Υπάρχουν πολλές ιδιότητες που έχουν με το έργο τους οι μεγάλοι συγγραφείς. Μερικοί σχηματίζουν προτάσεις τόσο όμορφες που μένουν στο μυαλό των αναγνωστών τους για μια ζωή. Άλλοι έχουν κατακτήσει την τέχνη να κρατούν τους ανθρώπους πιασμένους με χέρια και πόδια από την ιστορία τους.

Ωστόσο, υπάρχει μια ειδική μορφή σεβασμού για τους συγγραφείς που είχαν οράματα και προνοητικότητα, ιδιαίτερα εκείνους που προσφέρουν μια ματιά στο μέλλον της ανθρωπότητας. Το «1984» του Βρετανού μυθιστοριογράφου Τζορτζ Όργουελ, που δημοσιεύτηκε το 1949, έχει θεωρηθεί ως μια οξυδερκής προειδοποίηση για το πού οδηγούνταν η δυτική κοινωνία προς τα τέλη του 20ού αιώνα. Αλλού, ορισμένοι από τους πιο αναγνωρισμένους πρώιμους Αμερικανούς ποιητές, όπως ο Walt Whitman και ο Hart Crane, λέγεται ότι έγραφαν με οραματικό τρόπο.

Μπορούν όμως οι συγγραφείς να προβλέψουν πραγματικά το μέλλον; Οι πιστοί θα μπορούσαν να υποδείξουν τον Γάλλο προφήτη Νοστράδαμο, του οποίου οι ανατριχιαστικές προβλέψεις συνοδεύουν τους ανθρώπους για εκατοντάδες χρόνια. Από την άλλη πλευρά, οι κριτικοί θα ισχυρίζονταν ότι οι στίχοι του αστρολόγου είναι τόσο κρυπτικοί που είναι δυνατό να διαβαστεί οτιδήποτε σε αυτούς. Ωστόσο, υπάρχει ένας κλασικός συγγραφέας, ακόμα δημοφιλής σήμερα, που φαινόταν να έχει την ικανότητα να προβλέπει μελλοντικά γεγονότα με απίστευτη ακρίβεια: ο Έντγκαρ Άλαν Πόε.

Γνωστός ως ο κύριος του μακάβριου, χάρη σε κλασικά έργα όπως το ποίημά του «The Raven», εμπνευσμένο από τον Τσαρλς Ντίκενς, παραμένει ένας από τους αγαπημένους συγγραφείς της Αμερικής. Και στη δεκαετία του 1970, περισσότερο από έναν αιώνα μετά τον τραγικό θάνατό του, κάποιοι κατέληξαν στο ανησυχητικό συμπέρασμα ότι, εκτός από το ότι έγραφε για το υπερφυσικό, ο ίδιος ο Πόε ήταν συνδεδεμένος με τον άλλο κόσμο, από την ικανότητά του να προβλέπει φόνους. Ο περίεργος ισχυρισμός σχετικά με την προνοητικότητά του επικεντρώνεται στο μυθιστόρημά του του 1838, «Η αφήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πιμ από το Ναντάκετ».

Αν και ο Έντγκαρ Άλαν Πόε είναι αναμφισβήτητα περισσότερο γνωστός σήμερα για τα πιο σύντομα έργα του, το «Η αφήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πιμ από το Ναντάκετ» είναι ένα από τα κεντρικά κομμάτια του έργου του. Φαινομενικά μια ιστορία θαλασσινής περιπέτειας, η έμφυτη κατανόηση της ψυχολογίας και η χρήση του βιβλικού συμβολισμού και της αλληγορίας εξύψωσαν το έργο. Πράγματι, άσκησε μεγάλη επιρροή σε αμέτρητους σημαντικούς συγγραφείς που ακολούθησαν, από τον Χέρμαν Μέλβιλ, ο οποίος άντλησε από αυτό γράφοντας τον «Μόμπι-Ντικ», έως τον Σίγκμουντ Φρόιντ, που του έδειξε πτυχές αυτού που αργότερα θα αποκαλούσε ψυχανάλυση.

Η ιστορία αφηγείται την ιστορία του τιτλούχου Pym, ενός λαθρεπιβάτη σε ένα φαλαινοθηρικό πλοίο. Κατά τη διάρκεια της συναρπαστικής ιστορίας, ο Pym και το πλήρωμα αντιμετωπίζουν ένα μπαράζ υπαρξιακών απειλών, όπως ανταρσία, καταιγίδες, μολυσμένα νερά από καρχαρίες και ένα ναυάγιο. Όπως μεγάλο μέρος του έργου του Πόε, το "Η αφήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πιμ από το Ναντάκετ" περιέχει επίσης υπερφυσικά στοιχεία, συγκεκριμένα ένα τρομακτικό πλοίο-φαντάσμα καλυμμένο με πτώματα. Αλλά για πολλούς αναγνώστες το πιο αιματηρό επεισόδιο του μυθιστορήματος συμβαίνει μετά το ναυάγιο του πληρώματος, όταν, έχοντας ξεμείνει από φαγητό, πρέπει να καταφύγουν στον κανιβαλισμό για να επιβιώσουν.

Η σκηνή κανιβαλισμού του "Η αφήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πιμ από το Ναντάκετ" λαμβάνει χώρα όταν ο χαρακτήρας του τίτλου ναυάγησε μαζί με τρεις άλλους επιζώντες: τον Augustus Barnard, τον Dirk Peters και τον Richard Parker, ο τελευταίος από τους οποίους πρώτος έθιξε το θέμα του να γίνει ένα άτομο ανθρωποθυσία για να επιβιώσουν οι άλλοι. Αν και ο Pym αρχικά αντιστέκεται στην ιδέα, δεν έχει καμία υποστήριξη ούτε από τον Peters ούτε από τον Barnard και τραβούν καλαμάκια, με τον Parker ειρωνικά να είναι αυτός που έχασε τη ζωή του. Ο Barnard, εξαντλημένος, πεθαίνει λίγο μετά.

Εδώ είναι που τα πράγματα γίνονται περίεργα. Στη δεκαετία του 1970, ο μυθιστοριογράφος του «Darkness at Noon», Άρθουρ Κέσλερ, ο οποίος ενδιαφερόταν για το μεταφυσικό, έκανε ζήτησε για τυχούσες ανεξήγητες συμπτώσεις που είχαν βιώσει οι άνθρωποι. Ένα γράμμα που έλαβε ήταν από έναν άνδρα ονόματι Nigel Parker, ο οποίος περιέγραψε πώς ο ξάδερφος του πέθανε από κανιβαλισμό σχεδόν μισό αιώνα μετά τη δημοσίευση του βιβλίου, σε σχεδόν ίδιες συνθήκες στο αγγλικό πλοίο Mignonette το 1884. Ο ξάδερφος του είχε πεθάνει από κανιβαλισμό. Το όνομα του; Richard Parker.

Οι σκεπτικιστές σίγουρα θα υποστήριζαν ότι είναι καθαρή σύμπτωση ότι ο Έντγκαρ Άλαν Πόε προέβλεψε τον θάνατο από κανιβαλισμό ενός ανθρώπου που ονομαζόταν Richard Parker μισό αιώνα πριν συμβεί. Πράγματι, υπήρξαν πολλά εξέχοντα ναυάγια τον 19ο αιώνα που κατέληξαν σε κανιβαλισμό, και η περίπτωση του Mignonette ήταν η μόνη που έτυχε να περιείχε ένα θύμα ονόματι Richard Parker.

Ωστόσο, η φήμη του Πόε ως συγγραφέας αφύσικης διορατικότητας δεν είναι εντελώς αδικαιολόγητη. Στον κόσμο της επιστήμης, ο μακάβριος συγγραφέας αποδείχθηκε ότι ήταν κάτι σαν οραματιστής του οποίου η μυθοπλασία μερικές φορές προεικόνιζε αξιόλογες ιατρικές περιπτώσεις και την κατανόησή τους από τους ειδικούς. Το 1840, ο Πόε έγραψε ένα διήγημα με το όνομα «The Business Man», στο οποίο ένας άνδρας υφίσταται μια τραυματική εγκεφαλική βλάβη που αλλάζει την προσωπικότητά του. Σύμφωνα με το New Scientist, η ιστορία γράφτηκε οκτώ χρόνια πριν από την υπόθεση κατά την οποία ένας εργαζόμενος σιδηροδρόμων υπέστη παρόμοιο τραύμα και τα ίδια ανησυχητικά συμπτώματα. Οι εγκεφαλικοί τραυματισμοί ήταν ελάχιστα κατανοητοί εκείνη την εποχή, και η κατανόηση του Πόε για αυτό που σήμερα είναι γνωστό ως σύνδρομο μετωπιαίου λοβού είναι αξιοσημείωτη.

Σε άλλο σημείο το πεζό ποίημα του Πόε «Εύρηκα» έχει αναγνωριστεί ότι βρίσκεται μπροστά από την καμπύλη στον τομέα της κοσμολογίας. Αν και εκτιμήθηκε ελάχιστα από τη δημοσίευσή του το 1848, οι ειδικοί έχουν σημειώσει έκτοτε την απίστευτα παράξενη περιγραφή της σύλληψης του σύμπαντος από τον συγγραφέα που μοιάζει το ίδιο εντυπωσιακή με τη Μεγάλη Έκρηξη. Τέτοιες θεωρίες εμφανίστηκαν στην κυρίαρχη κοσμολογία πολλές δεκαετίες μετά το έργο του Πόε.