Επιστήμονες διεξήγαγαν μια εκτεταμένη ανάλυση, εξετάζοντας 10.000 νεκροψίες θαλάσσιων ζώων παγκοσμίως, προκειμένου να κατανοήσουν ποια ποσότητα κατάποσης πλαστικού οδηγεί στον θάνατο. Τα ευρήματα σοκάρουν, καθώς αποκαλύπτουν ότι πολύ μικρές ποσότητες πλαστικού μπορούν να αποβούν μοιραίες.

Η μελέτη, η οποία χρησιμοποίησε δεδομένα από θαλασσοπούλια, θαλάσσιες χελώνες και θαλάσσια θηλαστικά (όπως φώκιες, θαλάσσιοι λέοντες και δελφίνια), κατέληξε στα εξής συμπεράσματα σχετικά με το θανάσιμο όριο (90% πιθανότητα θανάτου):

• Θαλασσοπούλια: Αντιμετωπίζουν ακραίο κίνδυνο μετά την κατάποση μόλις 23 κομματιών πλαστικού.
• Θαλάσσια θηλαστικά: Φτάνουν σε παρόμοιο όριο κινδύνου με την κατάποση 29 κομματιών.
• Θαλάσσιες χελώνες: Χρειάζεται να καταπιούν περίπου 405 κομμάτια για να φτάσουν στο ίδιο κατώφλι.

Η έκπληξη των ερευνητών

Οι ερευνητές δήλωσαν έκπληκτοι από το πόσο λίγο πλαστικό είναι επικίνδυνο. Για παράδειγμα, όγκος μαλακού πλαστικού μικρότερος από μία μπάλα ποδοσφαίρου μπορεί να αποβεί μοιραίος για ένα δελφίνι, ενώ ένα θαλασσοπούλι κινδυνεύει να πεθάνει καταπίνοντας μερικά κομμάτια καουτσούκ, μικρότερα από ένα μπιζέλι.

«Είναι μια πραγματικά σημαντική υπενθύμιση ότι η πλαστική ρύπανση αποτελεί υπαρξιακή απειλή για την άγρια ζωή των ωκεανών», δήλωσε η επικεφαλής της έρευνας, δρ. Erin Murphy, από την περιβαλλοντική οργάνωση Ocean Conservancy των ΗΠΑ.

Ο κίνδυνος ανά είδος πλαστικού

Η ανάλυση έδειξε ότι σχεδόν οι μισές από τις θαλάσσιες χελώνες που εξετάστηκαν, το ένα τρίτο των θαλασσοπουλιών και ένα στα δέκα θαλάσσια θηλαστικά είχαν καταπιεί πλαστικό.

Η μελέτη εντόπισε επίσης ότι ο τύπος του πλαστικού έχει σημασία:

• Το καουτσούκ είναι πιο επικίνδυνο για τα θαλασσοπούλια.
• Τα μαλακά πλαστικά και τα απορρίμματα αλιείας αποτελούν τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τα θαλάσσια θηλαστικά.
• Τόσο τα σκληρά όσο και τα μαλακά πλαστικά απειλούν τις χελώνες.

Οι επιστήμονες τονίζουν ότι η έρευνα εξέτασε μόνο τα πλαστικά που βρέθηκαν στο στομάχι των ζώων και δεν αξιολόγησε τις χημικές επιπτώσεις ή τον κίνδυνο εμπλοκής (π.χ. σε δίχτυα), πράγμα που σημαίνει ότι η πραγματική κλίμακα της βλάβης είναι πιθανότατα πολύ μεγαλύτερη.

Η δρ. Murphy κατέληξε: «Για να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά τη ρύπανση από πλαστικό, η επιστήμη είναι ξεκάθαρη. Πρέπει να μειώσουμε την ποσότητα του πλαστικού που παράγουμε, να βελτιώσουμε τη συλλογή και την ανακύκλωση, και να καθαρίσουμε ό,τι υπάρχει ήδη εκεί έξω».

*Με πληροφορίες από BBC