Το Bohemian Rhapsody δεν γράφτηκε απλά - σχεδιάστηκε σαν κινηματογραφική σκηνή. Ο Freddie Mercury είχε στο μυαλό του κάθε φωνητικό layer, κάθε αλλαγή διάθεσης, κάθε παύση.

Δεν υπήρχε «ας δούμε πού θα πάει». Το κομμάτι ηχογραφήθηκε σε διαφορετικά στούντιο, κομμάτι-κομμάτι, με απόλυτο έλεγχο και εμμονική ακρίβεια. Ήταν κάτι εντελώς έξω από τα μουσικά δεδομένα της εποχής.

Οι πολυφωνίες αποδείχθηκαν εφιάλτης για τους τεχνικούς. Τα φωνητικά layers ήταν τόσα πολλά, που οι μαγνητοταινίες άρχισαν κυριολεκτικά να φθείρονται από τις συνεχείς εγγραφές. Κάθε «Galileo» και κάθε «mamma mia» προστίθονταν πάνω σε ήδη φορτωμένες ταινίες. Κανείς δεν ήταν σίγουρος αν αυτό που έφτιαχναν ήταν ιδιοφυΐα ή χάος. Σίγουρα όμως δεν έμοιαζε με τραγούδι που θα έπαιζε ποτέ στο ραδιόφωνο.

Και εκεί ακριβώς ξεκίνησε η αμφισβήτηση. Οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί θεωρούσαν το κομμάτι υπερβολικά μεγάλο, πολύπλοκο και «μπερδεμένο» για το mainstream κοινό. Ένα εξάλεπτο τραγούδι χωρίς ρεφρέν, με όπερα στη μέση και αλλαγές ρυθμού; Θεωρητικά, ήταν καταδικασμένο. Στην πράξη, έγινε φαινόμενο.

Το Bohemian Rhapsody δεν απλώς έπαιξε παντού - άλλαξε τους κανόνες. Έδειξε ότι το κοινό μπορεί να αγκαλιάσει το ρίσκο, αρκεί να είναι αληθινό. Και απέδειξε ότι, κάποιες φορές, όταν όλοι λένε «δεν γίνεται», η ιστορία γράφεται ακριβώς εκεί.