Σε συνεργασία με τον Οργανισμό Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης

Ο χορός και η μουσική ενώνονται σε μία δημιουργία ενός από τους πιο καινοτόμους καλλιτέχνες της νορβηγικής και διεθνούς σκηνής. Πραγματεύεται τα ψέματα που λέμε για να αποκτήσουμε αυτό που όλοι μας θέλουμε: να αγαπηθούμε.

Ο Alan Lucien Øyen θεωρείται ένας από τους πιο ταλαντούχους καλλιτέχνες των σύγχρονων ευρωπαϊκών παραστατικών τεχνών, δουλεύοντας ταυτόχρονα σε δύο τέχνες. Παρακολουθώντας το έργο του, είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς αν αυτό που βλέπουμε ανήκει στη μία ή στην άλλη. Ωστόσο, αυτό δεν αποτελεί έκπληξη, καθώς, όπως εξηγεί ο ίδιος, πέρασε την παιδική του ηλικία στο Den Nationale Scene, το θέατρο στο Μπέργκεν όπου ο πατέρας του εργαζόταν ως βασικός σχεδιαστής κοστουμιών για τους ηθοποιούς. Αυτό του επέτρεψε να ζει μέσα από τον κόσμο της σκηνής. Ξεκίνησε τις σπουδές του στο χορό στην ηλικία των 17 ετών με μία δασκάλα από την Ουγγαρία. Λίγα χρόνια αργότερα, αφότου σπούδασε στο Μπέργκεν, το Όσλο και την Κολωνία, άρχισε να δημιουργεί τις δικές του χορογραφίες. Τα σόλο του περιλάμβαναν μακροσκελείς μονολόγους, κάτι που καθιστούσε δύσκολο να συνεχίσει να θεωρεί τις δημιουργίες του έργα αμιγώς χορευτικά. Είναι αδύνατον για τον Alan Lucien Øyen να διαχωρίσει τις δύο αυτές γλώσσες, αυτή του δραματουργού και αυτή του χορογράφου. Οι δύο γλώσσες μπλέκονται ξανά στην παράσταση Story, Story, Die, ένα έργο για εφτά χορευτές που εστιάζει στη σχέση αλληλεξάρτησης που δημιουργείται ανάμεσα στην αγάπη και τα ψέματα. Κατ’ ουσίαν, όλοι θέλουμε να αγαπηθούμε και για να επιτευχθεί αυτό, είμαστε ικανοί να επαναπροσδιορίσουμε τις καθημερινές μας ζωές και να τις κάνουμε να «χωρέσουν» σε ένα επιθυμητό μοντέλο, ώστε να μπορέσουν να γίνουν αντικείμενο στοργής και εκτίμησης από τους άλλους, ακόμη κι αν αυτό είναι μόνο με τη μορφή ενός "like" στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στα μέσα αυτά, όλοι αναγκαζόμαστε να λέμε συνεχώς θετικές «ιστορίες». Όποιος δεν καταφέρει να συνθέσει μια σειρά ιστοριών επιτυχίας, τη μία μετά την άλλη, είναι, τουλάχιστον, κοινωνικά «νεκρός», και από αυτό προκύπτει και ο τίτλος του έργου (Story, Story, Die).  Η παράσταση απαρτίζεται από χορογραφία υψηλής έντασης, εικόνες σχεδόν κινηματογραφικού επιπέδου, και ένα διαρκώς αιχμηρό κείμενο που συνοδεύει την κίνηση. Δημιουργήθηκε από τον καλλιτέχνη σε άμεση συνεργασία με τους χορευτές και ενσωματώνει εμπειρίες από τις δικές τους προσωπικές ζωές, πάντα επιδιώκοντας την απόλυτη ειλικρίνεια.

Ο Alan Lucien Øyen ολοκλήρωσε τις πρώτες χορογραφίες του το 2004 και δύο χρόνια αργότερα δημιούργησε την ομάδα, Winter Guests, μια πολυδιάστατη ομάδα στην οποία συμμετέχουν ηθοποιοί, χορευτές, συγγραφείς, σκηνογράφοι και τεχνικοί παραστατικών τεχνών. Έχει παρουσιάσει χορευτικά κομμάτια όπως το What's not to love? (2007), το οποίο επίσης μιλούσε για την αγάπη χρησιμοποιώντας αναφορές από τον κόσμο του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του θεάτρου. Επίσης, δημιούργησε την εξάωρη θεατρική εκδήλωση Coelacanth (2013), στην οποία μαζί με μία ομάδα δώδεκα μουσικών επί σκηνής, εξερεύνησε τα ενδότερα του θεατρικού κόσμου αξιοποιώντας παράλληλα τη γλώσσα του χορού. Άλλο ένα έργο του ήταν το Simulacrum (2016), που δημιουργήθηκε στην Ιαπωνία χρησιμοποιώντας τις γλώσσες του σύγχρονου χορού, του θεάτρου Καμπούκι και του φλαμένγκο. Ακολούθησε η χορογραφία Bon voyage, Bob (2018), την οποία δημιούργησε για λογαριασμό του Tanztheater Wuppertal  και το The Hamlet Complex, ένα κομμάτι βασισμένο στο έργο του Shakespeare για το Εθνικό Μπαλέτο της Νορβηγίας (2021). Τέλος, το 2021 δημιούργησε το The American Moth, μια αναπαράσταση πολυμέσων με χορό, θέατρο σε διαφορετικές γλώσσες και ζωντανή μετάδοση βίντεο η οποία πραγματεύεται τις σχέσεις μεταξύ των γενεών, με τη θρυλική ηθοποιό Liv Ullman σε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Συμπαραγωγή των Dansens Hus (Όσλο), της Εθνικής Όπερας και Μπαλέτου της Νορβηγίας και του Φεστιβάλ Julidans του Άμστερνταμ

Χρηματοδοτήθηκε από το Συμβούλιο Τεχνών της Νορβηγίας με την υποστήριξη του Orsolina28.

Το κείμενο και η χορογραφία της παράστασης δημιουργήθηκε σε στενή συνεργασία με τους ερμηνευτές.