Πρόκειται για μια ελαιογραφία του 1928. Στο έργο εμφανίζονται δύο ανθρώπινες φιγούρες αγκαλιασμένες να ανταλλάσσουν ένα φιλί μέσα από τα πέπλα τους.

Όταν ο διάσημος Βέλγος σουρεαλιστής Magritte ήταν παιδί, έβλεπε τη μητέρα του να υποφέρει από αυτό που μπορεί σήμερα να περιγράφεται ως κατάθλιψη. Προσπάθησε επανειλημμένα να αυτοκτονήσει και τελικά τα κατάφερε.

Η αρχική ιστορία ήταν ότι ο Magritte ήταν αυτός που τη βρήκε όταν εμφανίστηκε. Από τότε αποδείχθηκε ότι αυτό είναι ψευδές, και πιθανότατα ήταν το αποτέλεσμα μιας ιστορίας που είπε η νοσοκόμα του Magritte. Το σώμα της μητέρας του βρέθηκε σε ένα ποτάμι και λέγεται ότι το πρόσωπό της ήταν τυλιγμένο στο ύφασμα της φούστας της.

Αν αυτή η ιστορία έχει κάποια αλήθεια και ο Magritte είδε τη μητέρα του ή άκουσε την ιστορία, τότε θα μπορούσε να εξηγήσει την περίεργη προσήλωση που είχε ο Μαγκρίτ σε ανθρώπους καλυμμένους με ύφασμα, όπως στο Les Amants και σε άλλους παρόμοιου θέματος.

Έχει επίσης προταθεί από ορισμένους ότι η γοητεία του με αυτό το στυλ προήλθε από το ενδιαφέρον πολλών συγχρόνων του για τον μυθιστόρημα και τον κινηματογραφικό χαρακτήρα Fantômas, ο οποίος φορούσε ύφασμα ντυμένο στο πρόσωπό του για να συγκαλύψει την ταυτότητά του.

Είναι αδύνατο να πούμε με βεβαιότητα ποια ήταν η έμπνευση για να δείξει τους εραστές με αυτόν τον τρόπο. Σπάνια (αν ποτέ) εξήγησε τα κίνητρά του πίσω από ένα θέμα, και σίγουρα όχι για αυτό το θέμα. Το έργο του Βέλγου σουρεαλιστή είναι το πρώτο από μια σειρά τεσσάρων έργων με το ίδιο θέμα.