Το πρωί της Κυριακής 5 Οκτωβρίου, βρέθηκε ως καλεσμένη στην εκπομπή του MEGA, Χαμογέλα και πάλι, η Πηνελόπη Αναστασοπούλου, η οποία τα τελευταία χρόνια σπάνια παραχωρεί συνεντεύξεις. Αποκάλυψε ποιος είναι ο λόγος που συμβαίνει αυτό, μίλησε για τη σχέση της με τον σύζυγό της, Φώτη Μπερνάρντο, αλλά και για τις δυσκολίες που βίωσε κατά τις δίκες με το κίνημα του #MeToo.

«Ο λόγος που έχω άγχος σήμερα είναι ότι έχω φοβηθεί να είμαι αυθόρμητη και δεν μπορώ να μπαίνω σε καλούπια. Συνηθίζω να μιλάω πολύ και πολλές φορές αυτό με έχει φέρει σε δύσκολη θέση αυτό. Δεν είναι ότι βάζω όρια… τα αποτελέσματα μίας τέτοιας πράξης είναι πολλά, γιατί δεν είσαι πάντα παρών όταν σε συζητάνε στα πάνελ και δεν μπορείς να εξηγήσεις, δεν είναι εύκολο γιατί θες να μιλήσεις και δεν μπορείς», είπε αρχικά με το που κάθισε στον καναπέ του πάνελ και μίλησαν για το γεγονός πως δεν εμφανίζεται πια σε εκπομπές.

Τότε η παρουσιάστρια, με αφορμή μία δήλωση που είχε κάνει για τον σύζυγό της, πως επιλέγουν επί 12 χρόνια ο ένας τον άλλο, επισήμανε: «Δεν είναι μυστικό, είναι αυτονόητο. Όταν υπάρχει μία σωστή βάση φιλίας, το να μένεις με έναν άνθρωπο του αντίθετου φύλου και διαφορετικής νοοτροπίας και έχεις μάθει να αγαπάς διαφορετικά, χρειάζεται να δίνεις τις μάχες σου και να βρίσκεις τις ισορροπίες και είναι θέμα επιλογής. Από ένα σημείο και μετά δεν είναι πρόβλημα. Μέχρι να μάθει ο ένας τον άλλο μπορεί να έχει προκλήσεις και να είναι δύσκολο (αλλά μετά δεν είναι). Εμείς προσωπικά στις δικές μας, μάχες, εκεί λειτουργεί η φιλία. Δεν υπάρχει ερωτικό σε εκείνη τη φάση».

Και πρόσθεσε: «Οι διαφωνίες που έχει ένα ζευγάρι συνήθως έχουν να κάνουν με τα παιδιά, γιατί μπορεί ο καθένας να έχει μεγαλώσει διαφορετικά. Τώρα πια γελάμε στο τέλος της ημέρας με αυτά. Όταν τα παιδιά λείπουν, είναι λες και γνωριστήκαμε χθες δεν έχουμε κάτι να λύσουμε».

Στη συνέχεια ξεκίνησε η συζήτηση σχετικά με το MeToo, πώς το αντιμετώπισε όλο αυτό και πώς ήταν όταν έκλειναν οι πόρτες του σπιτιού της: «Αποφασιστική ήμουν από την πρώτη μέχρι την τελευταία μέρα κυρίως αυτό τον χρόνο που δεν πήγαινα δικαστήριο γιατί ήθελα χρόνο για να μπορώ να είμαι λειτουργική. Γιατί δεν ήμουν. Έβαζα τα παιδιά για ύπνο και έσπαγα κάθε μέρα. Είναι δύσκολο να αποδείξεις ότι δεν έχεις κακή πρωτοβουλία. Και σε πιάνει μία αγωνία και ένα άδικο όταν σε συζητάνε και δεν μπορείς να δώσεις εξηγήσεις. Πήγα σε ψυχίατρο σε εκείνη τη φάση και μου είπε ότι κάνω λάθος δουλειά. Και επειδή το πάθος μου είναι η δουλειά μου, για να μπορέσω να υπάρχω σε αυτό, έπρεπε να πάρω μία απόσταση», τόνισε και συνέχισε:

«Κάθε δύσκολη στιγμή άξιζε τον κόπο όσο τίποτα. Μόνο για τον εαυτό μου μπορώ να απαντήσω. Θα το ξαναέκανα 1000 φορές. Η δικαίωση δεν ήρθε. Θα έρθει όταν αλλάξουν οι νόμοι και θα είναι δίκαιοι απέναντι στα θύματα. Όταν ένα θύμα καλείται να πληρώσει χρήματα στους δικηγόρους, γιατί τραβάει χρόνια σαν διαδικασία, και τελικά ο άνθρωπος που καταδικάζεται ως θύτης πληρώνει το 1/3 ή ένα κομμάτι, δεν υπάρχει δικαίωση. Έχει διαμορφωθεί μία άποψη γιατί υπάρχει η βούλα του δικαστηρίου, αλλά βλέπουμε ότι υπάρχει συζήτηση αν θα επιστρέψει ξανά, αν θα ξανασυνεργάζονταν με τον άνθρωπο που έχει καταδικαστεί, ερωτήσεις που δε θα έπρεπε να γίνονται. Νιώθω άβολα όταν ανοίγω την τηλεόραση και βλέπω σειρές με έναν άνθρωπο που έχει καταδικαστεί».

«Έψαχνα να βρω τρόπο για να μην ξαναμιλήσω ποτέ γι’ αυτό το θέμα. Είναι και η τελευταία φορά που το κάνω. Εσύ (σ.σ. η Σίσσυ Χρηστίδου) μαχόσουν μαζί μου και ήθελα πολύ να την κάνω μαζί σου την κουβέντα και να σε ευχαριστήσω δημόσια. Αποφάσισα να μιλήσω μέσα από το καλλιτεχνικό μου έργο γι’ αυτό και να κάνω δύο παραστάσεις που έχουν αυτό το θέμα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Η μία είναι ιδέα της Ζέτας Δούκα και της Δώρας Χρυσικού. Η Ζέτα Δούκα είναι για εμένα η καπετάνισσά μου και την ευχαριστώ για όλες τις πρωτοβουλίες που παίρνει και τη θέση της να είναι στη σωστή πλευρά της ιστορίας», συμπλήρωσε ακόμη.

Και μιλώντας για την παράσταση, την ώρα που ανέφερε τα ονόματα των συντελεστών, επειδή η συζήτηση πήγαινε αλλού και η παρουσιάστρια της ζήτησε να ολοκληρώσουν, είπε με χιούμορ: «Είμαι και στην κλιμακτήριο, ξεχνάω!».