Υπάρχουν πολλά κινέζικα εστιατόρια στις ΗΠΑ, κάτι που είναι κατανοητό δεδομένου του ισχυρού Κινεζοαμερικανικού πληθυσμού των 5 και πλέον εκατομμυρίων. Αλλά με μόνο 300.000 Ταϊλανδούς στην Αμερική, γιατί υπάρχουν τόσα πολλά ταϊλανδέζικα εστιατόρια;

Μερικοί από εσάς θα πουν απλά το ταϊλανδέζικο φαγητό έχει καλύτερη γεύση. Η αλήθεια είναι διαφορετική: γιατί το πλήρωσε η κυβέρνηση της Ταϊλάνδης.

Στη δεκαετία του 1990, η κυβέρνηση της Ταϊλάνδης δημιούργησε εγκαταστάσεις γαστρονομικής εκπαίδευσης για την εκπαίδευση σεφ για αποστολή στο εξωτερικό. Το 2001, δημιούργησε την Global Thai Restaurant Company, ελπίζοντας ότι η αλυσίδα θα ήταν «σαν τα McDonald's ταϊλανδέζικου φαγητού». Αυτό δεν λειτούργησε, αλλά κάποια πράγματα έγιναν.

Παρήγαγαν μαζικά ρίζα galangal και σάλτσα ψαριού. Προσέφεραν δάνεια σε εστιατόρια έως και 3 εκατομμύρια δολάρια. Δημοσίευσαν ένα βιβλίο το 2002 με τίτλο 'A Manual for Thai Chefs Going Abroad', με πληροφορίες σχετικά με τη στρατολόγηση, την εκπαίδευση, ακόμη και τα γούστα των ξένων.

Κατάρτισαν ακόμη και πρότυπα για τρία διαφορετικά «master εστιατόρια», ένα πρόγραμμα προκατασκευασμένου εστιατορίου δωρεάν για όλους, από την αισθητική έως τις προσφορές μενού. Ναι, γι' αυτό όλα τα εστιατόρια της Ταϊλάνδης έχουν την ίδια εμφάνιση και γεύση.

Η γαστροδιπλωματία λειτούργησε. Ο αριθμός των ταϊλανδέζικων εστιατορίων στο εξωτερικό αυξήθηκε από 5.000 σε 15.000, το ένα τρίτο από αυτά στις ΗΠΑ. Στη Νέα Ζηλανδία καθιερώθηκε μάλιστα ειδική βίζα ειδικά για τους Ταϊλανδούς σεφ.

Aκολούθησαν και άλλες χώρες. Η Νότια Κορέα διέθεσε δεκάδες εκατομμύρια δολάρια το 2009 για την εκστρατεία της Κορεατικής Κουζίνας στον Κόσμο. Το ίδιο και η Ταϊβάν, το Περού με το Cocina Peruana Para el Mundo (Περουβιανή Κουζίνα για τον Κόσμο) και η Μαλαισία με την Κουζίνα της Μαλαισίας για τον Κόσμο του 2010. Ακόμη και η Βόρεια Κορέα μπήκε για λίγο στο παιχνίδι, με μια αλυσίδα 100 εστιατορίων που ονομάζεται Pyongyang.

Υπήρχε βέβαια ένα μικρό πρόβλημα για τη Βόρεια Κορέα: η αυτομόληση των σερβιτόρων.