Σε μια απίστευτη ιστορία, που αναδεικνύει το… δαιμόνιο της φυλής μας και αποδεικνύει ότι κανένα μνημόνιο, κανένας εκσυγχρονισμός των δομών της δημόσιας διοίκησης και κανένα πακέτο μέτρων, όσο σιδερόφρακτα και ηλεκτρονικά διπλοτσεκαρισμένα και αν είναι, δεν μπορούν να κρατήσουν τον Έλληνα–Χουντίνι δεμένο με νόμους, κανονισμούς και πρωτόκολλα.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε χωριό της Αρκαδίας, με πρωταγωνιστή οικονομικό προύχοντα του τόπου, χήρο με τέσσερα παιδιά μεγάλης ηλικίας. Προνοητικός γαρ ο ήρωας του ρεπορτάζ μας, θορυβήθηκε από το μέτρο απογραφής των συνταξιούχων, αφού, όπως φαίνεται, σχεδίαζε να κληροδοτήσει τη σύνταξή του στα ενήλικα παιδιά του μετά το θάνατό του, με τη γνωστή μέθοδο της μη δήλωσης αποθανόντος συνταξιούχου.

Η ιδέα, που μόνο σε κινηματογραφικά σενάρια του Χόλιγουντ μπορεί κανείς να συναντήσει, χαρακτηρίζεται από κάθε άποψη, και κυρίως από κοινωνικής πλευράς, προχωρημένη, αφού στην μικρή κοινωνία του αρκαδικού χωριού της ιστορίας μας θα αποτελούσε ταμπού η ιδέα και μόνο ο πεθερός να εξωθήσει το γιο του σε διαζύγιο για να παντρευτεί τη νύφη του!

Γενεσιουργή αιτία του σκανδάλου δεν είναι το ερωτικό πάθος του οικονομικά καλοστεκούμενου, πλην όμως ηλικιωμένου, Αρκά για τη νύφη του, αλλά η απληστία για το χρήμα.

Έτσι, η νύφη του μεγαλύτερου γιου της οικογένειας πήρε συναινετικό εξπρές διαζύγιο από το σύζυγό της, για να νυμφευθεί στη συνέχεια τον μέχρι τότε πεθερό της, ο οποίος πλέον έγινε νόμιμος σύζυγός της. Όταν λοιπόν έρθει το μοιραίο, η σύζυγος θα δικαιούται να λάβει τη σύνταξη χηρείας του πρώην πεθερού της!

Σήμερα, η διευρυμένη και με βόρειοευρωπαϊκά πρότυπα οικογένεια ζει σε ένα γαϊτανάκι ρόλων και τίτλων, αφού η πολύφερνος νύφη είναι ταυτόχρονα νυν σύζυγος και πρώην νύφη του νυν συζύγου της και πρώην πεθερού της, είναι πρώην σύζυγος και νυν μητριά του πρώην συζύγου της και νυν μητριά των άλλων τριών πρώην γαμπρών και κουνιάδων της, των άλλων τριών, δηλαδή, παιδιών του σημερινού συζύγου της.

Βέβαια, στην πραγματικότητα τίποτε από τα παραπάνω δεν ισχύει, καθώς όλοι αυτοί οι τίτλοι και ρόλοι υπάρχουν μόνο στα χαρτιά του ληξιαρχείου και στις φορολογικές δηλώσεις των μελών της οικογενείας. Το ζευγάρι γιου και νύφης συνεχίζουν να διάγουν «βίον ανθόσπαρτον» και ο πάτερ φαμίλιας συνεχίζει να περιβάλλει με την πατρική του αγάπη, στοργή και φροντίδα όλα τα μέλη της οικογένειάς του.

Η ιστορία αυτή, αν επρόκειτο για μια οικογένεια που ζει κάτω από τη δυσβάστακτη οικονομική πραγματικότητα της Ελλάδας του μνημονίου, θα μπορούσε να εκληφθεί ως έκφραση υπερβολής της πατρικής μέριμνας για την οικογένεια, μετά το χρόνο βιολογικής παρουσίας του πατέρα. Όμως, για τη οικονομικά εύρωστη οικογένεια την οποία αφορά το παραπάνω story, η υπόθεση αυτή δεν είναι παρά μια νόμιμη, πλην όμως όχι ηθική κομπίνα που στήθηκε προς όφελος των παιδιών και σε βάρος του ελληνικού δημοσίου και των Ελλήνων φορολογουμένων.