Βλέποντας αρχικά το πως έχει στηθεί, δεν σου γεμίζει το μάτι. Ωστόσο, αν πάρεις κάποια πράγματα υπόψιν σου τότε ξέρεις ότι πρέπει να καθίσεις να την δεις, είτε είσαι 7, είτε είσαι 57 ετών.

Η ταινία έχει να κάνει με τους φόβους. Κάτι που όλοι έχουμε και που ποτέ δεν θα απωθήσουμε εντελώς. Ύστερα το σενάριο το υπογράφει ο Charlie Kaufman, ο σεναριογράφος του «Anomalisa», του «Synecdoche, New York» και του «Eternal Sunshine of a Spotless Mind», κάτι που από μόνο του σε κάνει να ελπίζεις πολύ περισσότερο για ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Και τέλος, είναι το βλέμμα του μικρού Orion που μπορεί αρχικά να μοιάζει θλιμμένο, χαμένο μέσα στις φοβίες, αλλά αν το κοιτάξεις προσεκτικά είναι ένα βλέμμα με φιλοπεριέργεια, προσπαθώντας να ανακαλύψει τον εαυτό του και μέσα από αυτόν τον κόσμο.

Και πραγματικά αυτό κάνει. Μέσα από τις πολλές φοβίες του, μάλλον η μεγαλύτερη είναι το σκοτάδι. Το οποίο αποφασίζει να τον επισκεφθεί μια ημέρα και να τον ξεναγήσει στην νύχτα και σε όλα γίνονται μέσα στο σκοτάδι της, που δεν είναι και τόσο τρομακτικά και που δεν πρέπει να τον φοβίζουν.

Και αφού θα κάνει αυτό το tour, ο Orion δεν θα ξεπεράσει τους φόβους του ως δια μαγείας, αλλά αντίθετα θα γίνει αυτό που αναφέραμε παραπάνω: δεν μπορεί φυσικά να τον απωθήσει εντελώς, αλλά μπορεί να μάθει να ζει με αυτόν και να τον διαχειρίζεται πλέον διαφορετικά και πιο λειτουργικά για τον ίδιο. Μήπως, λέω μήπως, μας αφορά όλους αυτό; Μικρούς και μεγάλους;

Μια πολύ όμορφη και διδακτική ταινία, που μας δείχνει το κατά πόσο μπορούμε να δώσουμε το χέρι στους φόβους μας όταν μας το προτάσσουν και να τους εξερευνήσουμε εις βάθος, μόνο για να δούμε ότι τους είχαμε γιγαντώσει μέσα στο κεφάλι μας και η πραγματικότητα δεν είναι μεν εύκολη, αλλά όχι τόσο δύσκολη όσο φανταζόμασταν. Και μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, αυτό γίνεται πιο αναίμακτα, πιο γλυκά και πιο έγκαιρα. Γι’ αυτό πρέπει να δείτε αυτή την ταινία και ίσως να την ξαναδείτε άλλη μια φορά μετά από λίγο καιρό…