καψάλη και Κ. Καρθαίου.