Την είδηση θανάτου του επιβεβαίωσε και η οργάνωση «Αναμέτρηση». «Ο σύντροφός μας Γιάννης Μπρούζος έφυγε πριν λίγη ώρα από τη ζωή, μετά από μια μάχη που έδωσε με πείσμα και συλλογικά, όπως συλλογικά παλεψε έζησε και ολόκληρη την ζωή του.

Ο αποχαιρετισμός μάς παγώνει, αλλά οι μνήμες από όσα ζήσαμε με το Γιάννη θα μας ζεσταίνουν για πάντα, να συνεχίζουμε για όσα ξεκινήσαμε μαζί. Όπως μας είπε και σε μια από τις τελευταίες αφιερώσεις του προς όλα τα συντρόφια του, δεν μας χωρίζει ο θάνατος.

Θα ακολουθήσει ανακοίνωση της οργάνωσης, και ενημέρωση για την κηδεία του.

Γιάννη μας, αντίο», ανέφεραν.

Πώς είχε περιγράψει ο Γιάννης Μπρούζος τη μάχη που έδινε
Ο Γιάννης Μπρούζος είχε αφηγηθεί την ιστορία του και τη μάχη που έδινε με μελάνωμα και καρκίνο της γλώσσας, αλλά και πώς μέσα σε μια περίοδο γεμάτη θεραπείες, επεμβάσεις και αβεβαιότητα, είχε βρει δημιουργική διέξοδο και βαθύτερο νόημα στη συγγραφή του βιβλίου «Τι πραγματικά αξίζει - 24 γράμματα στον γιο μου», μιας συγκλονιστικής παρακαταθήκης αγάπης, ελπίδας και αντίστασης για τον γιο του, Στέλιο.

Παρουσιάζοντας το βιβλίο του τον περασμένο Οκτώβριο είχε αφηγηθεί πώς ξεκίνησαν όλα.

«Πριν από τρία χρόνια περίπου, η μητέρα μου είδε μια μαύρη κηλίδα στο πίσω τυφλό μέρος της πλάτης μου, μια μαύρη ελίτσα», είπε και συνέχισε, «η οποία αποδείχθηκε μετά από πολύ λίγο καιρό ότι ήταν κακοήθης όγκος του δέρματος, μελάνωμα.

Αφαιρέθηκε την ημέρα της απεργίας, 9 Νοέμβρη του 2022, στον Άγιο Σάββα. Αμέσως μετά πήγα στην απεργιακή συγκέντρωση και κράτησα αυτό το πανό που βρίσκεται πίσω μας, το οποίο λέει “Μας φύτεψαν φόβο, μα φυτρώσαν φτερά”.

Πραγματικά ένιωσα τη δύναμη ότι αυτός, αυτή η ελιά που φύτρωσε στο σώμα μου, αυτό το, τα καρκινικά κύτταρα, μπορούν να μετατραπούν σε φτερά. Αυτό ήταν η πρώτη μου μικρή ιστοριούλα, που δείχνει την διάθεσή μου να μετουσιώσω αυτό που μου συνέβη σε δύναμη».

Η περιπέτεια της υγείας του, όμως, συνεχίστηκε. «Δυστυχώς, αυτός ο καρκίνος προχώρησε μετά σε μεταστάσεις και έγινε τελικού σταδίου. Και μάλιστα το Πάσχα το προηγούμενο, εμφανίστηκε και δεύτερος, άσχετος καρκίνος στη γλώσσα μου», ανέφερε.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη γεννήθηκε η ιδέα του βιβλίου: «Αποφάσισα να αρχίσω να γράφω αυτά τα γράμματα στο Στέλιο, γιατί ένιωσα ότι εγώ δεν μπορούσα πια να είμαι κοντά του όπως θα ήθελα, και από φόβο μου λίγο για τον ήλιο και όλα αυτά που μου έχουν συμβεί. Σκέφτηκα ότι τουλάχιστον να είμαι κοντά του πάντα, έστω με κάποια λόγια που θα ήθελα να του αφήσω», είχε εξομολογηθεί.