Στις 4 Ιουνίου 1923, ο 22χρονος Ιρλανδός αναβάτης Φρανκ Χέιζ κέρδισε τον πρώτο του αγώνα, τον αγώνα μετ' εμποδίων στο Μπέλμοντ Παρκ της Νέας Υόρκης.

Δυστυχώς, αποδείχθηκε και ο τελευταίος του αγώνας, καθώς ο Φρανκ υπέστη θανατηφόρα καρδιακή προσβολή προς το τέλος του.

Παρά τον ξαφνικό θάνατό του, το σώμα του Φρανκ παρέμεινε στη σέλα, ενώ το άλογό του, ένα αουτσάιντερ με αναλογία στοιχημάτων 20 προς 1 ονόματι Sweet Kiss, πήδηξε τον τελευταίο φράχτη και διέσχισε τη γραμμή τερματισμού, κερδίζοντας με διαφορά ενός κεφαλιού.

Αυτό χάρισε στον Φρανκ την μάλλον ατυχή διάκριση να είναι ο πρώτος νεκρός αναβάτης στον κόσμο που κέρδισε έναν αγώνα. Το σώμα του Φρανκ φέρεται να έπεσε από τη σέλα 100 μέτρα μετά τη γραμμή τερματισμού, κοντά στο βήμα των κριτών.

Ο γιατρός Δρ. Τζον Α. Βούρχις εξέτασε γρήγορα τον Φρανκ και τον κήρυξε νεκρό, αν και δεν δεσμεύτηκε αμέσως για την αιτία θανάτου. Όλες οι διατυπώσεις μετά τον αγώνα ακυρώθηκαν και το αποτέλεσμα ανακηρύχθηκε επίσημο χωρίς τη συνήθη ζύγιση των αναβατών.

Οι αναφορές σχετικά με την ακριβή αιτία της καρδιακής ανεπάρκειας του Φρανκ διέφεραν, με ορισμένους να την αποδίδουν στον ενθουσιασμό του αγώνα, ωστόσο, η επικρατούσα θεωρία την απέδωσε στην απώλεια βάρους που υπέστη ο Φρανκ πριν από τον αγώνα.

Ο Φρανκ εργαζόταν κυρίως ως εκπαιδευτής αλόγων, αλλά πάντα ήθελε να γίνει τζόκεϊ. Ο εργοδότης του, Τζέιμς Κ. Φρέιλινγκ, δεν ήταν αντίθετος στην ιδέα, αλλά είπε στον Φρανκ ότι έπρεπε να μειώσει το βάρος του.

«Ο Χέις ανέλαβε την αποστολή με την αφοσίωση ενός φανατικού», έγραψε η Lewiston Sun-Journal. «Τα γεύματά του μόλις που θα αρκούσαν για έναν ερημίτη».

Επιπλέον, ξεκίνησε ένα εντατικό πρόγραμμα άσκησης που περιελάμβανε άρση βαρών, τζόκινγκ στην πίστα και άλλες «συσπάσεις που δικαιολογούσαν την αφαίρεση λίπους».

Αναφέρθηκε επίσης ότι λίγο πριν από τον μοιραίο αγώνα του Φρανκ, έχασε πάνω από 10 λίβρες για να μειώσει το βάρος του στα 59 κιλά. Ο Φρανκ τάφηκε στις 7 Ιουνίου στο Κοιμητήριο του Τιμίου Σταυρού στο Μπρούκλιν. Ήταν ντυμένος με τα πολύχρωμα μεταξωτά του αγωνιστικά ρούχα του και έξι από τους καλύτερους φίλους του παρευρέθηκαν στην κηδεία.

Όσο για την Sweet Kiss, δεν ξαναέτρεξε ποτέ σε αγώνες και λέγεται ότι έκτοτε της δόθηκε το παρατσούκλι «Sweet Kiss of Death».