Ο Μέγας Αλέξανδρος είναι γνωστό ότι πέρασε από πολλά μέρη της Ανατολής κατά τη διάρκεια της τεράστιας εκστρατείας του, με αποτέλεσμα να αφήσει πίσω του χαρακτηριστικά και παραδόσεις του τότε ελληνικού πολιτισμού.

Γι' αυτόν τον λόγο άλλωστε, πολλές είναι και οι φυλές σε διάφορα σημεία της Ασίας, που θεωρούν ότι αποτελούν απογόνους εκείνου και των στρατιωτών του. Μια από αυτές τις φυλές είναι και οι Κάλας, που μένουν στο ορεινό Πακιστάν και ο πληθυσμός τους ανέρχεται στους 5.000. Οι Κάλας έχουν τη δική της γλώσσα, ενώ διαφοροποιούνται έντονα από τις γειτονικές φυλές, τόσο εθνολογικά, όσο και κοινωνιολογικά, καθώς είναι πολυθεϊστές, μέσα σε έναν τεράστιο μουσουλμανικό πληθυσμό.

Οι ίδιοι λένε ότι η ελληνική τους καταγωγή είναι αυτή που τους κάνει να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους, ενώ η γλώσσα τους, που είναι ινδοευρωπαϊκής προέλευσης, έχει ορισμένες ομοιότητες με την ελληνική, σύμφωνα με κάποιους γλωσσολόγους. Μάλιστα, δεν είναι τυχαίο ότι πολλές λέξεις μοιάζουν με τις δικές μας, όπως για παράδειγμα η λέξη ΝΟΜ, που σημαίνει όνομα, και η λέξη ΙΛΑ, που σημαίνει έλα. Όπως είναι φυσικό, ο Σικάντα Ραζάν, όπως αποκαλούν τον Μεγάλο Στρατηλάτη οι λαοί της Ανατολής, πέρασε σχεδόν από κάθε μέρος της ασιατικής ηπείρου, φτάνοντας μέχρι την Ινδία και εξαπλώνοντας τον μύθο του, ακόμα και στα πιο απομακρυσμένα της χωριά.

Για τους Καλάς αποτελεί τον προφήτη που θα τους φέρει πίσω στην κοιτίδα τους. Σύμφωνα με τον Γιώργο Αλεξάνδρου, ερευνητή και συγγραφέα του βιβλίου «Καλάς: Οι Έλληνες των Ιμαλαϊων», ο οποίος επισκέφθηκε τις περιοχές όπου ζει η συγκεκριμένη φυλή, αναφέρει ότι έλαβε την αίσθηση της σύνδεσης της κοινής καταγωγής που είχαν αυτοί οι άνθρωποι όταν άκουγαν ότι κάποιος είναι Έλληνας, ενώ τονίζει ότι υπάρχουν αξιοπρόσεχτα σημεία στην προφορική τους παράδοση και τα αρχαία τους μνημεία, τα οποία κατά έναν τρόπο συνδέονται με τον Μ. Αλέξανδρο και την εκστρατεία του.

Σήμερα, 23 αιώνες μετά, τα παιδιά των πολεμιστών του Σικάντα περιμένουν να γυρίσουν μαζί του πίσω στην παρτίδα τους.

Μέχρι στιγμής πάντως, η φυλή έχει περάσει σε μια πιο κοσμοπολίτικη φάση, όπου πολλοί επισκέπτονται την περιοχή της αναζητώντας εναλλακτικούς τρόπους ζωής, χωρίς όμως να απειλείται να εξαφανιστεί, καθώς στηρίζεται σε ένα ενδογαμικό σύστημα και σε μια πολιτική που μοιάζει με την άμεση δημοκρατία, χωρίς αρχηγό, με μόνο εκτελεστικό όργανο την εκκλησία του δήμου.