Ανθρώπινες Μαριονέτες. Αιωρούνται  στο κενό της ύπαρξης τους. Αξιοπρεπώς,  αποζητούν ευτυχισμένες μέρες. Βυθισμένοι μέσα στον κυκεώνα μιας μέρας που μόλις ξεκίνησε, αλλά δεν υπόσχεται πολλά.

Ανθρώπινες αλλοιωμένες μαριονέτες που αξιοποιούν το κάθε λεπτό, την κάθε στιγμή, μέχρι την ώρα που το κουδούνι της ύπαρξης τους σταματήσει για πάντα.

 Η Ουίννυ, η ηρωίδα του Μπέκετ και ο Ουίλλυ, για 70 λεπτά ζουν στο θέατρο του παραλόγου, προσπαθώντας να δώσει την απάντηση στα ερωτήματα: Ποιος Είμαι ; τι είναι ο χρόνος και πως υπάρχουμε μέσα από αυτόν.

Το κείμενο του Μπέκετ ούτε λίγο ούτε πολύ γίνεται το μανιφέστο του απόλυτου σήμερα.
Ναι, θα γελάσουμε με τους προβληματισμούς της Ουίννυ. Καθώς η Πέγκυ Σταθακοπούλου βλέπει τον εαυτό της μέσα από τον καθρέφτη, αντικρίζουμε και μείς τη μοναξιά μας. Καθώς ο Δημήτρης Νικολόπουλος διαβάζει τις νεκρολογίες σε μια εφημερίδα του προηγούμενου αιώνα κάνουμε και ‘μεις έναν απολογισμό των δικών μας απωλειών. Καθώς η Πέγκυ Σταθακοπούλου μετράει και ελέγχει τα σάπια δόντια της αναγνωρίζουμε και μείς τη δική μας φθορά και σαπίλα.
Ο πόθος των δύο προσώπων να συν-υπάρξουν, να συν-ομιλήσουν, να συν-εννοηθούν, να συν-κρατηθούν στη ζωή, αποδεικνύει πόσο απαραίτητο είναι το πρώτο συνθετικό «συν-» και πόσο ανάγκη έχει το άμοιρο ανθρώπινο ον να υπάρξει «μαζί».
Είναι ίσως η μόνη εποχή που τον πρώτο ρόλο δεν παίζουν τα ρήματα, τα ουσιαστικά η τα επίθετα, η έστω οι εγωιστικές αντωνυμίες, αλλά αυτά τα επουσιώδη επιρρήματα.