Η 11η Ιουνίου 1963 θα μείνει για πάντα στη μνήμη μας ως η ημέρα που πραγματικά άλλαξε την ιστορία για πάντα.

Αυτή ήταν η ημέρα που ο μοναχός Thich Quang Duc αυτοκτόνησε ως διαμαρτυρία ενάντια στη διεφθαρμένη κυβέρνηση του Βιετνάμ, η οποία είχε πολύ απαιτητικούς και άδικους νόμους για τους μοναχούς. Σε όλη την ιστορία, πολλοί άνθρωποι αυτοπυρπολήθηκαν για διάφορες αιτίες, αλλά μέχρι εκείνη τη στιγμή κανείς δεν ήταν γνωστό ότι αυτοκτόνησε με τόσο φρικτό και επώδυνο τρόπο για να διαμαρτυρηθεί για κάτι ή για το δικαίωμα μιας κοινότητας όπως οι ιεροί μοναχοί.

Η ιστορία πίσω από αυτή την πράξη

Τα περισσότερα, αν όχι όλα τα γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της ιστορίας επηρεάστηκαν από ένα προηγούμενο γεγονός - το ίδιο συνέβη και σε αυτήν την ιστορία. Στις 8 Μαΐου 1963, όταν η βουδιστική κοινότητα γιόρταζε μια ιδιαίτερη μέρα στην πόλη Hue, το Phat Dan ή καλύτερα περιγράφεται ως τα γενέθλια του Βούδα, οι δρόμοι ήταν γεμάτοι με κόσμο από όλο το Βιετνάμ που ήρθαν για να γιορτάσουν αυτή την ξεχωριστή μέρα ανάμεσα σε μοναχούς. Οι άνθρωποι κυμάτιζαν βουδιστικές σημαίες - κάτι που ήταν παράνομο στο Βιετνάμ. Αυτός ο νόμος εφαρμόστηκε από τον Πρόεδρο Ngo Dinh Diem που ήταν καθολικός. Ο νόμος εφαρμόστηκε καθώς ήθελε να κάνει το Βιετνάμ πιο ευημερούν «δυτικοποιώντας» το - ένας νόμος που όμως δεν έγινε ποτέ ευπρόσδεκτος από τον πληθυσμό του Βιετνάμ καθώς το 90% του έθνους ήταν στην πραγματικότητα βουδιστές.

Όπως στις περισσότερες χώρες και έθνη, η θρησκεία ήταν ένα μεγάλο μέρος του βιετναμέζικου πολιτισμού και η προσπάθεια αλλαγής της κουλτούρας δεν έκανε κανέναν ευτυχισμένο.

Την ημέρα του βουδιστικού εορτασμού, ο Πρόεδρος είχε στείλει ένοπλους αστυνομικούς ενισχυμένους από τον Βιετναμέζικο στρατό.

Αυτό μετέτρεψε τον εορτασμό σε πλήρη διαμαρτυρία και αρκετά γρήγορα τα πράγματα ξέφυγαν από τον έλεγχο. Μόλις ο στρατός έχασε την υπομονή του, άνοιξε πυρ στο πλήθος!

Στο τέλος της ημέρας, περισσότεροι από 100 άνθρωποι τραυματίστηκαν και 9 είχαν χάσει τη ζωή τους. Από τα 9, δύο από αυτά ήταν παιδιά που έπεσαν κάτω από αυτοκίνητα της αστυνομίας και φορτηγά του στρατού.

Δυο μήνες μετά τη σφαγή, η είδηση ​​έφτασε στον Thich Quang Duc. Τα νέα έφτασαν πολύ αργά καθώς ο Duc ζούσε σε έναν εντελώς απομονωμένο ναό στα βουνά του Βιετνάμ, στην πραγματικότητα, πέρασε τα τελευταία 3 χρόνια της ζωής του εκεί. Μόλις πληροφορήθηκε τη σφαγή, ήξερε ότι κάτι έπρεπε να γίνει για να διατηρηθεί η βουδιστική κοινότητα ασφαλής.

Ο Thich Quang Duc πήρε ένα μαξιλάρι το οποίο τοποθέτησε στη μέση του δρόμου και κάθισε πάνω του με τα πόδια του σταυρωμένα σαν να επρόκειτο να πάει σε έναν βαθύ διαλογισμό. Ένας άλλος μοναχός έβγαλε από το αυτοκίνητο του ένα δοχείο πετρελαίου πέντε γαλονιών και το έριξε επάνω του, φροντίζοντας να καλυφθεί από βενζίνη. Αυτό που ακολούθησε ήταν ο Duc να λυγίζει τον λαιμό του και να ψέλνει την τελευταία του προσευχή στον Βούδα.

Μόλις ο Duc τελείωσε την προσευχή του, άναψε ένα σπίρτο. Ενας μοναχός φώναζε στο μικρόφωνο:

«Ένας βουδιστής ιερέας αυτοπυρπολείται! Ένας βουδιστής ιερέας γίνεται μάρτυρας!».