Στο μισοσκόταδο του χώρου Τζαμιά Κρύσταλλα, το φως δεν είναι ποτέ ουδέτερο. Είναι μπλε, υγρό, πυρετικό. Εκεί μάς περιμένει η νέα σκηνοθετική πρόταση της Σταυρούλας Τσιάμη — μια παράσταση που δε ζητά απλώς να τη δεις, αλλά να τη νιώσεις βαθιά, μέχρι το κόκκαλο. Με αφορμή τον "Μπλε Πυρετό", συναντήσαμε τη σκηνοθέτρια πίσω από τη σκηνική έκρηξη και της ζητήσαμε να μας ξεναγήσει στον κόσμο που στήνει νύχτα με νύχτα, ανάσα με ανάσα.

Ο τίτλος "Μπλε Πυρετός" είναι ιδιαίτερα φορτισμένος συναισθηματικά. Τι σημαίνει για εσάς αυτός ο συνδυασμός λέξεων και πώς αποτυπώνεται σκηνικά στην παράσταση;

Η λέξη “πυρετός” στην τόσο πλούσια ελληνική γλώσσα μπορεί να σηματοδοτεί μία έντονη κατάσταση, όπως λέμε π.χ. πυρετός προετοιμασιών, αλλά ταυτόχρονα και μία κατάσταση ασθένειας. Αυτή ακριβώς η διττότητα είναι που με έκανε να επιλέξω αυτήν τη φράση του έργου για τίτλο της παράστασης, και επιπλέον αυτή η διττότητα υπάρχει και σκηνικά. Σε συνδυασμό και με το χρώμα μπλε, που υπάρχει παντού μέσα στο έργο, ήρθε και έδεσε. Ωστόσο, θα πρέπει να έρθετε να δείτε στην παράσταση τι σημαίνει ακριβώς για την ιστορία μας ο “Μπλε Πυρετός”.

Στη διαδικασία της σκηνοθεσίας, ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε με αυτό το έργο και πώς την ξεπεράσατε;

Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν ξεκάθαρα η διασκευή του κειμένου. Είναι τόσο υπέροχος ο λόγος της Μάγκι Νέλσον που πραγματικά μας στεναχωρούσε όταν έπρεπε να κοπεί κάποιο κομμάτι, επειδή δεν εξυπηρετεί την ιστορία έτσι όπως την έχουμε συνθέσει εμείς. Πόσες φορές είπαμε στις πρόβες “Μα είναι τόσο ωραίο αυτό!” και εν τέλει το κόψαμε και αποδεχθήκαμε ότι το βιβλίο υπάρχει εκεί έξω και μπορεί να το διαβάσει κάποιος αν θελήσει και να το αγαπήσει όπως το αγαπάμε κι εμείς, αλλά η παράσταση είναι κάτι άλλο και λέει μια άλλη ιστορία.

Το Τζαμιά Κρύσταλλα είναι ένας ιδιαίτερος χώρος. Πώς επηρέασε η αρχιτεκτονική και η ατμόσφαιρα του χώρου τη σκηνοθετική σας ματιά;

Το Τζάμια Κρύσταλλα είναι ένας πανέμορφος χώρος, που απ’ την πρώτη στιγμή που μπήκαμε μέσα για πρόβα μας γεννήθηκαν ιδέες για το πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Αναγκαστικά έπρεπε να απορρίψουμε κάποιες από αυτές τις ιδέες γιατί δε χωρούσαν όλες σε αυτήν την παράσταση, αλλά θέλω να ελπίζω ότι θα αξιοποιήσουμε όλες τις δυναμικές του χώρου στο μέλλον.

Για το “Μπλε Πυρετός” συγκεκριμένα, το ότι δεν υπάρχει σκηνή, και ο χώρος είναι απλά μια ανοιχτή αίθουσα, μας όρισε αμέσως τη συνθήκη της αμεσότητας που υπάρχει με το κοινό. Η ηθοποιός Μαριαλένα Σκαρώνη δε βρίσκεται κάπου πιο ψηλά απ’ τους θεατές ούτε υπάρχει κάποια απόσταση να τους χωρίζει. Είναι μαζί τους, συνομιλούν, και αυτό το στοιχείο παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στην παράστασή μας.

Οι θεατές βιώνουν έναν "πυρετό", μια υπερδιέγερση ή κάθαρση; Τι θα θέλατε να πάρει μαζί του κάποιος φεύγοντας από την παράσταση;

Όταν παρακολουθώ μια ιστορία σε οποιοδήποτε μέσο, συνήθως δε μου αρέσει η αίσθηση του “τέλος καλό, όλα καλά”, αλλά πιο πολύ το ότι “η ζωή συνεχίζεται” ό,τι κι αν έχει συμβεί. Αυτό είναι ταυτόχρονα και αισιόδοξο και απαισιόδοξο, εξαρτάται πώς το βλέπει ο καθένας. Στον “Μπλε Πυρετό” σίγουρα υπάρχει ένα έντονο ταξίδι, με πολλές διακυμάνσεις, το οποίο αν θα οδηγήσει στην κάθαρση είναι σίγουρα κάτι προσωπικό για τον κάθε θεατή.

Για εμένα θα είναι κατόρθωμα αν έστω και μια στιγμή, μια φράση, μια ανάσα, μια κίνηση, καταφέρει να μετακινήσει κάτι μέσα στον κάθε θεατή και αυτό το κάτι να το πάρει μαζί του φεύγοντας.

Αν η παράσταση είχε soundtrack ένα μόνο τραγούδι, ποιο θα ήταν αυτό και γιατί;

Το Blue της Billie Eilish, γιατί αποτέλεσε έμπνευση για την έναρξη όλου του project.
Και θα πω και σχεδόν όλα τα τραγούδια της Τάμτα, γιατί τα χορεύαμε στις πρόβες.

* Τι είναι τελικά ο Μπλε Πυρετός; Η απάντηση βρίσκεται ανάμεσα στις σκηνές, στα βλέμματα, και σε εκείνη τη σιωπή λίγο πριν πέσει το φως. Εκεί όπου αρχίζει το θέατρο.

Εδώ θα βρεις περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση