Υπάρχουν κάποιες ειδήσεις που μοιάζουν βγαλμένες από σενάριο κινηματογραφικής ταινίας ή από κάποιον αστικό μύθο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Η ιστορία της Μαργαρίτας Σουάρεζ (Margarita Suárez), όμως, είναι πέρα για πέρα αληθινή.

Τον Μάρτιο του 2015, ο θάνατος αυτής της ηλικιωμένης γυναίκας στο Μεξικό συγκίνησε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, όταν μια αγέλη αδέσποτων σκύλων εμφανίστηκε από το πουθενά στην κηδεία της, αποδεικνύοντας ότι η αγάπη και η πίστη των ζώων δεν έχουν όρια.

Μια ζωή αφιερωμένη στα απροστάτευτα ζώα

Η Μαργαρίτα Σουάρεζ ζούσε στην πόλη Μέριδα του Γιουκατάν, στο Μεξικό, και ήταν γνωστή στην περιοχή της για τη σπάνια ενσυναίσθηση και την καλοσύνη της. Παρά την προχωρημένη ηλικία της και τις δικές της περιορισμένες δυνατότητες, είχε μετατρέψει την καθημερινότητά της σε μια αποστολή διάσωσης. Κάθε πρωί έβγαινε στους δρόμους κρατώντας σακούλες γεμάτες τροφή για να ταΐσει, να χαϊδέψει και να φροντίσει κάθε αδέσποτο σκύλο και γάτα που συναντούσε στο δρόμο της.

Για τη Μαργαρίτα, αυτά τα ζώα δεν ήταν απλώς «περαστικά»· ήταν φίλοι της που είχαν ανάγκη. Όταν η υγεία της επιδεινώθηκε και χρειάστηκε να μεταφερθεί από την οικογένειά της στην πόλη Κουερναβάκα —περισσότερα από 1.300 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι της— για νοσηλεία, η ίδια σιχαινόταν την ιδέα ότι οι τετράποδοι φίλοι της στη Μέριδα θα έμεναν νηστικοί. Δυστυχώς, λίγο καιρό μετά τη μετακόμιση, η Μαργαρίτα έχασε τη μάχη για τη ζωή.

Οι απρόσμενοι «επισκέπτες» στο γραφείο τελετών

Η οικογένειά της διοργάνωσε την αγρυπνία και την κηδεία της στο γραφείο τελετών της Κουερναβάκα. Κατά τη διάρκεια της τελετής, συνέβη κάτι που άφησε άναυδους τους συγγενείς αλλά και το προσωπικό του χώρου. Μια αγέλη από αδέσποτα σκυλιά άρχισε να μπαίνει μέσα στην αίθουσα, το ένα μετά το άλλο. Τα ζώα δεν γαβγίζα, δεν επιτίθεντο και δεν έδειχναν καμία διάθεση να παίξουν· αντίθετα, κινούνταν με μια σχεδόν απόκοσμη ηρεμία και σεβασμό.

Τα σκυλιά προχώρησαν προς το μέρος όπου βρισκόταν το φέρετρο της Μαργαρίτας και ξάπλωσαν γύρω από αυτό, σχηματίζοντας μια ζώνη προστασίας. Οι υπεύθυνοι του γραφείου τελετών δήλωσαν σοκαρισμένοι, καθώς τόνισαν ότι δεν είχαν ξαναδεί ποτέ αδέσποτα ζώα να πλησιάζουν, πόσο μάλλον να μπαίνουν στο κτίριο και να κάθονται ήσυχα. Ήταν λες και τα σκυλιά της νέας πόλης «ένιωσαν» την απώλεια μιας γυναίκας που είχε αφιερώσει τη ζωή της στο είδος τους.

Ένας αποχαιρετισμός γεμάτος πίστη και ευγνωμοσύνη

Η παρουσία των ζώων δεν ήταν μια σύντομη επίσκεψη. Τα σκυλιά παρέμειναν ξαπλωμένα στο πάτωμα της αίθουσας καθ' όλη τη διάρκεια της νύχτας, συνοδεύοντας τους συγγενείς στο βαρύ τους πένθος. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες της κόρης της Μαργαρίτας, Πατρίσια Ουρούτια (Patricia Urrutia), τα ζώα έφυγαν για λίγο τις πρώτες πρωινές ώρες, προφανώς για να βρουν τροφή, αλλά επέστρεψαν στο γραφείο τελετών λίγο πριν το σώμα της μητέρας της μεταφερθεί για αποτέφρωση.

Μάλιστα, τη στιγμή που το φέρετρο μετακινήθηκε για να μπει στη νεκροφόρα, τα σκυλιά σχημάτισαν μια άτυπη πομπή πίσω από αυτό, ακολουθώντας το όχημα μέχρι την έξοδο του χώρου. Η Πατρίσια, βαθιά συγκινημένη από το θέαμα, τράβηξε φωτογραφίες από τους τετράποδους επισκέπτες και τις ανέβασε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γράφοντας ότι η μητέρα της πήρε το καλύτερο και πιο ειλικρινές «αντίο» που θα μπορούσε ποτέ να ζητήσει.

@FACEBOOK/PATRICIA URRUTIA

Το μήνυμα που άφησε πίσω της η Μαργαρίτα

Η ανάρτηση της Πατρίσια έγινε αμέσως viral, συγκεντρώνοντας εκατοντάδες χιλιάδες κοινοποιήσεις και σχόλια από ανθρώπους σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Πολλοί έσπευσαν να μιλήσουν για ένα «θαύμα» ή για την έκτη αίσθηση των ζώων που τους επιτρέπει να αναγνωρίζουν τους καλούς ανθρώπους, ακόμα κι αν δεν τους έχουν συναντήσει ποτέ στο παρελθόν, καθώς τα συγκεκριμένα σκυλιά στην Κουερναβάκα δεν ήταν αυτά που τάιζε η ίδια στη Μέριδα.

Η επιστήμη μπορεί να μην έχει μια ξεκάθαρη απάντηση για το πώς τα ζώα αντιλήφθηκαν την κατάσταση, αλλά για την οικογένεια της Μαργαρίτας η εξήγηση ήταν απλή: η καθαρή ενέργεια και η αγάπη επιστρέφουν πάντα σε αυτόν που τις προσφέρει. Η ιστορία της Μαργαρίτας Σουάρεζ παραμένει μέχρι σήμερα μια ζωντανή υπενθύμιση ότι η καλοσύνη που δείχνουμε στα ζώα δημιουργεί έναν αόρατο, αλλά πανίσχυρο δεσμό, ο οποίος δεν σπάει ούτε με τον θάνατο.