Όταν η μητέρα τους τούς εγκαταλείπει αναγκάζονται να αναζητήσουν την ουσία της μητρότητας: δηλαδή ό, τι τρυφερά ανθρώπινο επιβιώνει. Το αναζητούν κατά μόνας, αλλά - κυρίως - μαζί. Οι τρεις τους είναι, ταυτόχρονα, και οι τρεις όψεις της εφηβείας, της ενηλικίωσης, του βλέμματος. Μέσα στους τοίχους του σπιτιού ενυπάρχουν όλοι οι οικογενειακοί δεσμοί, με όποιο πρόσημο θετικό ή αρνητικό, όλα τα συναισθήματα πλαισιωμένα από μια πραγματικότητα που πρέπει να αντέξουν, διατηρώντας το καταφύγιό τους.

Το κείμενο έρχεται από το Λίβερπουλ, αλλά μας μεταφέρει στην Ελλάδα. Ως σώμα που δε συνομιλεί μόνο με τις τοξικοεξερτήσεις, τις εφηβικές συμμορίες, την πoρνεία, αλλά και με τις αγωνίες της καθεμιάς και του καθένα μας που ανταμώσαμε σε αυτήν την προσπάθεια. Γιατί στο «Μούρη γεμάτη μούρα» πρωταγωνιστούν άνθρωποι. Δηλαδή, η ανθρώπινη συνθήκη, όπου σε μετασχηματίζει άλλοτε σε ήρωα/ηρωίδα κι άλλοτε σε αγρίμι. Ανάλογα με το ποιος/α είναι πλάι σου.

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα το ηχηρό και, σε μεγάλο βαθμό, αυτοβιογραφικό κείμενο του Laurence Wilson, που έκανε ζωηρή εντύπωση στο Λονδίνο, από μια ομάδα νέων δημιουργών στο Θέατρο Σταθμός.