Στην Ελλάδα, σε αντίθεση με χώρες της υπόλοιπης Ευρώπης, ο πληθυσμός στην συντριπτική του πλειοψηφία υποστηρίζει 5-6 ομάδες. Και δεν είναι μόνο αυτό. Αν κάποιος τολμήσει να πει ότι υποστηρίζει μια μικρότερη, θα τον χλευάσουν, θα αδιαφορήσουν ή θα τον ρωτήσουν ακόμα το υποτιμητικότατο «Και από τις μεγάλες τι είσαι;».
Αυτό από μόνο του δείχνει πόσο λάθος αντιλαμβανόμαστε το ποδόσφαιρο, όχι μόνο συναισθηματικά αλλά και λειτουργικά. Σε κανέναν τομέα της ζωής δεν υπάρχει αναγκαιότητα νίκης. Αντίθετα, μαθαίνεις να κερδίζεις πραγματικά μόνο αφού μάθεις να χάνεις. Γιατί είναι η ήττα που σε διδάσκει και όχι η νίκη. Το να υποστηρίζει κάποιος την ομάδα που βρίσκεται πιο κοντά του, ή έστω που του αρέσει η φιλοσοφία της δεν είναι κακό. Και αν δεν το κάνει για να υποστηρίξει μια μεγαλύτερη, τότε αυτή η ομάδα δεν θα μεγαλώσει ποτέ όσο μπορούσε, μην έχοντας κόσμο ή χρήματα. Και έτσι παραμένουμε στο ίδιο έργο θεατές, με εναλλαγή των 5 ομάδων στην κορυφή.
Στην υπόλοιπη Ευρώπη τα πράγματα δεν είναι έτσι. Μια ομάδα πάμπλουτων Αράβων δεν θα είχε πειστεί να αγοράσει τη Νιουκάστλ αν στην πόλη που διαπερνά ο Tyne αποφάσιζαν όλοι να είναι Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ή Λίβερπουλ ή Άρσεναλ. Το γήπεδο είναι πάντα γεμάτο, σε όποια βαθμολογική θέση και αν βρίσκεται η ομάδα.
Ο Φρίτζ Βάλτερ έχει δώσει το όνομά του στο γήπεδο της Καιζερσλάουτερν. Αγωνίστηκε σε όλη του τη ζωή στην αγαπημένη του ομάδα (γιατί σίγουρα αντιλαμβανόταν το ποδόσφαιρο καλύτερα) και ήταν αρχηγός της Εθνικής ομάδας της Γερμανίας που πραγματοποίησε το λεγόμενο «Θαύμα της Βέρνης» κατακτώντας το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954. Το γήπεδο που χωράει περίπου 49 χιλιάδες φιλάθλους έχει κατακτήσει πρωτάθλημα 4 φορές από την ίδρυση της ομάδας, με τελευταία το 1998, όταν ο Ότο Ρεχάγκελ την ανέβασε από τη 2η Εθνική και την πρώτη του χρονιά πήρε πρωτάθλημα, με τον Μίχαελ Μπάλακ να γράφει 16 συμμετοχές σε ηλικία 22 ετών.
Το 2007 η ομάδα υποβιβάστηκε και αν και επέστρεψε για δυο χρόνια στη μεγάλη κατηγορία επέστρεψε για 6 χρόνια στη 2η κατηγορία της Bundesliga, ενώ το 2018 κατετάγη στην 18η θέση και υποβιβάστηκε στη 3η κατηγορία. Εδώ και μια δεκαετία δηλαδή πάει από το κακό στο χειρότερο.
Αλλά ο Φριτζ Βάλτερ, ο Ότο Ρεχάγκελ και πολλοί άλλοι έχουν χτίσει έναν μύθο γύρω από αυτήν την ομάδα, ούτως ώστε να μη χρειάζεται τις νίκες και τις μεγάλες κατηγορίες για να έχει τον κόσμο δίπλα της. Που έχουν δημιουργήσει μια αγάπη αυτόφωτη, που δεν εξαρτάται από τα αποτελέσματα αλλά υπάρχει σαν ένα όμορφο συναίσθημα, από ανθρώπους που αγαπούν το άθλημα και την ομάδα τους πραγματικά.
Χθες η Καιζερσλάουτερν αντιμετώπιζε τη γειτονική Όσναμπρικ σε ένα γειτονικό ντέρμπι ανόδου. Βλέπετε η Καιζερσλάουτερν μπορεί να μην τερμάτισε πάνω από την 9η θέση τις τρεις πρώτες τις χρονιές στη 3η κατηγορία, αλλά φέτος είναι δεύτερη και διεκδικεί άνοδο. Πριν αρχίσει το ματς, οι φίλαθλοι της μαζεύτηκαν στον δρόμο και τραγούδησαν συνθήματα τόσο αρμονικά που δεν μπορείς να έχεις καμία αμφιβολία όχι μόνο ότι αγαπούν την ομάδα τους, αλλά και το ότι είναι διατεθειμένοι να της χαρίσουν όσο χρόνο μπορούν, αδιαφορώντας σε ποια κατηγορία βρίσκεται και αν θα τους τον ανταποδώσει.
Οι οπαδοί λοιπόν χοροπηδούν φωνάζοντας το όνομα της ομάδας τους και μετά πάνε στο γήπεδο για τον αγώνα της τρίτης εθνικής και αγοράζουν 47 χιλιάδες εισιτήρια για να δουν την ομάδα τους, για να το ευχαριστηθούν και να περάσουν καλά. Και σίγουρα μπορούν να πουν ότι τη βοήθησαν να φτάσει στο 3-1, ακόμα και αν έπαιζε ένα ολόκληρο ημίχρονο με 10 παίκτες.
Στην Ελλάδα θα συνέβαινε ποτέ αυτό; Δεν χρειάζεται. Όλοι ξέρουμε την απάντηση. Δεν υπάρχει ανάγκη να είμαστε πάντα με τον νικητή. Υποστηρίζοντας διάφορες ομάδες, σε όποια κατηγορία και αν βρίσκονται, αναβαθμίζουμε το προϊόν. Περισσότερες ομάδες θα βρουν το κουράγιο να επενδύσουν στην ομάδα, στις εγκαταστάσεις, στα τμήματα υποδομών, κάνοντας πιο ανταγωνιστικό το εγχώριο ποδόσφαιρο και συγχρόνως καλύτερο. Ας γεμίσουμε όλα τα γήπεδα και ας αγαπήσουμε το ποδόσφαιρο με συναίσθημα και όχι με συμφέρον.
Stimmung! Es geht los… #betze #FCKFCS pic.twitter.com/YZtjhcnpbi
— MarMo (@MarMo89409342) April 17, 2022
