Η Ινδία καμαρώνει που κατάφερε να σώσει τα ασιατικά λιοντάρια από τον αφανισμό. Ο πληθυσμός τους αυξάνεται σταθερά, γράφοντας μια ιστορία προστασίας της φύσης που θα μπορούσε να γίνει πρότυπο διεθνώς.

Όμως, πίσω από τους επίσημους αριθμούς, οι κάτοικοι της Γκουτζαράτ ζουν μια σκληρή πραγματικότητα: μέσα σε πέντε χρόνια, περισσότερα από 20 άτομα έχουν χάσει τη ζωή τους από επιθέσεις λιονταριών, ενώ τα κοπάδια των βοσκών γίνονται όλο και συχνότερα στόχος.

Η πιο τραγική υπόθεση αφορά τον 5χρονο Pulsing Ajnera, που έπαιζε σε ένα χωράφι με τα αδέλφια του όταν ένα λιοντάρι τον άρπαξε μπροστά στα μάτια της οικογένειας του. Παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες να τον σώσουν, το παιδί βρέθηκε νεκρό στο δάσος. Μια ιστορία που συγκλόνισε την κοινότητα και έφερε ξανά στην επιφάνεια το ερώτημα: πόσο ασφαλής μπορεί να είναι η συνύπαρξη με τον βασιλιά των αιλουροειδών;

Στο εθνικό πάρκο Γκιρ, που ιδρύθηκε το 1965 για να προστατεύσει το τελευταίο καταφύγιο των ασιατικών λιονταριών, οι αριθμοί δείχνουν επιτυχία. Στην πράξη, όμως, τα λιοντάρια έχουν ξεπεράσει τα όρια του πάρκου και εισβάλλουν σε χωριά, πόλεις, ακόμα και σε αυλές σπιτιών. «Τα έχουμε δει σε υπόγεια πάρκινγκ ξενοδοχείων και σε ταράτσες σπιτιών», λέει ο βιολόγος Ράβι Τσέλαμ. «Όταν μπαίνουν σε περιοχές του ανθρώπου, οι πιθανότητες επίθεσης πολλαπλασιάζονται».

Οι τοπικές κοινότητες έχουν μάθει να ζουν δίπλα στα λιοντάρια, επωφελούμενες και από τον τουρισμό. Όμως οι αυξανόμενες επιθέσεις σε κοπάδια φέρνουν ρήγματα σε αυτή τη λεπτή ισορροπία. «Αν υπάρχουν Μαλεχάρι, υπάρχουν και λιοντάρια. Είμαστε ένα», λέει ο κτηνοτρόφος Λάκσμαν, παραδεχόμενος όμως ότι οι απώλειες ζώων είναι πλέον μεγάλες και η αντοχή των κατοίκων δοκιμάζεται.

Η κυβέρνηση έχει δεχθεί πιέσεις για μετεγκατάσταση μέρους του πληθυσμού στο Κούνο, στο γειτονικό κρατίδιο Μαντία Πραντές, όπως είχε διατάξει το Ανώτατο Δικαστήριο ήδη από το 2013. Δώδεκα χρόνια αργότερα, τίποτα δεν έχει γίνει και η εισαγωγή τσιτάχ στο Κούνο περιπλέκει ακόμα περισσότερο τα σχέδια. Ως εναλλακτική, η Γκουτζαράτ προτείνει μετεγκατάσταση στο καταφύγιο Μπάρντα, αλλά οι ειδικοί προειδοποιούν: η περιοχή είναι πολύ μικρή και δεν μπορεί να στηρίξει έναν βιώσιμο πληθυσμό. «Όταν έχεις όλα τα αυγά σε ένα καλάθι, παίζεις με τη μοίρα», τονίζει ο Τσέλαμ.

Για οικογένειες όπως του μικρού Pulsing, η συνύπαρξη έχει ήδη χάσει το νόημά της. «Μετά τον θάνατο του παιδιού μου φύγαμε από το χωριό», λέει ο πατέρας του. «Δεν μπορούμε πια να μείνουμε εκεί».

Το μεγάλο ερώτημα παραμένει: μπορεί η Ινδία να συνεχίσει να προστατεύει τα τελευταία ασιατικά λιοντάρια του πλανήτη χωρίς να θέτει σε κίνδυνο τις ζωές όσων ζουν δίπλα τους;