Πληθωρικός εικαστικός καλλιτέχνης γνωστός για την ανορθόδοξη προσέγγιση των υλικών του, ο Ροτ (1930-1998) άφησε πίσω του και εκτενές συγγραφικό/ποιητικό έργο, το οποίο παραμένει εν πολλοίς άγνωστο. Το Λυγμός (Καημός) που αποτελεί το κείμενο της παράστασης είναι μια συλλογή από λεκτικές ακροβασίες με σκηνικές οδηγίες, από την έκδοση Das Weinen (Das Wähnen) Τόμος 2Α (Θάλασσα των Δακρύων 4). 

Πάνω στο τεντωμένο σκοινί που στήνει ο Ροτ, ο Μαρτάλερ στοχάζεται την παροδικότητα των πραγμάτων, με σκηνικό τον αποστειρωμένο χώρο ενός φαρμακείου. Ξαναβρίσκουμε όλα τα συστατικά του θεάτρου του Μαρτάλερ: μουσική, ειρωνεία, διαστολή του σκηνικού χρόνου. Με την αγάπη του για το εξωφρενικό, τη φθορά του χρόνου και το ατελές, ο Ροτ φαίνεται να είναι η αδελφή ψυχή του Μαρτάλερ.

Πέντε γυναίκες υπάλληλοι ενός φαρμακείου αναλογίζονται πάνω στην παροδικότητα των πραγμάτων. Ο μοναδικός πελάτης (ο μόνος αντρικός χαρακτήρας της παράστασης) μονολογεί για τη δυσκαταποσία που τον ταλαιπωρεί, όμως δεν του δίνουν και πολλή σημασία. Η θεραπεία που προτείνει ο Μαρτάλερ δεν βρίσκεται στα φάρμακα αλλά στα νεοντανταϊστικά κείμενα του Ροτ – τα οποία οι ηθοποιοί εκφέρουν με την ίδια εντυπωσιακή ακρίβεια με την οποία ψάλλουν τη «Lacrimosa» του Μότσαρτ. Όταν μία από τις υπαλλήλους διαβάζει τη μακροσκελή λίστα με τις παρενέργειες ενός φαρμάκου, καταλαβαίνουμε ότι ολόκληρη η ανθρώπινη ζωή είναι ένας κατακλυσμός από παρενέργειες από τις οποίες μοιάζει αδύνατο να απαλλαγούμε.