Σε ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην εφημερίδα Washington Post, περιγράφεται η τραγική ιστορία της οικογένειας του Ρούντολφ Χος, του επικεφαλής του στρατοπέδου συγκέντρωσης ¶ουσβιτς. 

Ο Ρούντολφ Χος σχεδίασε το στρατόπεδο αυτό, στο οποίο καθημερινά χιλιάδες άτομα έχαναν τη ζωή τους. Μέχρι το τέλος του πολέμου, συγκεκριμένα, όπως ο ίδιος είχε ομολογήσει, είχαν σκοτωθεί πάνω από 1 εκατομμύριο Εβραίοι, μαζί με 20.000 τσιγγάνους, δεκάδες χιλιάδες Πολωνούς και άλλους τόσους Ρώσους.

Η έρευνα του συγγραφέα Τόμας Χάρντινγκ για το βιβλίο του «Ο Χανς και ο Ρούντολφ: Η πραγματική ιστορία ενός Γερμανοεβραίου που συνέλαβε τον Επικεφαλή του ¶ουσβιτς» είναι συγκλονιστική.

Στο συγγραφέα μίλησε η Μπριζίτ Χος, η κόρη του Ρούντολφ Χος. Η Μπριζίτ γεννήθηκε στις 18 Αυγούστου 1933, σε ένα αγρόκτημα κοντά στη Βαλτική Θάλασσα. Ο πατέρας της και η μητέρα της γνωρίστηκαν σε αυτό το αγρόκτημα, το οποίο ήταν ένα καταφύγιο για τους Γερμανούς νέους που είχαν ως εμμονή τη φυλετική καθαρότητα και την αγροτική ουτοπία. Η Μπριζίτ ήταν το τρίτο από πέντε παιδιά (τρία κορίτσια και δύο αγόρια).

H  ζωή τους κυλούσε ομαλά και όμορφα, παρότι ζούσαν ακριβώς δίπλα στο στρατόπεδο. 

Βέβαια, όπως θυμάται η Μπριζίτ, μπορούσε να δει τα μπλοκ των κρατουμένων και το παλιό κρεματόριο από το επάνω παράθυρο.

Τα πανάκριβα έργα τέχνης στο σπίτι τους ήταν κλεμμένα από κρατουμένους που είχαν επιλεγεί για τους θαλάμους αερίων .

Είχαν μάγειρες, νταντάδες, κηπουρούς, οδηγούς, μοδίστρες, κομμωτές και καθαριστές, μερικοί από τους οποίους ήταν κρατούμενοι.

Τον Απρίλιο του 1945, όταν φαινόταν στον ορίζοντα το τέλος του πολέμου, ο Ρούντολφ Χος και η οικογένειά του δράπετευσαν προς το Βορρά. Η μητέρα με τα παιδιά ζούσε σε ένα χωριό, ενώ ο Χος ζούσε με ψεύτικη ταυτότητα ως εργάτης και κρύφτηκε σε ένα αγρόκτημα 4 μίλια από τα σύνορα της Δανίας.  

Το 1964 οι Βρετανοί στρατιώτες εντόπισαν τον Χος, ο οποίος όμως αρνούνταν την πραγματική του ταυτότητα. 

Σίγουρος ότι τον ειχε βρει και ότι ήταν πράγματι αυτός, ήταν ο Χανς Αλεξάντερ, Γερμανός εβραϊκής καταγωγής, ο οποίος ζήτησε να δει τη βέρα του Χος.

Όταν ο Χος ισχυρίστηκε ότι είχε κολλήσει, ο Αλέξαντερ απείλησε να του κόψει το δάχτυλο, μέχρι που ο Χος τελικά του έδωσε το δαχτυλίδι. Μέσα ήταν χαραγμένα τα ονόματα αυτού και της γυναίκας του. 

Ο Ρούντολφ Χος ήταν το πρώτο πρόσωπο αυτού του επιπέδου που παραδέχθηκε την έκταση της σφαγής στο ¶ουσβιτς. Τον παρέδωσαν στους Αμερικανούς, που τον έκαναν να καταθέσει στη δίκη της Νυρεμβέργης. Στη συνέχεια ο Χος δώθηκε στους Πολωνούς, οι οποίοι τον έδιωξαν και στη συνέχεια τον κρέμασαν δίπλα στο κρεματόριο του ¶ουσβιτς.

Η Μπριζίτ δεν έλεγε σε κανέναν ποια ήταν, παρά μόνο στον άντρα της. Μετακόμισε στην Αμερική και εργαζόταν ως υπάλληλος σε κατάστημα. Κάποια μέρα εξομολογήθηκε στα αφεντικά της, χωρίς να ξέρει πως ήταν Εβραίοι. Κι αν και περίμενε πως ενδεχομένως θα την απέλυαν, εκείνοι την κράτησαν.

Η Χέντβιγκ, η μητέρα της, είχε μετακομίσει σ' ένα μικρό σπίτι στη Στουτγάρδη, όπου ζούσε με τις κόρες της. Σε αντίθεση με άλλες χήρες Γερμανών στρατιωτών, δεν της χορηγήθηκε κρατική σύνταξη, αλλά ούτε και κάποιο άλλο κρατικό εισόδημα.

Όταν η μητέρα της πέθανε, η Μπριζίτ έδωσε το σώμα της μητέρας της σ' ένα κρεματόριο της περιοχής για να το αναλάβει. Δεν ήθελε κανείς να βρει τα λείψανα της μητέρας της, ειδικά διάφοροι νεοναζί που μπορεί να της αποτίουν φόρο τιμής, ενώ άλλαξε λίγο το όνομά της στα αρχεία.

Η τελευταία κατοικία της Χέντβιγκ ήταν ανάμεσα στους τάφους εβραίων, χριστιανών και μουσουλμάνων .

Όταν ο συγγραφέας τη ρώτησε πώς θυμάται τον πατέρα της, εκείνη είπε: «Ήταν ο καλύτερος άνθρωπος στον κόσμο», λέει.

«Ήταν πολύ καλός μ' εμάς». Τον θυμάται τα τρώνε μαζί, να παίζουν στον κήπο και να τους διαβάζει το παραμύθι του Χάνσελ και της Γκρέτελ.

Η Μπριζίτ είναι πεπεισμένη ότι ο πατέρας της ήταν ένας ευαίσθητος άνθρωπος και είχε μαντέψει ότι ηταν μπλεγμένος με κάτι κακό .

«Είμαι σίγουρη ότι ήταν λυπημένος μέσα του. Είναι απλώς ένα συναίσθημα. Ο τρόπος που ήταν στο σπίτι, ο τρόπος που ήταν μαζί μας, μερικές φορές έμοιαζε λυπημένος όταν γυρνούσε από τη δουλειά».