Δώδεκα χρόνια μετά τη δημιουργία της, η INTERVIEW ανεβαίνει ξανά στη σκηνή του Θεάτρου OLVIO και αποδεικνύει πως η εξουσία, η ανάγκη για επιβίωση και οι κοινωνικές ανισότητες παραμένουν ανατριχιαστικά ίδιες. Εισαγωγική παράγραφος

Η INTERVIEW δεν είναι απλώς μια θεατρική παράσταση· είναι ένας καθρέφτης της κοινωνίας μας. Μια μαύρη κωμωδία που, μέσα από τον σαρκασμό και το παράλογο μιας «συνέντευξης για δουλειά», φωτίζει σχέσεις εξουσίας, φόβου και επιβίωσης.

Δώδεκα χρόνια μετά την πρώτη της παρουσίαση, η Θεατρική Ομάδα «Εμείς» επιστρέφει στο Θέατρο OLVIO με ένα έργο που μοιάζει να μην ολοκλήρωσε ποτέ τον κύκλο του — ίσως γιατί ο κόσμος γύρω μας δεν άλλαξε όσο θα θέλαμε. Μιλήσαμε με τη Σοφία Καψαμπέλη και τη Δανάη Χριστοδούλου για την επιστροφή της INTERVIEW, τη διαχρονικότητά της και τη θέση του καλλιτέχνη σήμερα.

Η INTERVIEW επιστρέφει στη σκηνή 12 χρόνια μετά τη δημιουργία της. Τι σας ώθησε να την ξαναπαίξετε σήμερα;

Σοφία Καψαμπέλη:

Σημειώνω κάποιους από τους λόγους (ανεξαρτήτως σειράς αξιολόγησης..): οι άνθρωποι «ΕΜΕΙΣ», η παρέα, η ομάδα μας, η διαχρονική αγάπη για το έργο που συν-γράψαμε και η διατήρηση — δυστυχώς — των κοινωνικών ανισοτήτων. Η ανάγκη να βρεθούμε ξανά στη σκηνή και να παρουσιάσουμε το INTERVIEW ήταν επιτακτική από όλους μας. Αισθανθήκαμε πως το έργο μας δεν έχει ολοκληρώσει ακόμα την πορεία του. Και η αλήθεια είναι πως η απήχηση που έχει στον κόσμο επιβεβαιώνει αυτή μας την πεποίθηση.

Πώς έχει εξελιχθεί η παράσταση από την πρώτη της παρουσίαση μέχρι σήμερα; Έχει αλλάξει το κείμενο ή ο τρόπος που το διαχειρίζεστε;

Σοφία Καψαμπέλη:

Ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει κειμενικά, αφού ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει και κοινωνικά. Παρ’ όλα αυτά, η εξέλιξη του καθενός μας — όπως και οι σχέσεις μεταξύ μας — αντικατοπτρίζονται σίγουρα και στην παράστασή μας. Πιστεύω πως τώρα κυριαρχεί ακόμα περισσότερο το στοιχείο της απόλυτης ασφάλειας. Οτιδήποτε κι αν συμβεί, είμαστε σε θέση να το αντιμετωπίσουμε. Έχουμε δημιουργήσει έναν ιδιαίτερο κώδικα επικοινωνίας, που λειτουργεί πάντα λυτρωτικά.

Πιστεύετε ότι το έργο είναι εξίσου – ή ίσως ακόμη πιο – επίκαιρο το 2025;

Σοφία Καψαμπέλη:

Το έργο δυστυχώς είναι πάντα επίκαιρο, αφού αυτός που έχει την εξουσία επιβάλλεται στον κατώτερό του. Είναι σαν μονόδρομος, σαν αρρώστια… Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα που το επιβεβαιώνουν καθημερινά. Η αλλαγή που μπορεί να υποστεί ένας άνθρωπος αποκτώντας εξουσία είναι τέτοια που πολλές φορές αισθανόμαστε πως έχει μεταλλαχτεί.

Αν έπρεπε να περιγράψετε με μία φράση τι πραγματεύεται η INTERVIEW;

Σοφία Καψαμπέλη:

Η ανέχεια και η ανάγκη για επιβίωση μπορούν να κάμψουν κάθε αντίσταση.

Από πού αντλήσατε έμπνευση για τις ιστορίες και τους χαρακτήρες;

Σοφία Καψαμπέλη:

Στη διάρκεια των προβών κάναμε άπειρους αυτοσχεδιασμούς και πολλές «δοκιμασίες». Κουβαλούσαμε τις εμπειρίες μας, αλλά αφήναμε και τη φαντασία μας να δουλέψει. Σε συνδυασμό με την έρευνα που κάναμε, αποκτήσαμε ένα πλούσιο υλικό που τροφοδότησε τους χαρακτήρες και τις ιστορίες.

Πόσο δύσκολο είναι να κρατάς τη δημιουργικότητα ζωντανή σε μια εποχή οικονομικής ανασφάλειας;

Δανάη Χριστοδούλου:

Η ανασφάλεια πια αφορά το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας. Η δημιουργικότητα, όμως, είναι στάση ζωής. Ένας δημιουργικός άνθρωπος θα βρει τρόπο να εκφραστεί, έστω και για λίγα δευτερόλεπτα. Οι δυσκολίες λειτουργούν πολλές φορές καταλυτικά, ώστε να μην αφεθείς στα άσχημα που συμβαίνουν γύρω σου.

Πώς βιώνετε την επαγγελματική πραγματικότητα του καλλιτέχνη στην Ελλάδα σήμερα;

Δανάη Χριστοδούλου:

Η κατάσταση δεν είναι καλή. Η έλλειψη σταθερότητας δημιουργεί άγχος. Παρ’ όλα αυτά, τα καλλιτεχνικά επαγγέλματα σου προσφέρουν μια σπάνιας μορφής χαρά, που γίνεται ισχυρό όπλο για να αντιμετωπίσεις κάθε δυσκολία.

Υπάρχει ακόμα χώρος για όνειρα και καλλιτεχνική ελευθερία;

Δανάη Χριστοδούλου:

Πάντα υπάρχει — και αν δεν αφήνουν χώρο, οφείλουμε να τον δημιουργούμε. Τα όνειρα και η ελευθερία είναι αναπόσπαστο κομμάτι μιας ευτυχισμένης ζωής, ειδικά για έναν καλλιτέχνη. Άλλωστε, σε συντηρητικά καθεστώτα γεννήθηκαν τα μεγαλύτερα έργα τέχνης.

Αν η “συνέντευξη για δουλειά” της παράστασης ήταν αληθινή, ποιο θα ήταν το πιο άδικο ή παράλογο πράγμα που σας έχουν ζητήσει;

Δανάη Χριστοδούλου:

Η παράσταση βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Προσωπικά, σε μια άβολη συνέντευξη, ο συνομιλητής μου εστίασε αποκλειστικά στην προσωπική μου ζωή και όχι στο βιογραφικό μου. Τέτοιες καταστάσεις δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να κανονικοποιούνται.

Τι σας έχει μείνει πιο έντονα από τις αντιδράσεις των θεατών;

Δανάη Χριστοδούλου:

Το INTERVIEW είναι γεμάτο αντιθέσεις. Ο θεατής βρίσκεται σε συνεχή εγρήγορση και το τέλος είναι αναπάντεχο. Οι περισσότεροι φεύγουν συγκινημένοι, με το βλέμμα χαμηλά, έχοντας συνειδητοποιήσει πως αν ο κόσμος συνεχίσει έτσι, δεν υπάρχει φως. Αυτό το πάγωμα είναι από τα πιο συγκλονιστικά στοιχεία της παράστασης.