Το "Hurricane", το εναρκτήριο κομμάτι του άλμπουμ του Bob Dylan “Desire”, είναι μια γροθιά στο στομάχι που κρύβεται πίσω από την χαριτωμένη ενορχήστρωση του. Η σύνθεση μνημονεύεται τώρα ως ένα από τα πιο εντυπωσιακά τραγούδια διαμαρτυρίας του Dylan. Πρόκειται για μια δημιουργία ενός ακτιβιστή, το έργο ενός συγγραφέα που εμπλέκεται άμεσα με μια κοινωνική αδικία.

«Η ιστορία του τυφώνα», όπως αναφέρεται στους στίχους, είναι η ιστορία του Ρούμπιν Κάρτερ, ενός πυγμάχου μεσαίων βαρών που, σε ηλικία 30 ετών και στο απόγειο της καριέρας του, καταδικάστηκε άδικα για μια τριπλή ανθρωποκτονία: ενός μπάρμαν και δύο θαμώνων στο Lafayette Bar & Grill στο Paterson του New Jersey, τον Ιούνιο του 1966.

Ο Κάρτερ και ο 20χρονος Τζον Άρτις ήταν οι δύο μαύροι που καταδικάστηκαν για την επίθεση. Ο Κάρτερ θα συνέχιζε να εκτίει ακόμα σχεδόν 20 χρόνια πίσω από τα κάγκελα πριν ανατραπεί η καταδίκη του το 1985. Μόνο χάρη στις πολυετείς εκκλήσεις, και, εν μέρει, στην ωμή επανάληψη της αμφίβολης νομικής διαδικασίας που περιέβαλλε τις δολοφονίες από τον Dylan, τελικά απελευθερώθηκε, αλλά η καριέρα του και τα νιάτα του ήταν πια παρελθόν, ένα αποτέλεσμα φυλετικών προκαταλήψεων στο αστυνομικό και δικαστικό σύστημα, τις οποίες οι ΗΠΑ εξακολουθούν να προσπαθούν να εξαλείψουν σήμερα. Όπως αναφέρει ο Dylan στο "Hurricane":

Το να τον βλέπω προφανώς παγιδευμένο/ Δεν θα μπορούσα παρά να με κάνει να ντρέπομαι που ζω σε μια τέτοια χώρα / Όπου η δικαιοσύνη είναι παιχνίδι.

Πολλές από τις βασικές προσωπικότητες που εμπλέκονται στην άδικη καταδίκη του Ρούμπιν Κάρτερ αναφέρονται απευθείας στο "Hurricane" του Μπομπ Ντύλαν, ένα τραγούδι που επισημαίνει τις ασυνέπειες της αστυνομίας και την αναξιοπιστία εκείνων που θα γίνονταν μάρτυρες της δίωξης μπροστά στην ολόλευκη κριτική επιτροπή του δικαστηρίου. Όπως σημειώνει το Soundfly: "Οι μαύροι παρενοχλούνταν τακτικά από τις αρχές επιβολής του νόμου με τις πιο αδύναμες δικαιολογίες ... και συχνά ήταν οι πρώτοι που στοχοποιούνταν καθώς και οι τελευταίοι που γίνονταν πιστευτοί."

Έγινε γνωστό ότι δύο από τους βασικούς μάρτυρες της δίκης, ο Άρθουρ Ντέξτερ Μπράντλεϊ και ο Άλφρεντ Μπέλο, βρίσκονταν στην περιοχή για να διαπράξουν μια άλλη εγκληματική ενέργεια. Ο Μπέλο φύλαγε τσίλιες ενώ ο Μπράντλεϊ εισέβαλε σε μια κοντινή αποθήκη. Όπως αναφέρουν οι Financial Times, το ζευγάρι ληστών «απειλήθηκε από την αστυνομία για να ταυτοποιήσει τον Κάρτερ και τον συγκατηγορούμενο του Τζον Άρτις», καθώς η δική τους εγκληματική δραστηριότητα χρησιμοποιήθηκε για να τους «βιδώσουν», όπως περιγράφεται στο «Hurricane». "Ο Μπέλο αρχικά εξήγησε στην αστυνομία ότι είχε ανακαλύψει τα πτώματα των θυμάτων αφού μπήκε στο μπαρ για να αγοράσει τσιγάρα, αλλά αργότερα παραδέχτηκε ότι στην πραγματικότητα είχε αδειάσει το ταμείο.

Η αστυνομία ζήτησε περιγραφές ενός λευκού οχήματος απόδρασης που ταίριαζε με αυτό των Κάρτερ και Άρτις, και αργότερα ισχυρίστηκε ότι βρήκε πυρομαχικά στο αυτοκίνητο, αν και αυτά τα στοιχεία αμφισβητήθηκαν, καθώς οι σφαίρες δεν ταίριαζαν με αυτές που βρέθηκαν στον τόπο του εγκλήματος.

Ο Dylan έμαθε για την άδικη καταδίκη του Ρούμπιν Κάρτερ διαβάζοντας την αυτοβιογραφία του πυγμάχου, The Sixteenth Round, που δημοσιεύτηκε το 1974. Πίστευε ότι η υπόθεση ισοδυναμούσε με δικαστική πλάνη, έναν συνδυασμό αναξιόπιστων μαρτύρων και κακής αστυνομικής δουλειάς που έγινε αξιόπιστη στο δικαστήριο χάρη στην υποκείμενη φυλετική προκατάληψη. Σύμφωνα με τους Financial Times, ο Dylan ταξίδεψε στη συνέχεια για να συναντηθεί με τον Κάρτερ στην κρατική φυλακή Rahway, όπου βρήκε, όπως το λέει στο «Hurricane», «έναν αθώο άνθρωπο, σε μια ζωντανή κόλαση».

Το «Hurricane» γράφτηκε γρήγορα, με τον Dylan να εργάζεται σε συνεργασία με τον Jacques Levy για να χτίσει μια αφήγηση από τη μπερδεμένη υπόθεση. Οι στίχοι λένε πώς η αστυνομία στράφηκε στο τυφλωμένο θύμα της επίθεσης για να αναγνωρίσει θετικά τον Κάρτερ και τον Άρτις ως δολοφόνους ("αν και αυτός ο άντρας δεν μπορούσε να δει, του είπαν ότι μπορούσε να αναγνωρίσει τους ένοχους", τραγουδάει ο Dylan) και περιγράφει την ίδια τη δίκη ως ένα «γουρουνίσιο τσίρκο».

Τον Δεκέμβριο του 1975, ο Dylan πραγματοποίησε μια ευεργετική συναυλία, το "The Night of the Hurricane" στο Madison Square Garden και μαζί του στη σκηνή βρισκόταν ο μπιτ ποιητής Allen Ginsberg και η τραγουδίστρια Joan Baez. Η κόρη του Δρ Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ, Κορέτα Κινγκ, ήταν επίσης παρούσα. Η εκδήλωση συγκέντρωσε 100.000 δολάρια για την υπεράσπιση του Κάρτερ, και παρόλο που ο πυγμάχος δικάστηκε ξανά το επόμενο έτος, χρειάστηκε άλλη μια δεκαετία για να απελευθερωθεί.