Όταν ξεκίνησε την προώθηση του Bedtime Stories το 1994, ο κατάλογος της Madonna περιλάμβανε ένα κλασικό άλμπουμ post - disco (Madonna), ένα concept άλμπουμ που έσπασε τα ταμπού (Erotica) και μια δήλωση προθέσεων που καθόρισε την καριέρα της (Like a Prayer).

Αλλά όταν το περιοδικό Q την ρώτησε για την πιο περήφανη στούντιο δουλειά της, η απάντηση της ήταν ως συνήθως ανατρεπτική: «Θα έλεγα ότι ο αγαπημένος δίσκος που έχω κάνει είναι το soundtrack του Dick Tracy. Λατρεύω όλα αυτά τα τραγούδια».

«Υποθέτω ότι βασίζεται στην κρίση σας και όχι στην αντίδραση του κόσμου σε αυτό;» ρώτησε ο δημοσιογράφος.

«Η κρίση μου δεν βασίζεται ποτέ στην αντίδραση του κόσμου», απάντησε η Madonna, η οποία τότε ήταν Βασίλισσα της Ποπ, ίσως αναγνωρίζοντας ότι λίγοι από τους καλλιτέχνες της θα συμφωνούσαν.

Παρά το γεγονός ότι έφτασε στο Νο. 2 και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού και δημιούργησε μια από τις χαρακτηριστικές επιτυχίες της Madonna, το I'm Breathless παραμένει λίγο περισσότερο από μια μικρή υποσημείωση στη δισκογραφία της που άλλαξε τα δεδομένα. Μερικοί θαυμαστές εξακολουθούν να αμφισβητούν το αν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα πραγματικό άλμπουμ της Madonna, προτιμώντας να το κατατάξουν στην ενότητα soundtrack της δισκογραφίας της μαζί με τα Who's That Girl και Evita.

Αλλά ενώ η Madonna συνέβαλε μόνο με τέσσερα κομμάτια στο πρώτο και έπρεπε να μοιραστεί τα φωνητικά με τους Antonio Banderas, Jonathan Pryce και Jimmy Nail στο δεύτερο, το I'm Breathless είναι μια ολοκληρωμένη υπόθεση της Ms. Ciccone από την αρχή μέχρι το τέλος. Η Madonna ερμηνεύει και συμπαράγεται σε κάθε μία από τις 12 αναδρομές της στην εποχή της ποτοαπαγόρευσης και λαμβάνει επίσης πνευματική πίστωση στα μισά από τα κομμάτια.

Το ότι ανέλαβε ένα τέτοιο επίπεδο δημιουργικού ελέγχου είναι ακόμη πιο εντυπωσιακό αν σκεφτεί κανείς ότι έπρεπε να παλέψει με νύχια και με δόντια για να συμμετάσχει στην προσαρμογή του κόμικ: ο σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής του Dick Tracy, Warren Beatty, ήθελε ηθοποιούς όπως η Kim Basinger ή η Kathleen Turner να υποδυθούν την femme fatale Breathless Mahoney. Η Madonna φέρεται να προσφέρθηκε να δεχτεί μείωση μισθού και τελικά τον έπεισε να της δώσει έναν κινηματογραφικό ρόλο που έπαιξε με στυλ: Οι New York Times τον χαρακτήρισαν ως τον «καλύτερο ρόλο της από τότε που έκανε το ντεμπούτο της στο Desperately Seeking Susan της Susan Seidelman».

Μόνο τρία κομμάτια από το I'm Breathless κατέληξαν στην μεγάλη οθόνη. Όπως ήταν αναμενόμενο, ήταν τα τρία που έγραψε ο Stephen Sondheim, ο θρυλικός μουσικού θεάτρου, του οποίου οι προηγούμενες δουλειές περιλάμβαναν τα West Side Story, Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street και Into the Woods.

Η Madonna αντιμετωπίζει επιδέξια τις χαρακτηριστικές περίτεχνες μελωδίες του Sondheim και τα καταφέρνει δίπλα στη βραβευμένη με Tony Mandy Patinkin, με την οποία κάνει ντουέτο στο "What Can You Lose". Το Rolling Stone δήλωσε: «Περισσότερο από όσο θα περίμενε κανείς, η Madonna ανταποκρίνεται στο απαιτητικό νέο υλικό». Το κατόρθωμα είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό επειδή κανείς δεν ήταν σίγουρος ότι θα μπορούσε να το κάνει, συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της τραγουδίστριας, η οποία είπε ότι «πανικοβλήθηκε» όταν άκουσε για πρώτη φορά τα τραγούδια. «Δεν ήμουν σίγουρη ότι μπορούσα να τα αποδώσω και ούτε ο Sondheim», είπε. «Αλλά ο Stephen μου έδωσε μεγάλη ενθάρρυνση. Ήταν μια σπουδαία μαθησιακή εμπειρία για μένα».

Το φωνητικό της στυλ, φιλικό προς το Broadway, εντυπωσιάζει επίσης στο «More», ένα ζωηρό κομμάτι που ακούγεται σαν vintage πρόδρομος του «Material Girl». Και μετά υπάρχει η καπνιστή ατμόσφαιρα τζαζ κλαμπ του «Sooner or Later» που κέρδισε το βραβείο Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού, το οποίο ερμήνευσε στην τελετή με το καλύτερο cosplay της Marilyn Monroe.

Αλλά η Madonna πραγματικά ζωντανεύει ως μια δελεαστική γυναίκα της δεκαετίας του 1930 στα τραγούδια που έγραψε η ίδια. Τα τραγούδια που ανοίγουν το άλμπουμ, «He’s A Man» και «Back in Business», είναι και τα δύο μεγάλα τραγούδια, φαινομενικά κομμένα και ραμμένα για ένα δυνατό ρεφρέν. Το δεύτερο single του άλμπουμ, «Hanky ​​​​Panky», βλέπει τη Madonna να φλερτάρει με θέματα S&M με έναν ελαφρώς πιο θρασύ τρόπο από ό,τι στα διαβόητα βιβλία της για το σeξ. Και μετά υπάρχουν οι παιχνιδιάρικες μιμήσεις της Carmen Miranda στην θρασύτατη σάλσα του «I’m Going Bananas» και της Betty Boop στο «Cry Baby».

Η Madonna προσφέρει επίσης κάτι ελαφρώς πιο εκλεπτυσμένο στο «Something to Remember», ένα τραγούδι - φωτιά που ταιριάζει άνετα με τις σύγχρονες ποπ μπαλάντες της ομώνυμης συλλογής της από τα μέσα της δεκαετίας του '90. Και δείχνει περισσότερη χημεία με τον Beatty στο ενδιάμεσο 90 δευτερολέπτων του "Now I'm Following You" από ό,τι με τους περισσότερους άλλους συμπρωταγωνιστές της στη μεγάλη οθόνη μαζί (κάτι που ίσως εξηγεί το γεγονός ότι με τους συμπρωταγωνιστές τελικά κατέληξαν να βγαίνουν). Η μόνη πραγματική αποτυχία του άλμπουμ είναι όταν το τελευταίο μεταβαίνει αδέξια από το old-school swing στο New Jack Swing σε ένα χαοτικό δεύτερο μέρος που διανθίζεται με διαλόγους ταινίας και μια όχι και τόσο διακριτική αναφορά του μικρού ονόματος του Tracy.

Ομολογουμένως, το τελευταίο κομμάτι του άλμπουμ, το "Vogue", θα ακουγόταν ακόμη πιο παράταιρο χωρίς το προηγούμενο ακατάστατο remix, με τα βαθιά house grooves και τα sampled disco έγχορδα που ακούγονται έναν κόσμο μακριά από την αίσθηση της big band του υπόλοιπου άλμπουμ. Ωστόσο, με τα ονόματα εκείνων των αστέρων της οθόνης που είχαν στυλ, χάρη και καλό πρόσωπο, και τους κόμπους μιας σκηνής ballroom που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1920, το "Vogue" εξακολουθεί να έχει μια κατάλληλη αίσθηση νοσταλγίας. Και παρόλο που γράφτηκε βιαστικά ως B-side στο τελευταίο single των Like a Prayer, "Keep It Together", παραμένει μια από τις καλύτερες καθαρά ποπ στιγμές της Madonna.

Η μουσική μετατόπιση της τελευταίας στιγμής του I'm Breathless από το Big Band στο ποπ αναπαράχθηκε επίσης από το δεύτερο άλμπουμ που συνδέεται με τον Dick Tracy και κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 1990.

Μόλις ένα μήνα μετά, η Warner Bros. κυκλοφόρησε το Dick Tracy, ένα άλλο συνοδευτικό soundtrack που ένωσε τους πάντες, από τον vintage rock 'n roller Jerry Lee Lewis και την Darlene Love μέχρι το a cappella gospel συγκρότημα Take 6 και ένα από τα αγαπημένα synth-pop της δεκαετίας του '80, Erasure. Ο Ice-T, ωστόσο, δεν είχε καμία διάθεση να ταιριάξει στο προπολεμικό ηχητικό στυλ και, παράλληλα με τα old-school breakbeats του ομώνυμου κομματιού του άλμπουμ, ο ράπερ παρουσίασε επίσης την τρομερή στιχουργική του ροή στο τελευταίο, δυναμικό remix. "Η δεκαετία του '30 συναντά τη δεκαετία του '90 όπως ποτέ άλλοτε", διατυμπάνιζε μια διαφήμιση.

Και η Warner Bros. δεν είχε τελειώσει, κυκλοφόρησε επίσης τη μουσική επένδυση του Dick Tracy από τον Danny Elfman την ίδια εβδομάδα. Αμέσως μετά τη μουσική επένδυση του πρωτοποριακού Batman του Tim Burton, ο βραβευμένος με Όσκαρ Elfman αποτύπωσε για άλλη μια φορά την ατμόσφαιρα μιας στοχαστικής διασκευής κόμικ με μια πρωτότυπη ορχηστρική μουσική επένδυση.

Η συμβολή του Elfman στον Dick Tracy συχνά παραβλέπεται όταν συζητείται το τεράστιο έργο του. Ωστόσο, η Madonna ίσως νιώθει λίγο πιο υποτιμημένη. Αν και δεν βρίσκεται στην ίδια κατηγορία με τα Like a Virgin και The Immaculate Collection, οι παγκόσμιες πωλήσεις των 7 εκατομμυρίων του I'm Breathless δεν είναι για να υποτιμηθούν. Και παρόλο που δεν παρέμεινε ο προσωπικός της ήχος, είναι αναμφισβήτητα ακόμα πιο συνεκτικός, λιγότερο απαιτητικός και ουσιαστικά πιο διασκεδαστικός από οποιονδήποτε από τους δίσκους της από το Confessions on a Dancefloor. Στην πραγματικότητα, αν η ίδια η ταινία άφηνε ένα μεγαλύτερο πολιτιστικό αποτύπωμα, ή αν δεν είχε κατακλύσει την αγορά με εναλλακτικά soundtrack τότε το I'm Breathless μπορεί κάλλιστα να θεωρούνταν κλασικό έργο της Madonna.