Έμμεση απάντηση στον Στέφανο Κασσελάκη για την ομιλία του στον ΣΕΒ - η οποία ξεσήκωσε θύελλα εσωκομματικών αντιδράσεων - έδωσε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος με ανάρτησή του στο Facebook.

Με αφορμή την απονομή του βραβείου Νόμπελ για την Οικονομία στην Claudia Goldin, για τη συνεισφορά της στην έρευνα σχετικά με τη συμμετοχή των γυναικών στο εργατικό δυναμικό και τις αμοιβές τους, ο πρώην υπουργός Οικονομικών σημειώνει ότι «η ενίσχυση της θέσης των εργαζομένων δεν μπορεί να βασίζεται ούτε στην ελπίδα ότι το κεφάλαιο θα δρα υπέρ της ισότητας, ούτε στη "συνεργασία" των εργαζομένων – αυτό δεν δούλεψε στο παρελθόν, δεν θα δουλέψει ούτε στο μέλλον».

Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Κασσελάκης, στην ομιλία του στον ΣΕΒ είχε πει μεταξύ άλλων: «Η σύγχρονη Αριστερά αναγνωρίζει το οικονομικό περιβάλλον στο οποίο ζούμε. Η λέξη “κεφάλαιο” δεν είναι λέξη προς δαιμονοποίηση. Και η λέξη “εργασία” πρέπει να είναι προτροπή για “συνεργασία”, για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο στο οποίο οι εργαζόμενοι συμμετέχουν ενεργά στην ανάπτυξη της επιχείρησης».

Δείτε την ανάρτηση του Ευκλείδη Τσακαλώτου:

Το πλήρες κείμενο:

Πριν από τρεις μέρες ανακοινώθηκε το βραβείο Νόμπελ στα οικονομικά. Απονεμήθηκε στην Claudia Goldin, για τη συνεισφορά της στην έρευνα σχετικά με τη συμμετοχή των γυναικών στο εργατικό δυναμικό και τις αμοιβές τους. Διαχρονικό αποτέλεσμα της έρευνας, ότι αν και τα αίτια μεταβάλλονται με την πάροδο χρόνου, οι αμοιβές των γυναικών παραμένουν χαμηλότερες από αυτές των αντρών – σε αντίστοιχες θέσεις πάντα – και η πιθανότητα μία γυναίκα να φτάσει στην κορυφή είναι σαφώς μικρότερη από αυτή ενός άντρα. Γίνεται προφανές ότι ο αγώνας για την κατάκτηση αυτονόητων δικαιωμάτων – όπως αυτό της ίσης αμοιβής για αντίστοιχο έργο – δεν έχουν σταματήσει και ο νεοφιλελευθερισμός, στηριζόμενος στις ανεξέλεγκτες δυνάμεις τις αγοράς, δεν έχει οδηγήσει σε λύσεις. Και ο αγώνας για τις ίσες αμοιβές και την ισότιμη συμμετοχή των γυναικών είναι μόνο μία πτυχή. Στο ίδιο κάδρο πρέπει να μπουν εργασιακά δικαιώματα που θεωρούσαμε ότι έχουν κατακτηθεί, αλλά τίθενται σε συνεχή αμφισβήτηση. Από το δικαίωμα στην 8ωρη εργασία, στο δικαίωμα για συλλογικές συμβάσεις εργασίας και το δικαίωμα σε υπερωρίες που πληρώνονται και δεν αναπληρώνονται με ρεπό (αν και όταν). Και αυτά είναι μόνο μερικά από τα παραδείγματα που ο νεοφιλελευθερισμός και η μεγάλη συναίνεση μεταξύ δεξιάς και εκσυγχρονιστικής σοσιαλδημοκρατίας έθεσαν υπό αμφισβήτηση. Με πολύ αρνητικά αποτελέσματα για τους εργαζόμενους – στασιμότητα των πραγματικών μισθών, αύξηση των ανισοτήτων, μείωση του βιοτικού επιπέδου – και δυσανάλογα οφέλη για το κεφάλαιο – αυξημένη κερδοφορία, χωρίς όμως επενδύσεις σε βελτίωση της παραγωγικότητας, αλλά με εκμετάλλευση της φτηνής εργασίας. Το συμπέρασμα είναι απλό. Κανένα δικαίωμα των εργαζομένων δεν είναι αυτονόητο και τίποτα δεν κερδήθηκε χωρίς αγώνες. Χρειάζεται διαρκής προσπάθεια και συντονισμένη δράση. Σε κάθε επίπεδο. Γιατί η ενίσχυση της θέσης των εργαζομένων δεν μπορεί να βασίζεται ούτε στην ελπίδα ότι το κεφάλαιο θα δρα υπέρ της ισότητας, ούτε στη "συνεργασία" των εργαζομένων – αυτό δεν δούλεψε στο παρελθόν, δεν θα δουλέψει ούτε στο μέλλον.