Η Maggie Wilson θέλει όλοι οι δρομείς να γνωρίζουν - και να τιμούν - τη γη στην οποία αγωνίζονται.

"Θέλω να τρέξω κι εγώ!". Αυτό σκέφτηκε η 45χρονη Maggie Wilson την πρώτη φορά που άκουσε κάποιον να αναφέρει τους υπερμαραθωνίους. Ήταν ένα μεγάλο άλμα ούτως ή άλλως.

Αν και ήταν πρώην αθλήτρια στίβου γυμνασίου, το τρέξιμό της μέχρι εκείνο το σημείο ήταν το πολύ 1.500 μέτρα, τα οποία χρειάζονται περίπου πέντε λεπτά για να ολοκληρωθούν! Η μικρότερη υπεραπόσταση είναι συνήθως 50 χιλιόμετρα, τουλάχιστον έξι ώρες συνεχόμενο τρέξιμο.

Η Wilson άρχισε να δουλεύει με προπονητή και το 2016 τερμάτισε το Broken Goat, έναν αγώνα 50 χιλιομέτρων στο Rossland, B.C., σε οκτώ ώρες και 18 λεπτά. Μετά από μερικά ακόμη χρόνια προπόνησης και προσθέτοντας ένα πέμπτο παιδί στη μικτής οικογένειάς της (συνέχισε να τρέχει κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της!), η Wilson βοήθησε στην καθιέρωση του Raven 50 Mile Ultra and Relay στο Whitehorse.

Αρχικά, η Wilson λέει ότι έτρεξε υπερμαραθωνίους επειδή της άρεσε να πιέζει τον εαυτό της, να τον ζορίζει για το καλύτερο και να μοιράζεται ιστορίες μάχης με άλλους δρομείς. Εξακολουθεί να της αρέσει η σωματική πρόκληση, αλλά τώρα, είναι πολύ περισσότερα από το να δοκιμάζει τον εαυτό της. «Νομίζω ότι, τελικά, η χαρά είναι ακόμα αυτό που κυνηγάω, μόνο που ίσως δεν είμαι τόσο αφελής όσο πριν από μερικά χρόνια», λέει. «Υπάρχουν κάποιες άλλες μεταβλητές που χρειάζομαι για να νιώσω καλά σε έναν αγώνα τώρα».

Ένα από αυτά είναι αν οι διοργανωτές τιμούν την ιστορία της διαδρομής του αγώνα.  Πέρυσι, ενώ δούλευε σε μεταπτυχιακό στην εφαρμοσμένη νευροεπιστήμη, πήρε αριστα σε μια εργασία που έγραψε για μια τάξη κοινωνικής εργασίας σχετικά με το τρέξιμο και τη συμφιλίωση, η οποία δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα.

Αφού ο διευθυντής αγώνων του Raven διάβασε το άρθρο, της ζήτησε να αναλάβει ηγετικό ρόλο στη δέσμευση της κοινότητας και στις προσπάθειες συμφιλίωσης. Εισήγαγε αλλαγές όπως η μετονομασία της φυλής και ο επανασχεδιασμός του λογότυπου με έναν αυτόχθονα καλλιτέχνη ενώ ασχολείται έντονα με την επικοινωνία των μαραθωνίων.

Η Wilson δεν θέλει πλέον να τρέχει σε ορεινές πόλεις, να παίρνει το μετάλλιό της και να φύγει. Προτιμά να συνδεθεί με τους ντόπιους και να κατανοήσει τις κοινότητες των περιοχών. Αυτό θέλει να ενσωματώσει και στο Raven, επομένως είναι κάτι περισσότερο από έναν αγώνα προορισμού. Θα πρέπει να είναι κάτι που ανοίγει μια πόρτα, προσκαλεί τους δρομείς και τους λέει: «Αυτοί είμαστε».