Το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε την Ελλάδα για το γεγονός ότι η ελληνική δικαιοσύνη αποδέχθηκε ως νόμιμη την απόλυση ασθενούς που πάσχει από τον ιό του AIDS. Σύμφωνα με την απόφαση, η απόλυση συνιστά διάκριση και παραβιάζει την ιδιωτική και οικογενειακή ζωή της εργαζομένης, η οποία θα λάβει τώρα χρηματική αποζημίωση.

Ο εργοδότης είχε απολύσει την οροθετική εργαζόμενη έπειτα από πιέσεις συναδέλφων της, με το σκεπτικό ότι αυτό θα διασφάλιζε την αρμονική συνεργασία μεταξύ των υπαλλήλων του.

Το επιχείρημα αυτό έγινε αποδεκτό στο Εφετείο και επικυρώθηκε από τον ¶ρειο Πάγο.

Το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο έκρινε ότι τα ελληνικά δικαστήρια είχαν δικαιώσει τον εργοδότη βασιζόμενα στην εσφαλμένη αντίληψη ότι υπήρχε κίνδυνος μετάδοσης της ασθένειας.

Έκρινε επίσης ότι η απόλυση είναι αντίθετη προς τη Σύμβαση Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και καταδίκασε την Ελλάδα, τόσο για παράβαση των διατάξεων που απαγορεύουν τις διακρίσεις, όσο και για παραβίαση του δικαιώματος προστασίας της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής.

Υποχρέωσε δε την Ελλάδα να καταβάλει στη δικαιωθείσα συνολική αποζημίωση 14.340 ευρώ για ηθική και υλική βλάβη.

Το ιστορικό της υπόθεσης

Η γυναίκα που δικαιώθηκε στο Στρασβούργο εργαζόταν από το 2001 σε επιχείρηση κατασκευής κοσμημάτων στην Αθήνα, με συνολικά 70 εργαζομένους. Το 2005 γνωστοποίησε σε τρεις από τους συναδέλφους της ότι έχει προσβληθεί από τον ιό του AIDS. Έπειτα από την αποκάλυψη, 33 συνάδελφοί της έστειλαν επιστολή στον ιδιοκτήτη–επιχειρηματία, ζητώντας την απόλυσή της για να προστατευθεί η υγεία τους.

Παρά τις προσπάθειες του εργοδότη, που κάλεσε ειδικούς να τους εξηγήσουν ότι δεν κινδύνευαν από μετάδοση της ασθένειας, οι εργαζόμενοι επέμειναν στην άποψή τους και η οροθετική συνάδελφός τους απολύθηκε.

Στα ελληνικά δικαστήρια η απόλυση κρίθηκε παράνομη πρωτοδίκως, το εφετείο όμως δικαίωσε τον εργοδότη και η απόφαση επικυρώθηκε με απόφαση του Αρείου Πάγου στις 17 Μαρτίου 2009.

Το σκεπτικό ήταν ότι «η καταγγελία της σύμβασης δεν είναι παράνομη, εφόσον δικαιολογείται από το συμφέρον του εργοδότη και την αποκατάσταση της αρμονικής συνεργασίας μεταξύ των εργαζομένων και την ομαλή λειτουργία της εταιρείας».

Πηγή: Το Βήμα