Οι Beatles από χθες να είναι πάλι στο προσκήνιο λόγω της κυκλοφορίας του ντοκιμαντέρ «Get Back» του Peter Jackson, το οποίο μας χαρίζει ένα inside look στις εσωτερικές σχέσεις του συγκροτήματος μέσα από ένα υλικό που μέχρι τώρα δεν είχε παιχτεί μπροστά σε κοινό.
Αυτή λοιπόν η κυκλοφορία μας θύμισε μια παρόμοια περίπτωση με ένα υλικό που κυκλοφόρησε περίπου 30 χρόνια μετά τη μαγνητοσκόπηση του. Στο «Get Back» το διάστημα βέβαια είναι μεγαλύτερο, αλλά και 30 χρόνια δεν τα λες λίγα. Ειδικά σε αυτήν την περίπτωση, όπου παρακολουθήσαμε τη μια και μοναδική εμφάνιση ενός supergroup το 1968, το οποίο αποτελούνταν (κρατηθείτε) από τον John Lennon, τον Eric Clapton, τον Keith Richards και τον drummer του Jimmy Hendrix, Mitch Mitchell.
Ήταν 11 Δεκεμβρίου του 1968 λοιπόν, όταν ο μουσικός αυτός πλούτος συγκεντρώθηκε στο Fossett’s Big Top για να μαγνητοσκοπήσει ένα μουσικό show με τίτλο «The Rolling Stones Rock and Roll Circus». Ένα μικρό κοινό είδε κατά σειρά στη σκηνή τη Marianne Faithfull, τον Taj Mahal, τους Jethro Tull και τους The Who. Οι οικοδεσπότες Rolling Stones αργότερα τραγούδησαν το «Sympathy for the Devil», το «You Can’t Always Get What You Want» και το «Jumpin’ Jack Flash». Όμως το κυρίως πιάτο ήταν ένα συγκρότημα που εμφανίστηκε για πρώτη φορά εκεί. Και μοναδική.
Οι «Dirty Mac» ανέβηκαν στη σκηνή και ο John Lennon συστήθηκε ως Winston Leg-Thigh. Ήταν η πρώτη ζωντανή εμφάνιση του Lennon μετά από δυο χρόνια, αφού οι Beatles είχαν σταματήσει τα live από το 1966. Δίπλα του με την κιθάρα στα χέρια στάθηκε ο Eric Clapton, το μπάσο το είχε ο Keith Richards, ενώ στα drums κάθισε ο Mitch Mitchell.
Το όνομα το ξεσήκωσαν από ένα άλλο συγκρότημα, τους Fleetwood Mac, αλλά για τον Lennon και για τους υπόλοιπους το όνομα δεν είχε καμία σημασία. Θα έπαιζαν μαζί για μια και μοναδική βραδιά και το μόνο που ήθελαν ήταν να το ευχαριστηθούν.
Εκείνο το βράδυ είπαν μια ελαφρώς διασκευασμένη εκδοχή του τραγουδιού των Beatles «Yer Blues», που μόλις είχε κυκλοφορήσει. Αργότερα στη σκηνή ανέβηκε και η Yoko Ono για να τραγουδήσει το «Whole Lotta Yoko» μαζί με το συγκρότημα και τον βιολιστή Ivry Gitlis.
Όλο αυτό ξεκίνησε στις 2 το μεσημέρι, αλλά μέχρι να ολοκληρωθεί το γύρισμα πέρασαν 15 ώρες. Το show θα έβγαινε στον αέρα του BBC, αλλά τελικά δεν έφτασε ποτέ στους τηλεοπτικούς δέκτες. Αντίθετα, κλειδώθηκε μέσα στα ντουλάπια, με τους Rolling Stones να επιμένουν σε αυτό. Οι φήμες λένε ότι οι Rolling Stones δεν ήταν ευχαριστημένοι με την εμφάνισή τους. Λόγω των πόλων ωρών που χρειάστηκαν για να γυριστεί, τα μέλη του συγκροτήματος ήταν εξαντλημένα και δεν είχαν την καλύτερη δυνατή επίδοση στη σκηνή. Μια άλλη φήμη ανέφερε ότι οι Stones πίστευαν ότι οι The Who έκλεψαν όλη τη δόξα με τη δική τους εμφάνιση.
Πέρασαν 28 χρόνια μέχρι να κυκλοφορήσει σε άλμπουμ. Αυτό έγινε το 1996, μαζί με μια μεγαλοπρεπή πρεμιέρα του οπτικοακουστικού υλικού στο Walter Reade Theater της Νέας Υόρκης. Το show κυκλοφόρησε και σε DVD το 2004.
O σκηνοθέτης Michael Lindsay-Hogg προσπάθησε πρώτη φορά να μοντάρει το βίντεο το 1992, αλλά ανακάλυψε ότι ένας μέρος του υλικού έλειπε και τα παράτησε. Αλλά η τύχη βοήθησε κι αυτόν κι εμάς την επόμενη χρονιά, όταν και το χαμένο υλικό βρέθηκε σε έναν κάδο της προσωπικής αποθήκης των The Who. Έτσι ευτυχώς έστω και με καθυστέρηση, είδαμε τη μια και μοναδική εμφάνιση του supergroup Dirty Mac…
