Για την πρόσφατη περιπέτεια υγείας της μίλησε η βουλευτής του ΚΚΕ, Λιάνα Κανέλλη καθώς και για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε.

Η κ. Κανέλλη όπως εκμυστηρεύτηκε, στην εκπομπή του ΑΝΤ1 «Καλημέρα Ελλάδα» νοσηλεύτηκε την Πρωτοχρονιά με πνευμονία. Στη συνέχεια, όμως και κατά τη διάρκεια της νοσηλείας της, νόσησε με τον Αναπνευστικό Συγκυτιακό Ιό (RSV), με αποτέλεσμα να εισαχθεί στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας και μάλιστα με διασωλήνωση.

«Ας μιλήσουμε ανοιχτά: οι γιατροί με είχαν για ετοιμοθάνατη. “Πήγα κι ήρθα”. Φοβήθηκα πάρα πολύ. Έλεγα σε όλους “Κοιτάξτε το παιδί μου, εγώ πεθαίνω”. Είχα την ατυχία να ακούω τα πάντα μέσα στο νοσοκομείο. Έκανα τη… “χαζομάρα” να αρνούμαι να με διασωληνώσουν, ευτυχώς όμως οι γιατροί δε με άκουσαν» ανέφερε αρχικά η κ. Κανέλλη.

Περιγράφοντας τα όσα έζησε νοσηλευόμενη στο νοσοκομείο αλλά και τον αγώνα των γιατρών για να την κρατήσουν στη ζωή, η βουλευτής του ΚΚΕ ανέφερε: «Ο αναπνευστικός συγκυτιακός ιός έχει τακτική θνησιμότητα 16%. Υπάρχει εμβόλιο στο εξωτερικό, και για παιδιά και για ενήλικες, στις ΗΠΑ μάλιστα εμβολιάζονται όλα τα παιδιά. Στην Ελλάδα το εμβόλιο ενηλίκων δεν έρχεται γιατί είναι ακριβό. Κάνω έκκληση στον Υπουργό Υγείας να το φέρει.

Έχω πλέον διακόψει το κάπνισμα. Το λέω ανοιχτά σε όσους είναι εξαρτημένοι: Πηγαίντε στις Επιτροπές Διακοπές Καπνίσματος των δημόσιων δομών υγείας. Επέμεινα να το κόψω επί ένα μήνα χωρίς υποκατάστατο, ήταν λάθος. Στον ένα μήνα, γιατρός μου χορήγησε πατς νικοτίνης και η διακοπή μου πέτυχε».

«Νοιώθω σαν να έκανα «ριστάρτ»

Ολοκληρώντας για την περιπέτεια που έζησε η κ. Κανέλλη υπογράμμισε: «Εμένα με έσωσαν πολλά. Με έσωσε το ότι πήγα από νωρίς στο νοσοκομείο, και απευθύνω έκκληση σε όσους μας ακούνε να κάνουν το ίδιο. Με έσωσε το ότι είχα γύρω μου ανθρώπους που μου με αγαπούν και που μου μιλούσαν για όμορφα πράγματα, με έσωσε το ότι είχα τους συντρόφους μου από το ΚΚΕ, συντρόφους κυριολεκτικά και εν είδει τρόπου ζωής, και όχι τυπικά. Με έσωσε το ότι άκουγα πολλή μουσική. Πάντως μετά απ’ όλο αυτό νιώθω πιο δυνατή, άλλωστε έχω πολλά πράγματα να κάνω, και νιώθω σα να έκανα “ριστάρτ”».