Ένα δικαστήριο του Παρισιού έκρινε ένοχο τον πρώην πρόεδρο της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζί για ορισμένες, αλλά όχι για όλες τις κατηγορίες, την Πέμπτη, στη δίκη του για την υποτιθέμενη παράνομη χρηματοδότηση της προεκλογικής του εκστρατείας το 2007 με χρήματα από την κυβέρνηση του τότε ηγέτη της Λιβύης, Μουαμάρ Καντάφι. Κρίθηκε ένοχος για συμμετοχή σε συμμορία, ενώ αθωώθηκε για την απόκρυψη υπεξαίρεσης δημοσίων πόρων και για παθητική διαφθορά.

Το δικαστήριο εξακολουθεί να επεξεργάζεται την απόφασή του και δεν έχει ακόμη επιβάλει ποινή στον 70χρονο Σαρκοζί. Ο Σαρκοζί μπορεί να ασκήσει έφεση κατά της απόφασης, η οποία θα αναστείλει οποιαδήποτε ποινή εν αναμονή της έφεσης.

Οι εισαγγελείς ζήτησαν ποινή φυλάκισης επτά ετών.

Ο Σαρκοζί, συνοδευόμενος από τη σύζυγό του, την τραγουδίστρια και μοντέλο Κάρλα Μπρουνί-Σαρκοζί, ήταν παρών στην αίθουσα του δικαστηρίου, η οποία ήταν γεμάτη με δημοσιογράφους και μέλη του κοινού. Οι τρεις ενήλικες γιοι του ήταν επίσης παρόντες.

Ο 70χρονος Σαρκοζί γίνεται ο πρώτος πρώην πρόεδρος της Γαλλίας που κρίνεται ένοχος για την αποδοχή παράνομων ξένων κεφαλαίων για να κερδίσει την προεδρία.

Ο Σαρκοζί, ο οποίος εξελέγη το 2007 αλλά έχασε την υποψηφιότητά του για επανεκλογή το 2012, αρνήθηκε κάθε παράνομη πράξη κατά τη διάρκεια μιας τρίμηνης δίκης στην οποία συμμετείχαν επίσης 11 ακόμη κατηγορούμενοι, μεταξύ των οποίων τρεις πρώην υπουργοί.

Το «σύμφωνο διαφθοράς» και οι βαλίτσες γεμάτες μετρητά

Μετά από 10ετή έρευνα κατά της διαφθοράς, το δικαστήριο άκουσε ισχυρισμούς για αυτό που οι ανακριτές αποκάλεσαν «σύμφωνο διαφθοράς» που είχε συναφθεί μεταξύ του Σαρκοζί και του καθεστώτος της Λιβύης, στο οποίο μεσάζοντες παρέδιδαν βαλίτσες γεμάτες μετρητά σε κτήρια υπουργείων στο Παρίσι για να χρηματοδοτήσουν παράνομα την προεκλογική εκστρατεία του Σαρκοζί για την προεδρία το 2007.

Το δικαστήριο εξέτασε εάν, σε αντάλλαγμα για τη χρηματοδότηση της προεδρικής εκστρατείας του Σαρκοζί, το καθεστώς της Λιβύης ζήτησε διπλωματικές, νομικές και επιχειρηματικές χάρες. Ένα από αυτά τα υποτιθέμενα αιτήματα για χάρες αφορούσε τον αρχικατάσκοπο του Καντάφι, Αμπντουλάχ αλ-Σενούσι. Είχε καταδικαστεί ερήμην σε ισόβια κάθειρξη από γαλλικό δικαστήριο το 1999 για το ρόλο του στη βομβιστική επίθεση του 1989 σε επιβατικό αεροπλάνο της UTA πάνω από τον Νίγηρα που σκότωσε 170 ανθρώπους.

Η τρίμηνη δίκη ξεκαθάρισε τη σύνθετη σχέση του Σαρκοζί με τον αυταρχικό ηγέτη της Λιβύης, Μουαμάρ Καντάφι, ο οποίος είχε απομονωθεί διεθνώς για τη σύνδεση του καθεστώτος του με την τρομοκρατία, συμπεριλαμβανομένης της βομβιστικής επίθεσης στην πτήση 103 της Pan Am πάνω από το Λόκερμπι στη Σκωτία τον Δεκέμβριο του 1988.

Η βάναυση 41χρονη διακυβέρνησή του χαρακτηρίστηκε από παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μέλη του περιβάλλοντος του Σαρκοζί φέρεται να συνάντησαν μέλη του καθεστώτος του Καντάφι στη Λιβύη το 2005, όταν ο Σαρκοζί ήταν υπουργός Εσωτερικών. Αμέσως αφού έγινε πρόεδρος της Γαλλίας το 2007, ο Σαρκοζί κάλεσε στη συνέχεια τον Λίβυο ηγέτη για μια μακρά κρατική επίσκεψη στο Παρίσι.

Ο Σαρκοζί ήταν ο πρώτος δυτικός ηγέτης που καλωσόρισε τον Καντάφι σε πλήρη κρατική επίσκεψη μετά το πάγωμα των σχέσεων τη δεκαετία του 1980.

Ο 70χρονος έχει ήδη δύο δικαστικές καταδίκες. Τον Δεκέμβριο του 2024, το ανώτατο δικαστήριο της Γαλλίας επιβεβαίωσε μια ετυμηγορία εναντίον του για διαφθορά και εμπλοκή επιρροής για παράνομες απόπειρες εξασφάλισης χάρης από δικαστή. Έχει διαταχθεί να φοράει ηλεκτρονικό βραχιόλι για ένα χρόνο, πρώτη φορά για πρώην αρχηγό κράτους. Αμφισβητεί την απόφαση στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Σε μια ξεχωριστή δίκη, καταδικάστηκε για απόκρυψη παράνομων υπερβολικών δαπανών στις προεδρικές εκλογές του 2012 τις οποίες έχασε από τον υποψήφιο των Σοσιαλιστών Φρανσουά Ολάντ. Έχει κάνει επίσης έφεση.

Ο Fabrice Arfi, ερευνητής δημοσιογράφος για τον ιστότοπο Mediapart, ο οποίος αποκάλυψε την ιστορία το 2011, είπε ότι το μέγεθος των κατηγοριών διαφθοράς στην υπόθεση της Λιβύης θα ήταν «ηλεκτροσόκ» για τη γαλλική κοινωνία. «Ολόκληρη η εικόνα της Γαλλίας διακυβεύεται», είπε. «Οι άνθρωποι θα ανακαλύψουν τη συμβιβαστική συμπεριφορά ενός πρώην προέδρου και της ομάδας του με έναν τρομερό δικτάτορα, σε επίπεδο διπλωματικό, οικονομικό, δικαστικό και οικονομικό».