Η νέα σειρά του Netflix βασισμένη στο βιβλίο «Τα Εφτά Ρολόγια» της Αγκάθα Κρίστι έχει καταφέρει να γίνει θέμα συζήτησης σχεδόν από το πρώτο της επεισόδιο.

Όχι μόνο γιατί πατάει πάνω σε ένα λιγότερο προβεβλημένο έργο της Κρίστι, αλλά γιατί το προσεγγίζει με φρέσκο ρυθμό, κινηματογραφική αισθητική και μια αίσθηση «παλιάς Αγγλίας» που όμως δεν μυρίζει ναφθαλίνη. Είναι cozy mystery, αλλά με σκοτάδι. Και αυτός ο συνδυασμός τραβάει.

Η υπόθεση ξεκινά φαινομενικά αθώα, με ένα σπίτι, μια παρέα και… επτά ρολόγια που εμφανίζονται μυστηριωδώς σε έναν χώρο όπου έχει προηγηθεί ένας ανεξήγητος θάνατος. Από εκεί και πέρα, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Η σειρά παίζει έξυπνα με το whodunit στοιχείο, κρατά συνεχώς ανοιχτά μέτωπα και δεν φοβάται να μπερδέψει τον θεατή, χωρίς όμως να τον κουράζει. Κάθε επεισόδιο τελειώνει με εκείνο το «κάτσε να δω κι άλλο ένα» – κλασική αλλά αποτελεσματική συνταγή.

Ο λόγος που όλοι τη βλέπουν, όμως, δεν είναι μόνο το μυστήριο. Είναι η ατμόσφαιρα, οι χαρακτήρες με μικρές ρωγμές, οι διάλογοι που έχουν ρυθμό και η αίσθηση ότι βλέπεις κάτι γνώριμο αλλά ταυτόχρονα ανανεωμένο. Τα «Εφτά Ρολόγια» δεν προσπαθούν να γίνουν κάτι άλλο από αυτό που είναι. Μια καλοφτιαγμένη, βρετανική ιστορία μυστηρίου. Και καμιά φορά, αυτό αρκεί για να κολλήσεις.