«Σε όσους με κανιβαλίζουν, μόνο ένας καλός ψυχίατρος μπορεί να δώσει απάντηση». Με τη φράση αυτή ο Πέτρος Κωστόπουλος απαντά σε όλους όσοι προσπαθούν, όπως λέει, να κανιβαλίσουν με στο προσωπικό του πρόβλημα.

Σε δηλώσεις του στην εφημερίδα «Παραπολιτικά» σχετικά με τα όσα του χρεώνουν για το θέμα της ΙΜΑΚΟ και όλα όσα συνέβησαν τις τελευταίες μέρες, τονίζει:

«Δεν έχω αναφερθεί ποτέ μέχρι σήμερα στο θέμα των εργαζομένων της ΙΜΑΚΟ, γιατί πιστεύω ότι έχουν κάθε δικαίωμα να διεκδικήσουν με κάθε νόμιμο τρόπο τις απαιτήσεις τους. Και το κατανοώ, όπως κατανοώ και ευχαριστώ την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων που δεν στράφηκε εναντίον μου, εκτιμώντας την πρότερη επαγγελματική μου συμπεριφορά.

Όμως δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται από τις δεκάδες χιλιάδες εταιρίες που πτώχευσαν και τις εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους που έμειναν χωρίς δουλειά, να είναι η ΙΜΑΚΟ και εγώ οι μόνοι  που για κάποιους πρέπει να σφυροκοπούνται διαρκώς. Ακόμη και στον κλάδο μας έχουν κλείσει πολλές εταιρείες, με διάφορους τρόπους, χωρίς αυτό να συγκινεί απ' ότι φαίνεται τους αυτόκλητους "υπερασπιστές" των εργαζομένων. Φαίνεται ότι οι άλλοι εργαζόμενοι δεν έχουν ψυχή η δικαιώματα».

Παράλληλα, αφήνει αιχμές για όσους, όπως λέει, κρύβονται πίσω από την ανωνυμία τους και τον χτυπάνε πισώπλατα:
«Είναι προφανές ότι το γεγονός πως προσπαθώ να σταθώ στα πόδια μου μέσα στα ΜΜΕ με κάνει ευάλωτο και εύκολο στόχο. Δυστυχώς, στη ζωή μου για δουλειά δυο πράγματα έμαθα: να μιλάω και να γράφω. Και τα δύο, δυστυχώς και πάλι, διαπράττονται δημοσίως. Όσοι κρύβονται δεν χτυπιούνται... ίσως και γιατί πουλάνε λιγότερο».

Όπως υποστηρίζει, δεν είχε άλλη επιλογή παρά από το να δουλέψω και πάλι ως υπάλληλος για να επιβιώσει. «Βλέπω όμως ότι κάποιοι έχουν εξαπολύσει έναν πόλεμο λάσπης, με σκοπό να με εξοντώσουν και επαγγελματικά, εκτός από ηθικά, εμένα και την οικογένειά μου στη φάση που βρίσκομαι».

Ο κ. Κωστόπουλος συνεχίζει λέγοντας ότι έκανε το χρέος του για να σώσει την ΙΜΑΚΟ το 2011:
«Έβαλα 6.000.000 ευρώ περίπου στην εταιρεία (πέρα από τα 5.500.00 ευρώ που δόθηκαν σε Δημόσιο και Ασφαλιστικούς Οργανισμούς) προερχόμενα από το σύνολο των προσωπικών μου καταθέσεων μετά από τριάντα χρόνια δουλειάς –το μεγαλύτερο μέρος– και από δάνεια στα οποία έβαλα εγγύηση την προσωπική μου περιουσία, που τελικά εκποιήθηκε. Έτσι πληρώθηκαν και οι μισθοί έντεκα μηνών…

Αν δεν πίστευα στη σωτηρία της εταιρείας, δεν θα ήμουν ηλίθιος να προχωρήσω σε αυτήν την κίνηση; Γι' αυτό θεωρώ συκοφαντία τα λεγόμενα ότι ήξερα για το επερχόμενο τέλος. Πρόκειται για βαριά συκοφαντία, που πλήττει και τη νοημοσύνη τού κάθε ανθρώπου. Απορώ γιατί κάποιοι πρώην εργαζόμενοι της εταιρείας που μετέφεραν επιταγές από τη τράπεζα με λεφτά από τον προσωπικό μου λογαριασμό προς την ΙΜΑΚΟ δεν το λένε καθόλου, σαν να μην συνέβη ποτέ. Οι υπογραφές πάντως υπάρχουν...».

Όσο για κάποιους που ασχολούνται μαζί του, τους αποκαλεί γραφικούς «που από την μια μεριά με κανιβαλίζουν και πανηγυρίζουν για την πτώχευσή μου και από την άλλη «κλαίνε» για τους εργαζόμενους – τι να πω; Σε αυτούς μόνο ένας πολύ καλός ψυχίατρος μπορεί να δώσει απάντηση…».

Τελειώνοντας, υπόσχεται ότι θα προσπαθήσει να ικανοποιήσει οποιονδήποτε εθίγη από την πτώχευση της ΙΜΑΚΟ, στο μέτρο των δυνατοτήτων του, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει.