Η Βρετανία, κάποτε πρωταγωνίστρια στις κινηματογραφικές παραγωγές τρόμου, έχει στις δεκαετίες του ’50-’70 μια σειρά από – πολλές φορές υποτιμημένες – ταινίες που αξίζει να ανακαλύψεις. Η δεκαετία του ’60 ήταν περίοδος πειραματισμού: τα ειδικά εφέ δεν είχαν φτάσει στα σημερινά επίπεδα, ο τρόμος έπρεπε να στηριχτεί στην ατμόσφαιρα, στις κοινωνικές ανησυχίες της εποχής και στην πιο «χύμα» ερμηνεία του φόβου.

1. The Haunted House of Horror (1969)

Μια φρέσκια δόση «νέου-κύματος» τρόμου από τη Βρετανία: η ταινία του Michael Armstrong (1969) συνδυάζει τους καλοντυμένους «swinging» νέους της εποχής με ένα εγκαταλελειμμένο αρχοντικό γεμάτο τρόμο.

The Haunted House of Horror (1969)

Η υπόθεση: μια παρέα 20-ρηδων βαριέται τη νυχτερινή έξοδο και αποφασίζει να «τσεκάρει» το στοιχειωμένο αρχοντικό – όπως συμβαίνει σε πολλές ταινίες δράσης/θρίλερ της εποχής.

Αξίζει γιατί: Δεν είναι απλώς ένα «καλό-κακό» b-movie, αλλά δείχνει πώς ο βρετανικός τρόμος πειραματίστηκε πριν το ’70-’80.

2. The Witches (1966)

Ταινία του Cyril Frankel για τη Hammer Film Productions που δεν έμεινε –και δεν έπρεπε– στη σκιά.

The Witches (1966)

Η πλοκή: Μια δασκάλα έπειτα από νευρικό κλονισμό μετακομίζει σε αγγλικό χωριό και ανακαλύπτει σκοτεινά μυστικά — τελετές, θυσίες και μαγεία.
Βικιπαίδεια

Γιατί να τη δεις: Αν θέλεις κάτι με ατμόσφαιρα, όχι απλώς jump-scares.

3. The Devil Rides Out (1968)

Ίσως η πιο «γνωστή» της λίστας — και πάλι, όχι όσο θα έπρεπε. Σκηνοθετεί ο Terence Fisher, πρωταγωνιστεί ο Christopher Lee, και αφορά σατανιστικές τελετές, λατρεία του μαύρου και θρησκευτικό τρόμο.

The Devil Rides Out (1968)

Σημείωση: Παρότι έχει “όνομα”, δεν έχει αποκατασταθεί πλήρως στην ποπ κουλτούρα όπως θα έπρεπε.

4. Eye of the Devil (1966)

Η ταινία του J. Lee Thompson — παίζει με μύθους, ιερές τελετές, αρχοντικά και σκιές.

Eye of the Devil (1966)

Η υπόθεση: Μια οικογένεια σε γαλλικό αρχοντικό με οινοποιείο ανακαλύπτει πως υπάρχει «κληρονομικό» μυστικό και τελετουργίες που σχετίζονται με τη γη και τη θυσία. Η διάθεση είναι πάνω στην υπόγεια απειλή, όχι στο ξεκάθαρο «τέρατα».

Γιατί να τη δεις: Για την ατμόσφαιρα, τους γνωστούς ηθοποιούς της εποχής και το ότι αποτελεί είδος «κρυφού διαμαντιού».