Όταν η Vickie Hardin Woods συνταξιοδοτήθηκε στα 61 της, φοβήθηκε ότι μαζί με τη δουλειά θα έχανε και ένα μεγάλο κομμάτι της ταυτότητάς της. Είχε περάσει περισσότερα από 30 χρόνια ως πολεοδόμος και διευθύντρια σε δημόσια υπηρεσία στο Σάλεμ του Όρεγκον. Ξαφνικά, όμως, βρέθηκε μπροστά σε ένα τελείως διαφορετικό ερώτημα: «Και τώρα τι;».
Η απάντηση ήρθε μέσα από κάτι πολύ απλό: τις πίτες. Η Woods αποφάσισε να ψήνει μία πίτα κάθε μέρα για έναν ολόκληρο χρόνο και, το σημαντικότερο, να μη την κρατά για τον εαυτό της. Κάθε πίτα θα τη χάριζε κάπου αλλού: σε συγγενείς, φίλους, γνωστούς αλλά και ανθρώπους που δεν γνώριζε καλά.
Αυτό που ξεκίνησε ως ένας τρόπος να γεμίσει δημιουργικά τη συνταξιοδότησή της εξελίχθηκε σε κάτι πολύ μεγαλύτερο. Οι πίτες έγιναν αφορμή για συζητήσεις, νέες γνωριμίες και στιγμές σύνδεσης με την κοινότητά της. Σύντομα άρχισαν να τη γνωρίζουν ως «the pie lady», ενώ το project τής έδωσε μια νέα αίσθηση σκοπού και καθημερινής ρουτίνας.
Η εμπειρία δεν έμεινε μόνο στην κουζίνα. Η Woods μίλησε για το εγχείρημά της σε TEDx, κέρδισε διάκριση για τη ζαχαροπλαστική της και αργότερα άρχισε να γράφει για όσα έζησε. Σήμερα ετοιμάζει memoir γύρω από εκείνη τη χρονιά με τις πίτες και έχει συνεχίσει να αναζητά νέες δημιουργικές προκλήσεις.
Η ιστορία της είναι τελικά λιγότερο για τη ζαχαροπλαστική και περισσότερο για το τι μπορεί να συμβεί όταν μια μεγάλη αλλαγή ζωής αντιμετωπίζεται όχι σαν τέλος, αλλά σαν ευκαιρία να δοκιμάσεις κάτι εντελώς καινούργιο.





Πάσχα
Eurovision
Summer
Xmas
