Ο Ράφαελ Ναδάλ είναι ένας από τους μεγαλύτερους τενίστες όλων των εποχών. Οι 20 τίτλοι Grand Slam μαρτυρούν του λόγου το αληθές και είναι σίγουρο πως σύντομα θα ξεπεράσει τον Roger Federer σε αυτούς.

Βέβαια, δεν είναι αγαπητός σε όλους. Δεν είναι μόνο το αγέλαστο πρόσωπο του και η ψυχραιμία του που σπάνε τα νεύρα. Είναι και οι τελετουργίες του. Ο ίδιος τις λέει ρουτίνες, αλλά αρκετοί γιατροί έχουν εκφράσει την αίσθηση τους ότι πάσχει από OCD (Obsessive Compulsive Disorder). Αλλά αφου δεν έχει διαγνωσθεί, θα δεχθούμε τον όρο «ρουτίνες» που χρησιμοποίσε κι ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του που εκδόθηκε το 2011

Μπαίνοντας σε κάθε παιχνίδι η ρακέτα είναι πάντα στο καλό του χέρι, το αριστερό. Το σακίδιο του το ακουμπάει πάντα πάνω στην καρέκλα και ποτέ στο έδαφος και δεν πατάει ποτέ τις γραμμές. Λίγο πριν το ξεκίνημα κάνει αναπάντεχα σπριντ μέσα στο γήπεδο. Εκεί δηλαδή που περπατάει, αρχίζει και τρέχει σαν 100αρης.

Και μετά έρχεται το πιο εκνευριστικό. Το τελετουργικό πριν σερβίρει αλλά και πριν υποδεχθεί την μπάλα. Φτιάχνει το σλιπάκι του και από μπροστά και από πίσω. Μετά φτιάχνει την μπλούζα του, τραβώντας την πρώτα από τον αριστερό και ύστερα από τον δεξιό ώμο.

Ακόμα όμως δεν είναι έτοιμος. Ακουμπάει την μύτη του και φτιάχνει το μαλλί του πίσω από το αριστερό αυτί, και ακουμπάει ξανά τη μύτη για να φτιάξει το μαλλί πίσω από το δεξί αυτί. Δυο φορές. Μόνο τότε είναι έτοιμος.

Κάθε 8 games αλλάζει πάντα ρακέτα. Έχει ένα μπουκάλι νερό και ένα με ισοτονικό ποτό. Τα βάζει σε συγκεκριμένη θερμοκρασία στο ψυγείο, τα τοποθετεί προσεκτικά στο έδαφος. Πίνει και από τα δυο και προσέχει ώστε το υγρό να είναι στο ίδιο ύψος μέσα στο μπουκάλι. Όταν κάθεται, σκουπίζεται και τοποθετεί την πετσέτα τακτικά στην διπλανή καρέκλα, βάζοντας πάντα από πάνω τη ρακέτα.

Όταν πάλι αλλάζει τερέν δεν πατάει τις γραμμές και αφήνει πάντα τον αντίπαλο να περάσει πρώτος. Κι όταν πατάει μέσα στο τερέν, μπαίνει πάντα με το δεξί…