Οι λάτρεις της μουσικής πήραν κάποια συναρπαστικά νέα το 1969 όταν το περιοδικό Rolling Stone έκανε μια κριτική για το πρώτο άλμπουμ των «Masked Marauders», του supergroup που αποτελούνταν από τους Bob Dylan, Mick Jagger, John Lennon και Paul McCartney.

Λόγω νομικών προβλημάτων με τις αντίστοιχες δισκογραφικές τους, τα ονόματα των σταρ δεν θα εμφανίζονταν στο εξώφυλλο του άλμπουμ, αλλά η κριτική εξύμνησε τις αρετές της νέας «βαθιάς μπάσας φωνής» του Dylan και των 18λεπτων διασκευών.

Ένα από τα κυριότερα σημεία του άλμπουμ ήταν ένα εκτεταμένο τζαμάρισμα μεταξύ μπάσου και πιάνου, με τον Paul McCartney να παίζει και τα δύο όργανα! Ο συγγραφέας κατέληξε ειλικρινά: «Μπορεί πραγματικά να ειπωθεί ότι αυτό το άλμπουμ είναι κάτι περισσότερο από τρόπος ζωής. Είναι η ίδια ζωή».

Για όποιον προσέχει παραπάνω, οι παράλογες λεπτομέρειες της κριτικής δείχνουν πως αποτελούν μια ξεκάθαρη φάρσα. Ο άνθρωπος πίσω από τη φάρσα, ο αρχισυντάκτης Greil Marcus, είχε βαρεθεί με την τάση των supergroup και σκέφτηκε ότι αν πασπάλιζε το άρθρο του του με αρκετά μυθεύματα, οι αναγνώστες θα καταλάβαιναν το αστείο.

Δεν το έκαναν. Μετά την ανάγνωση της κριτικής, οι θαυμαστές ήταν απελπισμένοι να πάρουν στα χέρια τους το άλμπουμ των «Masked Marauders». Αντί να ομολογήσει, ο Marcus έσκαψε πιο βαθιά και πήγε τη φάρσα του στο επόμενο επίπεδο.

Επιστράτευσε ένα αόριστο συγκρότημα του Σαν Φρανσίσκο για να ηχογραφήσει ένα πλαστό άλμπουμ και στη συνέχεια έκλεισε συμφωνία διανομής με τη Warner Bros. Μετά από μια μικρή ραδιοφωνική προώθηση, το ομώνυμο ντεμπούτο των «Masked Marauders» πούλησε 100.000 αντίτυπα.

Από την πλευρά της, η Warner Bros αποφάσισε να αφήσει τους θαυμαστές να γίνουν μέρος του αστείου αφού αγόρασαν το άλμπουμ. Κάθε άλμπουμ περιελάμβανε την κριτική του Rolling Stone μαζί με σημειώσεις που έγραφαν: «Σε έναν κόσμο απάτης, οι Masked Marauders, ευλογημένες ας είναι οι καρδιές τους, είναι το γνήσιο άρθρο».