Αν νομίζετε ότι η «άγρια ζωή» περιορίζεται στις εξωτικές ζούγκλες του Αμαζονίου ή στις απέραντες σαβάνες της Αφρικής που βλέπουμε στα ντοκιμαντέρ, κάνετε λάθος.
Η 3η Μαρτίου έχει καθιερωθεί από τον ΟΗΕ ως η Παγκόσμια Ημέρα Άγριας Ζωής, μια ημερομηνία-ορόσημο που μας υπενθυμίζει ότι ο πλανήτης δεν μας ανήκει αποκλειστικά. Είναι η μέρα που γιορτάζουμε την απίστευτη ποικιλομορφία της πανίδας και της χλωρίδας που μας περιβάλλει, από τον πιο μικροσκοπικό οργανισμό μέχρι τα μεγαλύτερα θηλαστικά της γης.
Η Σύμβαση που άλλαξε τα πάντα
Η επιλογή της συγκεκριμένης ημερομηνίας δεν είναι καθόλου τυχαία. Σαν σήμερα, στις 3 Μαρτίου του 1973, υπογράφηκε η Σύμβαση για το Διεθνές Εμπόριο Ειδών Άγριας Πανίδας και Χλωρίδας που Απειλούνται με Εξαφάνιση (CITES). Αυτή η διεθνής συμφωνία αποτελεί μέχρι σήμερα ένα από τα πιο ισχυρά νομικά εργαλεία για την προστασία των απειλούμενων ειδών, διασφαλίζοντας ότι το εμπόριο ζώων και φυτών δεν θέτει σε κίνδυνο την επιβίωσή τους. Η σημερινή μέρα, λοιπόν, πέρα από μια γιορτή της φύσης, είναι και μια ετήσια υπενθύμιση της ανάγκης για συνεχή επαγρύπνηση ενάντια στο παράνομο εμπόριο και την καταστροφή των βιοτόπων.
Μια μάχη για την ίδια μας την επιβίωση
Ωστόσο, η πραγματικότητα που αντιμετωπίζει η άγρια ζωή σήμερα είναι κάθε άλλο παρά γιορτινή. Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες εκθέσεις των επιστημόνων, βρισκόμαστε εν μέσω της λεγόμενης «Έκτης Μαζικής Εξαφάνισης Ειδών». Οι ρυθμοί εξαφάνισης είναι εκατοντάδες φορές υψηλότεροι από τους φυσιολογικούς, με κύρια αιτία την ανθρώπινη δραστηριότητα. Η κλιματική αλλαγή, η αποψίλωση των δασών, η ρύπανση των ωκεανών και η ανεξέλεγκτη επέκταση των πόλεων συρρικνώνουν τους ζωτικούς χώρους των ζώων, σπρώχνοντας αμέτρητα είδη στο χείλος του γκρεμού.
Αλλά ας μην γελιόμαστε: η προστασία της άγριας ζωής δεν είναι απλώς μια πράξη αλτρουισμού προς τη φύση, είναι μια πράξη αυτοσυντήρησης για το ανθρώπινο είδος. Τα υγιή οικοσυστήματα μας παρέχουν καθαρό αέρα, πόσιμο νερό, τροφή και φάρμακα. Κάθε είδος που εξαφανίζεται είναι σαν να αφαιρούμε ένα τούβλο από τη βάση του οικοδομήματος που μας στηρίζει. Η απώλεια της βιοποικιλομορφίας απειλεί άμεσα την παγκόσμια ασφάλεια και την ευημερία μας, κάνοντας το μέλλον μας πιο αβέβαιο.
Σήμερα, λοιπόν, έμαθα ότι υπάρχουν πάνω από 8,7 εκατομμύρια είδη στον πλανήτη, αλλά εμείς ακόμα θεωρούμε «άγρια ζωή» το να βρούμε ελεύθερο τραπέζι για brunch την Κυριακή ή το να επιβιώσουμε από το rush hour στο μετρό. Η σημερινή μέρα είναι μια υπενθύμιση ότι δεν είμαστε οι ιδιοκτήτες της Γης, αλλά οι συγκάτοικοι, και μάλιστα από εκείνους τους ενοχλητικούς που δεν πλένουν ποτέ τα πιάτα, πιάνουν όλο τον χώρο στο ψυγείο και αφήνουν τα φώτα ανοιχτά φεύγοντας. Ας δείξουμε λίγο σεβασμό στους πραγματικούς ιδιοκτήτες, γιατί χωρίς αυτούς, στο τέλος της ημέρας, ούτε εμείς θα έχουμε πού να μείνουμε!
