Οι ψυχολόγοι λένε πως τα τραύματα της παιδικής μας ηλικίας, μας ακολουθούν σε όλη τη ζωή μας.

Ο ψυχολόγος Mark Travers σε άρθρο του στο Forbes αναλύει τα σημάδια που έχει κάποιος που υποφέρει από το "τραύμα της μητέρας".

Κυνηγάς την ολοκλήρωση με υλικά αγαθά και όχι με συναισθήματα.

Συνήθως οι γονείς και κυρίως οι μητέρες παλεύουν να προσφέρουν τα υλικά αγαθά στα παιδιά τους, ξεχνώντας να επενδύσουν και στην συναισθηματική επαφή. Αυτό φαίνεται πως ακολουθεί τα παιδιά στην ενήλικη ζωή τους, μειώνοντας την αξία των δεσμών και των συναισθημάτων.

Ψάχνεις συνέχεια την αποδοχή

Όταν η σχέση γονιών - παιδιού είναι από αυτές που πάντα ο ενήλικος έχει δίκιο, και που δύσκολα δέχονται και αγκαλιάζουν πράγματα και επιθυμίες του παιδιού που δεν καταλαβαίνουν, δημιουργείται μια απόσταση που αφήνει ένα τραύμα στο παιδί που αδυνατεί να συνάψει κοινωνικές σχέσεις ισότιμες και διαρκώς ρίχνει τα "θέλω" του με σκοπό να τον αποδεχτούν.

Η κριτική σε παραλύει

Η συνεχής κριτική από τους γονείς μπορεί να δημιουργήσει ένα τραύμα στο παιδί που μετέπειτα του δημιουργεί φοβίες και άγχη σχετικά με την κριτική που μπορεί να δεχτεί στην εργασία ή σε προσωπικό επίπεδο.

Μάλιστα είναι τόσο βαθύ το τραύμα που όταν του γίνεται κριτική, παραλύει και δεν ρίχνει όλο το φταίξιμο σε αυτόν.

Δεν εκφράζουν τα αρνητικά τους συναισθήματα

Η απαγόρευση γνώμης και διαφωνιών, οδηγεί το τραυματισμένο παιδί σε έναν ενήλικα που δεν λέει ποτέ τι τον πειράζει, τι τον περιορίζει. Το αποτέλεσμα είναι είτε να συμβιβάζεται, είτε να μη δημιουργεί σταθερούς δεσμούς.