Εκατοντάδες εγκλωβισμένοι πεζοπόροι στο Έβερεστ μετά από χιονοθύελλα - Μέχρι στιγμής, έχουν απεγκλωβιστεί 350 πεζοπόροι στο Έβερεστ. Πώς επιβιώνεις στο Έβερεστ αν αποκλειστείς;

Το Έβερεστ δεν συγχωρεί. Είναι ένα από τα πιο σκληρά και απρόβλεπτα μέρη του πλανήτη, όπου ο καιρός μπορεί να αλλάξει μέσα σε λίγα λεπτά και μια απλή πεζοπορία να μετατραπεί σε αγώνα για επιβίωση. Όπως έδειξε η πρόσφατη χιονοθύελλα στο Θιβέτ, εκατοντάδες πεζοπόροι εγκλωβίστηκαν ξαφνικά στις πλαγιές του βουνού, παλεύοντας με το κρύο, το χιόνι και την απομόνωση, μέχρι να φτάσουν οι διασώστες.

Σε τέτοιες συνθήκες, οι πιθανότητες επιβίωσης εξαρτώνται από την ψυχραιμία, την προετοιμασία και την ικανότητα να αξιοποιήσεις κάθε διαθέσιμο μέσο. Οι ορειβάτες που καταφέρνουν να μείνουν ζωντανοί ακολουθούν ορισμένες βασικές τακτικές που έχουν γίνει σχεδόν ένστικτο.

Πρώτα απ’ όλα, προσπαθούν να μείνουν σταθεροί. Η μετακίνηση μέσα στη χιονοθύελλα είναι επικίνδυνη, γιατί η ορατότητα μηδενίζεται και τα χιόνια μπορούν να κρύβουν χαράδρες ή παγίδες. Οι περισσότεροι εγκλωβισμένοι βρίσκουν προσωρινό καταφύγιο — μια σκηνή, ένα βράχο ή ακόμα και ένα πρόχειρο καταφύγιο από εξοπλισμό. Εκεί περιμένουν, προστατευμένοι όσο γίνεται από τον άνεμο και την υγρασία.

Το δεύτερο κρίσιμο βήμα είναι η διατήρηση της θερμότητας. Σε υψόμετρο πάνω από τα 5.000 μέτρα, οι θερμοκρασίες πέφτουν κάτω από τους -20°C, και η υποθερμία μπορεί να σε καταβάλει μέσα σε λίγα λεπτά. Οι πεζοπόροι φορούν όσες περισσότερες στρώσεις μπορούν, προσπαθούν να κρατήσουν τα ρούχα τους στεγνά και μοιράζονται τη θερμότητα του σώματος αν βρίσκονται σε ομάδα. Ακόμη και το να κουνιούνται ελαφρά μέσα στο καταφύγιο βοηθά να μην παγώσουν εντελώς.

Η οικονομία τροφής και νερού είναι επίσης κρίσιμη. Το λιγοστό φαγητό μοιράζεται σε μικρές μερίδες για να διαρκέσει όσο γίνεται περισσότερο. Το χιόνι δεν καταναλώνεται απευθείας — το λιώνουν προσεκτικά, για να μην πέσει απότομα η θερμοκρασία του σώματος. Όταν δεν υπάρχουν προμήθειες, η προτεραιότητα είναι να διατηρηθεί η ενέργεια, να αποφεύγεται η περιττή κίνηση και να περιορίζεται κάθε προσπάθεια που θα εξαντλήσει τον οργανισμό.

Όσοι διαθέτουν εξοπλισμό επικοινωνίας, όπως δορυφορικά τηλέφωνα ή GPS, προσπαθούν να στείλουν σήμα στους διασώστες. Ακόμη κι αν δεν υπάρχει σήμα κινητής, ένα ενεργό GPS μπορεί να δώσει στίγμα για τις ομάδες διάσωσης που πετούν με ελικόπτερα ή κινούνται με έλκηθρα στα βουνά. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι διασώστες εντοπίζουν πρώτα όσους καταφέρνουν να παραμείνουν μαζεμένοι και προφυλαγμένοι.

Πάνω απ’ όλα όμως, αυτό που σώζει ζωές είναι η ψυχραιμία. Ο πανικός οδηγεί σε λάθη — σε αλόγιστες μετακινήσεις, σε εξάντληση, σε εγκατάλειψη του καταφυγίου. Όσοι καταφέρνουν να κρατήσουν καθαρό το μυαλό τους, να περιμένουν, να οργανώσουν τις κινήσεις τους και να διαχειριστούν τις δυνάμεις τους, έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσουν.

Στην πρόσφατη χιονοθύελλα στο Έβερεστ, πολλοί περιγράφουν πώς χρειάστηκε να καθαρίζουν το χιόνι από τις σκηνές κάθε δέκα λεπτά, για να μην καταρρεύσουν. Άλλοι έμειναν για ώρες σιωπηλοί, ακούγοντας μόνο τον άνεμο και περιμένοντας τον ήχο των ελικοπτέρων. Για τους περισσότερους, η εμπειρία αυτή ήταν ένα μάθημα ταπεινότητας: το βουνό δεν το κατακτάς ποτέ — απλώς σου επιτρέπει να επιβιώσεις.