«Δύο φορές αυτολογοκρίθηκα σε αυτά τα χρόνια. Η μία ήτανε με τον Μιχάλη Ρακιντζή και η άλλη ήτανε με την η άμυνα μου προς μία δήλωση της Ελένης Τσαλιγοπούλου».

«Ήταν οι δύο φορές που αυτολογοκρίθηκα και είπα “τι έπαθες τώρα, αφού δεν είσαι εσύ αυτό”. Άμα είχες νεύρα, γιατί δεν τα ‘βγαζες στον κολλητό σου στον καναπέ; Ήταν ανάγκη να τα πεις δημοσίως; Δεν είμαι εγώ αυτό. Δηλαδή δεν μ’ άρεσα μετά».

«Δεν την παίρνω πίσω, γιατί πολλοί λένε “καλά τη γύρισες την μπιφτέκα τώρα”; Όχι. Ο σοφός άνθρωπος γιατί μεγαλώνουμε, γιατί ζούμε, πρέπει να κοιτάει πίσω και να αναθεωρεί και να λέει “Μετά από είκοσι χρόνια θα το ‘κανες;”. Ωραία. Ναι, ήταν άμυνα. Γιατί τότε είχε πει η Ελένη Τσαλιγοπούλου, που πολύ εκτιμώ, σε ένα βραβείο Αρίων που είχα πάρει, τη ρώτησαν από μία εφημερίδα “πώς αισθανθήκατε λέει που δεν πήρατε κάποιο βραβείο φέτος;” και λέει “μα εγώ δεν είμαι σαν την Πέγκυ Ζήνα και τη Δέσποινα Βανδή, που το μόνο που τους νοιάζει είναι να χορεύει ο κόσμος πάνω στο τραπέζι.

Είχα θιχτεί και γι’ αυτό απάντησα. Τι ήθελα και απάντησα; Σήμερα δεν θα το έκανα. Είχε βγει μετά και ο πατέρας της και παραπονιόταν, με έβριζε… τον καταλαβαίνω, γιατί κι εγώ θα το έκανα για την Ηλέκτρα μου. Πετάς όμως μια ατάκα και μετά περνάνε τα χρόνια και εκτίθεσαι με αυτό που έχεις πει», είπε στις Rainbow Mermaids.