Στη δεκαετία του 1960 υπήρχαν οι λεγόμενοι «καλλιτέχνες ταφής», άνθρωποι που θάβονταν ζωντανοί σε δοκιμασίες ακραίας αντοχής. Ανάμεσά τους, ο Ιρλανδός εργάτης, Μικ Μίνι, ο οποίος το 1968 αποφάσισε να γίνει ο κορυφαίος όλων.

Με ελάχιστα χρήματα στην τσέπη, πίστευε ότι αν παρέμενε περισσότερο από κάθε άλλον σε φέρετρο κάτω από το έδαφος, θα κατάφερνε να γράψει το όνομά του στην ιστορία.

Στις 21 Φεβρουαρίου, πλήθος ανθρώπων και τηλεοπτικά συνεργεία ακολούθησαν την πομπή του φέρετρου, μήκους 1,90 μ. και πλάτους 76 εκατοστών, επενδεδυμένου με αφρώδες υλικό, στους δρόμους του Κίλμπερν στο Λονδίνο. Εκεί, στην καρδιά της ιρλανδικής κοινότητας, o Μίνι τοποθετήθηκε σε έναν λάκκο σε οικοδομικό χώρο και θάφτηκε, αφήνοντας μόνο έναν σωλήνα για αέρα, τροφή και νερό. Ο στόχος του ήταν ξεκάθαρος: να σπάσει το ανεπίσημο παγκόσμιο ρεκόρ των 61 ημερών.

Η απίστευτη αυτή ιστορία και όσα ακολούθησαν παρουσιάζονται στο ντοκιμαντέρ Beo Faoin bhFód (Θαμμένος Ζωντανός), που θα προβληθεί στο ιρλανδόφωνο κανάλι TG4 στις 26 Νοεμβρίου, σε σκηνοθεσία του Ντάρε Κόλινς. Το φιλμ περιλαμβάνει συνεντεύξεις με συγγενείς και φίλους του Μίνι, καθώς και αρχειακό υλικό από το γεγονός που τότε είχε κάνει τον γύρο του κόσμου. «Ο πατέρας μου ήταν ένας περήφανος άνθρωπος από το Tipperary», λέει η κόρη του, Μαίρη Μίνι, περιγράφοντας τη σκληρή ζωή των Ιρλανδών μεταναστών που δούλευαν για να στηρίζουν τις οικογένειές τους.

Ο Μίνι, γεροδεμένος και δυνατός, είχε όνειρο να γίνει πρωταθλητής πυγμαχίας, όμως ένας τραυματισμός τον ανάγκασε να εγκαταλείψει την προσπάθεια. Στο Λονδίνο εργαζόταν σε υπόγειες στοές και μετά από ένα ατύχημα, που τον παγίδευσε προσωρινά κάτω από χαλάσματα, γεννήθηκε μέσα του η ιδέα να διεκδικήσει το ρεκόρ παραμονής του θαμμένος αλλά ζωντανός. Το «κίνημα» αυτό είχε ξεκινήσει στην Καλιφόρνια τη δεκαετία του 1920, ενώ τη δεκαετία του ’60 το ρεκόρ κατείχε ο Τεξανός Μπιλ Γουάιτ, γνωστός ως «το ζωντανό πτώμα», που είχε αντέξει 55 ημέρες.

Για το εγχείρημά του, ο Μίνι συνεργάστηκε με τον Μάικλ «Μπάτι» Σιούγκρου, πρώην θηριοδαμαστή και ιδιοκτήτη παμπ. Ο Σιούγκρου οργάνωσε ξενύχτι στο Admiral Nelson, όπου ο Μίνι κλείστηκε στο φέρετρο πριν μεταφερθεί σε χώρο που παραχώρησε ο εργολάβος Μικ Κιν. Μια μικρή καταπακτή λειτουργούσε ως αυτοσχέδια τουαλέτα, όπως αναφέρει ο βρετανικός Guardian.

Μέσα στο φέρετρο, ο Μίνι ακολουθούσε καθημερινή ρουτίνα: ξυπνούσε στις 7, έκανε ασκήσεις, άπλωνε αλοιφές στο σώμα του, διάβαζε και συνομιλούσε στο τηλέφωνο, πάντα μέσω γραμμής που κατέληγε στο παμπ, όπου ο Σιούγκρου χρέωνε τους πελάτες για κάθε κλήση. Ακόμα και προσωπικότητες όπως ο πυγμάχος Χένρι Κούπερ του μίλησαν, αν και το ενδιαφέρον μειώθηκε σταδιακά, καθώς την επικαιρότητα μονοπωλούσαν ο πόλεμος στο Βιετνάμ και η δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.

⚰️ Incredible story of Irish labourer buried alive in coffin for 61 days told in new documentary on TG4.https://t.co/F59dpTLEks@guardian

— TG4 (@TG4TV) November 17, 2025

Στις 22 Απριλίου, έπειτα από 61 ημέρες, το φέρετρο ανασύρθηκε και μεταφέρθηκε πίσω στην παμπ, ανάμεσα σε χειροκροτήματα. Με γένια και γυαλιά ηλίου, ο Μίνι δήλωσε: «Θα μπορούσα να μείνω άλλες εκατό ημέρες. Είμαι ενθουσιασμένος που είμαι ο παγκόσμιος πρωταθλητής».

Ωστόσο, η τύχη που ονειρευόταν δεν ήρθε ποτέ. Φημολογήθηκε πως ο Σιούγκρου τον εξαπάτησε, ενώ τα σχέδια για παγκόσμια περιοδεία και συμφωνία με την Gillette δεν υλοποιήθηκαν. Το ρεκόρ του δεν καταγράφηκε επίσημα, ενώ αμφισβητήθηκε από τον «αντίζηλο» Τιμ Χέις. Αργότερα, μέσα στο ίδιο έτος, η πρώην καλόγρια Έμα Σμιθ θάφτηκε για 101 ημέρες, ξεπερνώντας τον.

Ο Μίνι δούλεψε αργότερα στο συμβούλιο της κομητείας Κορκ και πέθανε το 2003. «Λαχταρούσε κάτι εξαιρετικό», λέει η κόρη του. «Το ρεκόρ τον έκανε να νιώθει πως ήταν κάποιος».