Οι κατά συρροή δολοφόνοι είναι ανατριχιαστικοί. Προκαλούν τον όλεθρο σε μια κοινότητα, φέρνοντας φόβο και βάσανα για φαινομενικά κανέναν άλλο λόγο εκτός από τη δική τους ικανοποίηση.

Για πολλούς, το μυαλό ενός κατά συρροή δολοφόνου είναι δύσκολο να κατανοηθεί, ακόμη και όταν έχουν συλληφθεί και υποβληθεί σε κάθε είδους τεστ και κόλπα που χρησιμοποιούν οι αρχές στις ανακρίσεις τους. Με αναφορές για κατά συρροή δολοφονίες που χρονολογούνται από την αρχαιότητα, είχαμε πολλούς αιώνες να εξετάσουμε τη φιγούρα ενός τέτοιου δολοφόνου, αλλά με πολύ λίγες απαντήσεις ως προς το τι φτιάχνει έναν κατά συρροή δολοφόνο ή γιατί διαπράττει τέτοιες βάναυσες πράξεις.

Τι γίνεται όμως αν αυτοί οι κατά συρροή δολοφόνοι δεν βρεθούν ποτέ; Αυτό εισάγει ένα νέο επίπεδο ανατριχιαστικής αβεβαιότητας, καθώς μια σύλληψη τουλάχιστον μας ενημερώνει ότι ένας διαβόητος κατά συρροή δολοφόνος βρίσκεται στη φυλακή. Όσοι δεν συλλαμβάνονται όχι μόνο αποφεύγουν τη δικαιοσύνη και αφήνουν οικογένειες και κοινότητες με ένα οδυνηρό κενό, αλλά ακόμα τα άλυτα μυστήρια κατά συρροή δολοφόνων συνεχίζουν επίσης να στοιχειώνουν τη φαντασία μας πολύ μετά τη διάπραξη των εγκλημάτων.

Παρακάτω ακολουθούν τρεις περιπτώσεις serial killers που εξαφανίστηκαν και δεν βρέθηκαν ποτέ...

Ο χασάπης της Μονς

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, η βελγική πόλη Μονς απειλήθηκε από έναν κατά συρροή δολοφόνο γνωστό ως χασάπη της Μονς. Ο δολοφόνος αφαίρεσε τη ζωή από έως και 11 άτομα, αν και ορισμένες πηγές αναφέρουν τέσσερις. Τα θύματα ήταν όλες γυναίκες, κοινωνικοοικονομικά μειονεκτούσες και συχνά χρησιμοποιούσαν τον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης. Πολλές σκοτώθηκαν, διαμελίστηκαν και τοποθετήθηκαν μέσα σε σακούλες σκουπιδιών που βρέθηκαν σε ορατά σημεία.

Παρά τον απρόσεκτο (ή τολμηρό) τρόπο με τον οποίο πετούσε τα λείψανα, κανένας ύποπτος δεν ταυτοποιήθηκε επίσημα. Οι εικασίες έχουν επικεντρωθεί σε έναν άνθρωπο: τον Smail Tulja. Το 2007, ο Tulja, τότε επί μακρόν κάτοικος Μαυροβουνίου, συνελήφθη σε σχέση με μια δολοφονία του 1990 στο Μπρονξ, όπου εργαζόταν ως οδηγός ταξί. Το θύμα ήταν η τότε σύζυγος του Tulja, Mary Bell. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Tulja σκότωσε την Bell, τεμάχισε τα λείψανά της και τα τοποθέτησε σε πλαστικές σακούλες που πέταξε στο Μπρούκλιν. Στη συνέχεια, φέρεται να μετακόμισε στη Μονς με άλλη ταυτότητα. Ωστόσο, ενώ καταδικάστηκε σε 12 χρόνια φυλάκιση για τον φόνο της Bell, ο Tulja δεν καταδικάστηκε ποτέ για άλλους φόνους και πέθανε το 2012.

O Bible John

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 στη Γλασκώβη, ένας άνδρας που έγινε γνωστός ως Bible John σκότωσε τουλάχιστον τρεις γυναίκες που είχαν πάει να χορέψουν στο Barrowland Ballroom. Η πρώτη ήταν η Patricia Docker, μια 25χρονη νοσοκόμα και ανύπαντρη μητέρα. Την τελευταία της νύχτα, κάποιος τρην στραγγάλισε και άφησε το σώμα της να ανακαλυφθεί στον δρόμο στις 23 Φεβρουαρίου του 1968. Η επόμενη, η Jemima McDonald, ήταν μια άλλη μητέρα που πήγε επίσης να χορέψει, αλλά βρέθηκε νεκρή δίπλα στο σπίτι της στις 18 Αυγούστου του 1969. Άφησε πίσω της μια κόρη και δύο γιους.

Το τελευταίο γνωστό θύμα ήταν η Helen Gowans Puttock, μια νεαρή γυναίκα 29 ετών που είχε πάει να χορέψει. Αν και η Puttock βρέθηκε νεκρή στις 31 Οκτωβρίου του 1969, η περίπτωσή της περιέχει μερικά από τα καλύτερα στοιχεία που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στον δολοφόνο. Η αδερφή της Puttock, Jean, πήγε επίσης να χορέψει μαζί της εκείνο το τελευταίο βράδυ. Βγαίνοντας από την αίθουσα χορού, οι δυο τους μοιράστηκαν ένα ταξί με έναν άνδρα που δεν κατονομάστηκε. Η Jean είπε αργότερα στους ανακριτές ότι της είχε πει ότι το όνομά του ήταν John και κατά καιρούς παρέθεσε αποσπάσματα από τη Βίβλο, κάτι που οδήγησε στο παρατσούκλι του δολοφόνου. Ωστόσο, παρά τις αποδείξεις της Jean, τίποτα δεν έχει φέρει την αστυνομία πιο κοντά στον εντοπισμό ενός υπόπτου.

Ο μαχαιροβγάλτης της Μανάγκουα

Μόλις οκτώ μήνες αφότου ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης τρομοκρατούσε το Λονδίνο, ένας άλλος κατά συρροή δολοφόνος εμφανίστηκε στην άλλη πλευρά του ωκεανού. Στη Μανάγκουα, την πρωτεύουσα της Νικαράγουα, βρέθηκαν τουλάχιστον έξι γυναίκες δολοφονημένες με τρόπο που σύμφωνα με τις σύγχρονες ειδήσεις ταίριαζαν με τις βάναυσες μεθόδους του Τζακ του Αντεροβγάλτη. Η εφημερίδα της Νέας Υόρκης The Sun εικάζει σε μια έκδοση της 6ης Φεβρουαρίου του 1889 ότι τα εγκλήματα του Αντεροβγάλτη ενέπνευσαν παρόμοιες επιθέσεις με μαχαίρι σε ευάλωτες γυναίκες σε γειτονιές χαμηλού εισοδήματος. Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι δεν ήταν όλα τα θύματα του Τζακ του Αντεροβγάλτη στην πραγματικότητα εργάτριες του σeξ και ότι ο χαρακτηρισμός τους ως τέτοιος είναι σύμπτωμα του ύστερου βικτωριανού μισογυνισμού. Το ίδιο μπορεί να συνέβη και εδώ, θολώνοντας ακόμα περισσότερο τα ερευνητικά νερά.

Το 2005, ο ερευνητής και συνταξιούχος ντετέκτιβ Trevor Marriott είπε στον Guardian ότι πίστευε ότι το Sylph, ένα μεγάλο φορτηγό πλοίο, έφτασε στις βρετανικές ακτές εγκαίρως για την πρώτη κανονική δολοφονία του Jack the Ripper και αναχώρησε λίγο μετά την τελευταία. Επιπλέον, το Sylph έφτασε στην Καραϊβική εγκαίρως για να κάνει κάποιος το ταξίδι στη Νικαράγουα. Ίσως ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης να ήταν ναύτης, όπως έχουν προτείνει ο Marriott και άλλοι, αν και παραμένει μια θεωρία.